Το να γίνει κανείς γονιός είναι άλλοτε απόφαση κι άλλοτε κάτι που τυχαία προέκυψε. Βέβαια, τα περισσότερα ζευγάρια αφού παντρευτούν, κάποια στιγμή αποφασίζουν να φέρουν στον κόσμο κι έναν άλλο άνθρωπο. Η απόφαση αυτή γίνεται συχνά με κάποια επιπολαιότητα, η οποία ίσως και να προϋπήρχε του γάμου. Η γέννηση ενός παιδιού είναι σπουδαία ευθύνη κι είναι αυτή η σπουδαιότητα που συνήθως δεν αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι. Φυσικά, κανείς δε γεννιέται γονιός, όπως και κανείς δε γεννιέται ώριμος. Για να γίνει όμως κάποιος γονιός πρέπει σε κάθε περίπτωση να είναι ώριμος κι αυτό συνεπάγεται με μια αμοιβαία ωριμότητα μεταξύ του ζευγαριού.
Πριν λοιπόν δύο άνθρωποι αποφασίσουν να φέρουν έναν τρίτο στον κόσμο, καλό θα ήταν να αναθεωρήσουν ορισμένα ζητήματα:
1)την αυτογνωσία τους
-ξέρω ποιος είμαι και ποιος θέλω να είμαι;
-ξέρω τι θέλω να καταφέρω;
2)την ικανότητα τους για ενδοπροσωπική & διαπροσωπική επικοινωνία
-είμαι σε αρμονία με τον εαυτό μου;
-γνωρίζω τις ανάγκες και τα συναισθήματα μου;
-είμαι ικανός να επικοινωνήσω αποτελεσματικά με άλλους;
3)το επίπεδο της ενσυναίσθησης τους
-κατά πόσο αντιλαμβάνονται τα συναισθήματα του άλλου;
-κατά πόσο παρέχουν κατανόηση σε αυτά;
4)το επίπεδο του σεβασμού προς τον εαυτό τους και προς τους άλλους
-είναι σε θέση να σεβαστούν κάποιον παρά τις διαφορές του;
5)τη μεταξύ τους επικοινωνία, αλληλοϋποστήριξη και κατανόηση
-είναι ικανοί να βρουν ομαλά μια λύση σε ένα πρόβλημα;
-βοηθούν ο ένας τον άλλον ή είναι επικριτικοί;
6)τη διαθεσιμότητα τους
-είναι πρόθυμοι να ΑΦΙΕΡΩΣΟΥΝ – κι ΟΧΙ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΟΥΝ – χρόνο από άλλες τους ασχολίες προς την ανατροφή του παιδιού;
-είναι έτοιμοι να αναλάβουν το ρόλο του γονέα σε κάθε πλαίσιο της ζωής του παιδιού;
Στην πραγματικότητα, το κάθε παιδί, ή καλύτερα, ο κάθε άνθρωπος ανεξαρτήτως ηλικίας έχει ανάγκη από σεβασμό και ασφάλεια. Ως επί το πλείστον, οι γονείς δίνουν μεγαλύτερη βάση στα υλικά θεμέλια παρά στα συνασθηματικά/πνευματικά. Αυτό το πρόβλημα της λανθασμένης “προσοχής” αντιμετωπίζουν τα περισσότερα παιδιά. Οι γονείς πασχίζουν να παρέχουν στα παιδιά τους τα πιο καινούρια παιχνίδια και πλέον, συσκευές, κι αυτό επειδή τα παραμελούν αφήνοντας τα προσηλωμένα σε μια τηλεόραση όταν θα μπορούσαν να συζητούν μαζί τους, να τους παρέχουν γνώση και κατανόηση για τα όποια προβλήματα της ηλικίας τους. Οι άνθρωποι στις μέρες μας γίνονται υπερκαταναλωτικοί κι αυτό επειδή οι γονείς τους δε συνειδητοποιούσαν πως ένα ακόμη παιχνίδι δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πραγματική παρουσία ενός γονέα. Μάλιστα, από νωρίς πρέπει να καταλάβουν πως η ζήλια, η ανησυχία, η ανυπακοή, η απληστία των παιδιών είναι αποτέλεσμα λανθασμένων διδαγμάτων των γονέων.
Είναι, επομένως, τα απλά πράγματα που λείπουν από τους ανθρώπους: πραγματική επικοινωνία, η διαθεσιμότητα του άλλου στο να μας ακούσει και να τον ακούσουμε, ο σεβασμός για την ατομικότητα του καθενός. Κάθε άνθρωπος οφείλει, λοιπόν, ήδη προτού γίνει γονιός να έχει βρει σε ένα βαθμό τον εαυτό του, ώστε μετέπειτα να συνοδεύσει το παιδί του έμμεσα στην εύρεση του δικού του εαυτού. Κάπως έτσι δημιουργείται μια στενή και εποικοδομητική σχέση μεταξύ γονιών και παιδιού, η οποία θα παρέχει στήριξη και στις δύο πλευρές.
Πηγές:
Chess, S. (1976). Your child is a person: a psychological to parenthood without guilt. New York: Penguin Books.
Smith, C., Pugh, G. (1996). Learning to be a parent : a survey of group-based parenting programmes. London: Family Policy Studies Centre.
Raphael-Leff, J. (2001). Psychological processes of childbearing. Colchester: University of Essex.
(Ο Jacque Fresco δίνει μια πολύ ωραία ομιλία ως προς το πώς οι γονείς επηρεάζουν τη συμπεριφορά του παιδιού.)
