Ο πρώτος μήνας του έτους αποτελεί για πολλούς την εναρκτήρια οδό για να σχεδιάσουν το μέλλον, να οραματιστούν καταστάσεις και να θέσουν τους στόχους της νέας χρονιάς. Το να θέτεις βέβαια στόχους και να έχεις όνειρα που θέλεις να πραγματοποιήσεις είναι αξιοθαύμαστο, το σημαντικότερο και δυσκολότερο όμως είναι να τα υλοποιήσεις. Γι’ αυτό και πρέπει να είμαστε προσεχτικοί στο σχεδιασμό τους. Η μη υλοποίηση των στόχων μας μπορεί να προκαλέσει θυμό, απογοήτευση, αίσθημα ανεπάρκειας και ζήλιας. Οι πιο συνηθισμένοι λόγοι, τώρα, που αδυνατούμε να πετύχουμε τους στόχους μας είναι ότι:
-
Μπερδεύουμε το “θέλω” με το “πρέπει”
Οι στόχοι πρέπει να είναι απόρροια δικών μας επιλογών και όχι κάποιου άλλου που προσπαθεί να μας τους επιβάλλει, γιατί τότε ενεργούμε αντιδραστικά και τα αποτελέσματα είναι δραματικά. Ακόμη και δικές μας να είναι οι επιλογές πρέπει να αποπνέουν ένα αίσθημα αισιοδοξίας και όρεξης για δημιουργία, χωρίς το άγχος που καμιά φορά δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.
-
Αναβάλλουμε
Πρέπει να είμαστε πιο συγκεκριμένοι και συνεπείς στους στόχους μας, αν θέλουμε να πετύχουν, και όχι να τους μεταθέτουμε σε άλλη χρονική στιγμή γιατί είναι πολύ πιθανόν να μην τους πραγματοποιήσουμε ποτέ. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να ορίζουμε χρονικά τις δράσεις μας που θα μας οδηγήσουν στη κατάκτηση των στόχων και σε πόσο διάστημα θα πρέπει να έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα. Με αυτό το τρόπο θα παρεκκλίνουμε δυσκολότερα από το πρόγραμμά μας.
-
Εστιάζουμε στον στόχο ως τερματικό σταθμό, αγνοώντας τη διαδρομή που θα μας οδηγήσει σε αυτόν
Με αυτό τον τρόπο αντιμετωπίζουμε τον στόχο ως ένα πλέγμα δύσκολων καταστάσεων και συνθηκών από το οποίο δύσκολα θα βγούμε νικητές. Για παράδειγμα, δεν ωφελεί να λέμε απλά ότι θέλουμε να σπουδάσουμε στο πανεπιστήμιο, επικεντρώνοντας μόνο σε αυτό και δεν συνυπολογίζουμε το γεγονός ότι αυτό είναι αποτέλεσμα χρόνιας μελέτης που είναι μια αρκετά επίμονη και επίπονη διαδικασία. Θα έπρεπε λοιπόν να στοχεύσουμε στο να μελετάμε κάθε χρόνο ώστε να περάσουμε στο πανεπιστήμιο.
-
Θέτουμε ανέφικτους στόχους
Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές με τον εαυτό μας και οι επιλογές μας να μας χαρακτηρίζουν ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να στοχεύουμε ψηλά. Ωστόσο θα πρέπει οι στόχοι μας να ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα και να είναι βραχυπρόθεσμοι έτσι ώστε σε βάθος χρόνου να δούμε τα όνειρα μας να εκπληρώνονται.
-
Είμαστε ηττοπαθείς
Επικεντρωνόμαστε περισσότερο στις ήττες παρά στις νίκες με αποτέλεσμα να μην πιστεύουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, πόσο μάλλον οι άλλοι. Η απαισιοδοξία και η αίσθηση ότι κάτι θα πάει στραβά είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι. Λήγουμε λοιπόν άδοξα τα όνειρα μας με το παραμικρό εμπόδιο. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι “τα αγαθά κόποις κτώνται” και οι αποτυχίες είναι μέρος αυτών. Δεν πρέπει λοιπόν να μας αποδυναμώνουν, άλλα να μας προσηλώνουν περισσότερο στον στόχο μας.
-
Επηρεαζόμαστε αρνητικά από το περιβάλλον μας
Οι προσωπικές επιλογές ενδεχομένως να προκαλούν αντιδράσεις και συμπεριφορές από τον περίγυρο μας που να μας αποθαρρύνουν και να μας αναγκάσουν να εγκαταλείψουμε τους στόχους μας. Είναι αναγκαίο να θυμίζουμε στον εαυτό μας, ότι κανείς δε μπορεί να γνωρίζει καλύτερα τις ανάγκες και τα “θέλω” μας από εμάς τους ίδιους πόσο μάλλον να καθοδηγήσει τα όνειρα μας.
Οι στόχοι αποτελούν το κίνητρο, τη κινητήρια δύναμη που δίνουν λόγο ύπαρξης και ελπίδα στον άνθρωπο, να εξελιχθεί, να καλυτερεύσει τη ζωή του, να έχει όνειρα για το μέλλον. Είναι άδικο για τον ίδιο, εξαιτίας μιας αποτυχίας ή ενός κακού σχεδιασμού, να στερηθεί όλα αυτά τα συναισθήματα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, “στόχευε στο φεγγάρι. Ακόμα κι αν αστοχήσεις, θα βρεθείς κάπου ανάμεσα στα αστέρια”. Άλλωστε το αίσθημα ικανοποίησης είναι το ίδιο, είτε πετυχαίνεις ένα μικρό είτε ένα μεγάλο στόχο, σημασία έχει να τους πετυχαίνεις!
