Συμβαίνει ενίοτε να βρεθούμε με ανθρώπους που προσπαθούσαμε να αποφύγουμε για διάφορους λόγους. Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει, αξίζει, μπορούμε να τους συγχωρήσουμε αν θέλουμε να εξελιχτούμε. Αντίθετα με ό,τι πολλές φορές πιστεύουμε, συγχωρώ δεν σημαίνει ξεχνώ. Η συγχώρεση απαιτεί να θυμηθούμε, να ασχοληθούμε με αυτό που μας έκαναν, για να μπορέσουμε να το αφήσουμε πίσω μας.
Συγχώρεση, ένα περίεργο πράγμα: ζεσταίνει την καρδιά και δροσίζει το χτύπημα. W.A.Ward.
Πολλοί τη θεωρούν πράξη αδυναμίας και προτιμούν την εκδίκηση από τη συγχώρεση. Ωστόσο, όλοι όσοι κατάφεραν να συγχωρήσουν ακόμη και βαριές αδικίες που υπέστησαν, συμφωνούν πως απέβαλλαν ένα μεγάλο βάρος από πάνω τους. Μόνο τότε κατάφεραν να προχωρήσουν ανανεωμένοι ψυχικά. Η εκδίκηση, από την άλλη, εναντιώνεται στην αποδέσμευση και εμμένει σε μια υποχρέωση μίσους, υιοθετώντας τη γνωστή άποψη “αυτό δε θα το συγχωρήσω ποτέ, θα το πληρώσει”.
Η συγχώρεση είναι, βέβαια, μια διαδικασία πολύ βαθύτερη και δυσκολότερη από τη συγκατάβαση μια απλής συγγνώμης. Απαιτεί στις περισσότερες περιπτώσεις να ξεπεράσουμε το αίσθημα της αδικίας, τον εγωισμό μας, τον ίδιο μας τον εαυτό. Γι’ αυτό και διακρίνεται στα εξής στάδια: Συνειδητοποίηση, αποβολή των ενοχών, απομάκρυνση από το ρόλο του θύματος, εξωτερίκευση του θυμού και της αποδοκιμασίας, διαπροσωπική επικοινωνία και, τέλος, λύτρωση.
Η ικανότητα να μπορούμε να συγχωρούμε συνιστά έναν πολύ αποτελεσματικό τρόπο αποκατάστασης μιας ανισορροπίας που μπορεί ανά πάσα στιγμή να σημαδέψει τη ζωή μας. Το θέμα της συγχώρεσης είναι δύσκολο και περίπλοκο θέμα, από τη στιγμή που συνδέεται με έντονα συναισθήματα και ευαίσθητες πλευρές του ψυχισμού και της προσωπικότητάς μας. Κάθε άτομο είναι μοναδικό, έχει τα δικά του όρια και τις δικές του προσωπικές εμπειρίες και, ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να μιλάμε για σωστό ή λανθασμένο τρόπο συγχώρεσης.
*Σάββας Ν. Σαλπιστής, Ph.D., Κλινικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής Κλινικός Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Στοκχόλμης Διπλωματούχος Ψυχοθεραπευτής. Πηγή: http://www.i-psyxologos.gr/
Φυσικά, η διαδικασία αυτή δεν γίνεται παρορμητικά αλλά απαιτεί ώριμη σκέψη και κρίση από μέρους μας. Πολλές φορές, κάποιο συμβάν ή αλλαγή στη ζωή μας ενεργοποιεί τη διαδικασία σαν μια ανάγκη να απαλλαγούμε από το παρελθόν. Σε καμία περίπτωση η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τη σοβαρότητα μιας προσβολής ή άσχημης πράξης. Δηλώνει ότι επιλέγουμε να βάλουμε ένα τέλος σε αυτό και ό,τι συνεπάγεται. Tα αρνητικά συναισθήματα, η ψυχολογική και η σωματική ένταση με τον καιρό αποδυναμώνονται. Συνακόλουθα, μπορούμε να έρθουμε σε συμφιλίωση πρώτα με τον εαυτό μας και ύστερα με τους γύρω μας.
