“Στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους ανακάλυψα ότι τελικά δεν βοηθά να παριστάνω κάτι που δεν είμαι” Rogers, 1961.
Ενσυναίσθηση
Η ενσυναίσθηση αποτελεί τον δεύτερο αναγκαίο παράγοντα της θεραπευτικής σχέσης που προτάθηκε από τον Carl Rogers. Στη διάρκεια της θεραπείας, ο θεραπευτής εγκαταλείπει τον προσωπικό του τρόπο αντίληψης και συναισθάνεται αληθινά τον άνθρωπο που έχει απέναντί του. Αυτό σημαίνει ότι δεν προβάλλει δικές του αξιολογήσεις, ούτε υιοθετεί τον ρόλο κριτή ή εκείνον της αυθεντίας, στην προσπάθεια ερμηνείας του πελάτη.
Ενσυναίσθηση VS κλινικές διαγνώσεις
Η ενσυναίσθηση δεν υφίσταται όταν προσπαθούμε να κατανοήσουμε τον άλλο με βάση τη δική μας αποθηκεμένη γνώση. Όταν ένας θεραπευτής προσπαθεί να ερμηνεύσει την εμπειρία του άλλου μέσα από διαγνωστικά συστήματα ψυχικών διαταραχών, δεν συναισθάνεται τον πελάτη, παρά σπεύδει σε μια εκ των έξω κατηγοριοποίηση, που μειώνει τη μοναδικότητα της εμπειρίας. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί οπαδοί της προσωποκεντρικής προσέγγισης αποφεύγουν τις κλινικές διαγνώσεις.
Ενσυναίσθηση και θεραπευτική σχέση
Όπως η απεριόριστη θετική αποδοχή, έτσι και η ενσυναίσθηση είναι αναγκαία προκειμένου να διαμορφωθεί μια γνήσια θεραπευτική σχέση. Οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να καταλαβαίνουμε πότε κάποιος δεν μας ακούει ειλικρινά ή δεν μας αποδέχεται. Αν κάτι τέτοιο συμβεί στην ψυχοθεραπεία, τότε αλλοιώνεται η θεραπευτική συμμαχία και μειώνονται οι πιθανότητες μιας καλής έκβασης.
Γνησιότητα
Απαραίτητη για τη θεραπευτική σχέση είναι και η γνησιότητα του θεραπευτή. Σύμφωνα με την προσωποκεντρική προσέγγιση του Rogers, ο θεραπευτής αποτελεί στη θεραπευτική σχέση μια γνήσια παρουσία. Υπάρχει πλήρης αντιστοίχιση ανάμεσα σε αυτό που βιώνει εσωτερικά και στις εξωτερικές του αντιδράσεις. Ο θεραπευτής αποφεύγει να υιοθετεί αυστηρά και παγερά προσωπεία που αποδίδουν επαγγελματικότητα αλλά απομακρύνονται από τον άνθρωπο. Είναι ειλικρινής και ξεκάθαρος. Μπορεί να εκφράσει ακόμη και αρνητικά συναισθήματα απέναντι στο πελάτη, σε περίπτωση που νιώθει κάτι τέτοιο. Για τον Rogers αυτό είναι προτιμότερο από μια ψεύτικη σχέση ενδιαφέροντος, την οποία άλλωστε είναι πιθανόν να αντιληφθούν τα άτομα που εισέρχονται στην ψυχοθεραπεία (Cervone & Pervin, 2013).
Συμπερασματικά
Τα άτομα έχουν ανάγκη να ακουστούν και να γίνουν πλήρως αποδεκτά μέσα σε μια αυθεντική θεραπευτική σχέση, προκειμένου να συνάψουν μια ειλικρινή θεραπευτική συμμαχία. Όπως λέει και ο Rogers:
Βιβλιογραφία:
Cervone D., & Pervin, L.A. (2013). ΘΕΩΡΙΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ. Αθήνα: Gutenberg.
