«Ζακέτα να πάρεις», «Το παιδί μου θα γίνει γιατρός ή δικηγόρος», «Τι θα πει ο κόσμος» είναι ορισμένες μόνο από τις φράσεις της Ελληνίδας μάνας, που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε ακούσει κάποια στιγμή. Άλλοτε, αδιαφορούμε, άλλοτε πάλι μάς φαίνονται παρωχημένες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουν καταγραφεί στο DNA μας και συχνά τις χρησιμοποιούμε και οι ίδιοι ως γονείς.
Ζακέτα να πάρεις:
Η διασημότερη συμβουλή της Ελληνίδας μάνας, που συμπυκνώνει μέσα σε τρεις μόνο λέξεις την υπερπροστασία της προς το παιδί της. Φράση που λέγεται κατά κόρον είτε το παιδί είναι νηπιακής ηλικίας είτε ενήλικας πια. Στη δεύτερη περίπτωση, η συμβουλή κρίνεται περιττή έως και ενοχλητική. Όμως, η Ελληνίδα μάνα δεν πτοείται. Βρίσκεται πάντα εκεί, να συμβουλεύσει και να υπερ-προστατεύσει το παιδί της, γιατί “εκείνη μόνο ξέρει”. Αδιαμφισβήτητα, λοιπόν, πρόκειται για μια “μητέρα-ελικόπτερο”, έτοιμη να θυσιαστεί και να παρέχει στο τέκνο της απλόχερα την όποια υπηρεσία της. Είναι εκείνη που με κάθε ευκαιρία λειτουργεί συμβουλευτικά και παρεμβατικά στην καθημερινότητα του παιδιού της, σε βαθμό που υποβαθμίζει την κρίση του και την αυτενέργειά του. Είναι, σε κάθε περίπτωση, η «σοφή» μαμά που αποφασίζει τι είναι καλό για το παιδί, πριν από το παιδί. Το αποτέλεσμα: το παιδί μένει εξαρτημένο από εκείνη, αισθάνεται ότι μόνο του δεν μπορεί να τα καταφέρει και αποδυναμώνεται η αυτοπεποίθησή του.
Το παιδί μου θα γίνει γιατρός ή δικηγόρος:
Πρόκειται για μια από τις κλασικές φράσεις της Ελληνίδας μάνας, ειπωμένη δεκαετίες πριν, που εκφράζει τα κοινωνικά στερεότυπα της ελληνικής κοινωνίας. Σύμφωνα με αυτά, το επάγγελμα του γιατρού και του δικηγόρου προσδίδουν κύρος, κοινωνική καταξίωση και καλές απολαβές. Επομένως, θεωρητικά εξασφαλίζουν μια ευτυχισμένη ζωή. Εύλογα, λοιπόν, η φράση αντανακλά το όνειρο κάθε γονέα, που δεν είναι άλλο από το να δει το παιδί του επιτυχημένο και ευτυχισμένο. Σε ψυχολογικό επίπεδο, όμως, ας αναδιατυπώσουμε τη φράση σε “Θέλω το παιδί μου να γίνει γιατρός ή δικηγόρος”. Ας αναλογιστούμε πόσο καταπιεστική μπορεί να είναι η προβολή των προσδοκιών και των φιλοδοξιών των γονέων στα παιδιά τους. Το αποτέλεσμα: Μεγαλώνουν παιδιά καταπιεσμένα, δυστυχισμένα και ενοχικά, που λαμβάνουν αποφάσεις ζωής με γνώμονα τις επιθυμίες των παρεμβατικών γονιών τους. Από την άλλη, συναντώνται και αυτά που επαναστατούν σε κάθε “γονεϊκή αρχή”. Ας προτιμήσουμε καλύτερα τη φράση «Θέλω το παιδί μου να είναι ευτυχισμένο με τις επιλογές του».
Τι θα πει ο κόσμος:
Αποτελεί μια από τις φράσεις της Ελληνίδας μάνας με την οποία έχουν γαλουχηθεί γενιές και γενιές. Λέγεται σε κάθε ευκαιρία που εκείνη αποδοκιμάζει τη συμπεριφορά του παιδιού της ή ορισμένες από τις επιλογές του. Ουσιαστικά, προσπαθεί να το συμμορφώσει κατά τις δικές της αρχές, αντιλήψεις και αξίες, απόλυτα ευθυγραμμισμένες με αυτές που η ίδια ανατράφηκε. Έτσι, καλεί το παιδί να υποτάξει τα “θέλω” του στα “πρέπει” και σε ό,τι κρίνεται κοινωνικά αποδεκτό. Η φράση, λοιπόν, στην οποία έχουμε εθιστεί να ακούμε εξ απαλών ονύχων εκφράζει τη σημασία που δίνουμε στην κοινή γνώμη, τη γειτονιά, τον κόσμο σωρεύοντας τα εγκλωβισμένα «θέλω» μας. Μεγαλώνουμε δέσμιοι των κοινωνικών στερεοτύπων και δεν διεκδικούμε τη ζωή που επιθυμούμε.
Το αποτέλεσμα: τελικά, μεγαλώσαμε και δε μάθαμε ποτέ τι είπε ο κόσμος…
