Στατιστικά μιλώντας, η πλειοψηφία των εγκλημάτων αποτελείται από ασήμαντες παραβάσεις κατά της περιουσίας, σε αντίθεση με τις αντιλήψεις των πολιτών. Παρ`όλα αυτά, οι περιπτώσεις βίαιων εγκλημάτων μπορεί να έχουν αυξηθεί σε σχέση με προηγούμενες εποχές κι αυτό γιατί με τα χρόνια έχει αλλάξει η αντίληψη του τι θεωρείται έγκλημα. Η δολοφονία θεωρείται το βασικότερο έγκλημα αυτής της κατηγορίας. Από την άλλη, η οικογενειακή βία θεωρείται εξίσου σημαντική, αποτελεί όμως παράδειγμα εγκλήματος που παραμένει συνήθως μη αναφερθέν στην αστυνομία.
Τα βίαια εγκλήματα έχουν στην πραγματικότητα ένα τεράστιο οικονομικό κόστος (καταδίκαση, φυλάκιση, απώλεια ικανότητας εισοδήματος) σε σχέση με άλλα. Μια από τις βασικότερες παρατηρήσεις στη συγκεκριμένη κατηγορία είναι η φυλετική διαφορά. Οι άντρες αποτελούν την συντριπτική πλειονότητα των θυτών. Ακόμη όμως και σε περίπτωση γυναίκας θύτη, η αντιμετώπιση από τις αστυνομικές αρχές θα είναι διαφορετική.
Ανάπτυξη της επιθετικότητας κατά την παιδική ηλικία
Όσα κι αν υποστηρίζονται σχετικά με τη συσχέτιση προβολής βίας στην τηλεόραση (ή στα video games) και την πραγματική ασκούσα βία, οι περισσότερες έρευνες αποκλείουν αυτήν τη θεωρία. Βέβαια, σύμφωνα με ένα πείραμα του Bandura με τη γνωστή bobo doll, η συσχέτιση αυτή δεν αποκλείεται, απλά αναλογεί μεταξύ φύλων.
Βασικότερος παράγοντας στην ανάπτυξη της επιθετικότητας στον άνθρωπο είναι και πάλι ο τύπος ανατροφής και τα παραδείγματα γονέων / οικογένειας. Ακόμη κι αν υπάρχει κάποια γενετική προδιάθεση, αυτή θα εκδηλωθεί βάσει των ερεθισμάτων που θα παρουσιαστούν. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι φορές, όπου το θύμα καταλήγει σε θύτη. Πολλά είναι τα περιστατικά όπου άτομα κακοποιημένα στην παιδική τους ηλικίας μεγαλώνουν και εφαρμόζουν τα βιώματα τους ακόμη και στα δικά τους παιδιά. Επειδή όμως αυτή η παρατήρηση δεν είναι απόλυτη, θα ήταν λάθος να συμπεράνουμε πως κάθε άνθρωπος που έχει υποστεί βία θα καταλήξει κάποια στιγμή να την ασκεί ο ίδιος.
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως η βία είναι στην πραγματικότητα σύμπτωμα κάποιου άλλου τραύματος και να μην απορρίπτουμε τους θύτες, διότι κι εκείνη χρειάζονται εξίσου βοήθεια. Το θύμα όλοι θα το υπερασπιστούν και θα προθυμοποιηθούν να το βοηθήσουν και να το υποστηρίξουν, ποιος όμως θα βρεθεί να σκεφτεί να βοηθήσει ένα θύτη και να επαναπροσδιορίσει τα γνωστικά του σχήματα;
Πηγή:
Howitt, D. (2015). Introduction to forensic and criminal psychology. Slovakia: Neographia. Pearson Education Limited.
