Ένα από τα μελήματα του ανθρώπου από τότε που άρχισε να εξερευνά το διάστημα είναι η αναζήτηση εξωγήινης ζωής. Σε κοντινές, σχετικά, αποστάσεις, αυτό είναι εφικτό αναλύοντας τη δομή τής ύλης και ψάχνοντας για ίχνη μονοκύτταρων ή και άλλων οργανισμών. Τι γίνεται όμως όταν μελετάμε μακρινά ηλιακά συστήματα; Εκεί θα πρέπει να επιστρατευτεί μία διαφορετική μέθοδος για την οποία θα αναφερθώ παρακάτω.
Κατ’αρχάς, να ξεκαθαρίσω ότι όταν μιλάω για εξωγήινη ζωή, δεν εννοώ πράσινα ανθρωπάκια με κεραίες στο κεφάλι, αλλά τουλάχιστον μικροοργανισμούς. Για να ανακαλύψουμε τέτοιου είδους ζωή, θα πρέπει να αναλύσουμε τη χημική σύσταση της ύλης στην περιοχή που εξερευνούμε. Πιο συγκεκριμένα ψάχνουμε οργανική ύλη, όπως: αμινοξέα, υδατάνθρακες, νουκλεϊκά οξέα και λιπίδια, δηλαδή τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται η ζωή στη Γη.
Δύο ανεξάρτητες μεταξύ τους ομάδες επιστημόνων ανακάλυψαν το χημικό ισοκυανικό μεθύλιο, σε ένα πολλαπλό αστρικό σύστημα 400 έτη φωτός μακριά (1 έτος φωτός είναι η απόσταση που διανύει ένα φωτόνιο στο κενό, σε ένα έτος του ιουλιανού ημερολογίου). Το σύστημα αυτό λέγεται IRAS 16293-2422 και βρίσκεται στον αστερισμό του οφιούχου. Πρόκειται για σύστημα πρωτοαστέρων, όπου κάποια άστρα είναι μόλις 10.000 ετών. Γιατί, λοιπόν, είναι σημαντικό το ισοκυανικό μεθύλιο, αφού δεν είναι αμινοξύ; Έχει μία δομή που αναπαριστά έναν πεπτιδικό δεσμό, κάτι που ενώνει αμινοξέα μεταξύ τους. Ένα χημικό που συμπεριφέρεται σαν πεπτιδικός δεσμός, μπορεί να ενώσει απλά αμινοξέα μεταξύ τους και μια αλυσίδα από αυτά μπορεί να σχηματίσει μία πρωτεΐνη. Και οι πρωτεΐνες είναι η βάση της ζωής.
Και πώς, λοιπόν, ανακαλύφθηκε αυτό το χημικό; Όταν μία χημική ουσία υφίσταται έναν χημικό μετασχηματισμό, απελευθερώνει ενέργεια ενός συγκεκριμένου ηλεκτρομαγνητικού τύπου. Και οι δύο ομάδες χρησιμοποίησαν ραδιοτηλεσκόπια και σκάναραν μήκη κύματος μεταξύ υπερύθρων συχνοτήτων και ραδιοσυχνοτήτων, και βρήκαν την υπογραφή τής συγκεκριμένης χημικής ουσίας.
Παλαιότερα, είχε βρεθεί στο ίδιο αστρικό σύστημα γλυκοαλδεΰδη, ένα οργανικό μόριο που παίζει ρόλο στον σχηματισμό σακχάρων από τα οποία αποτελείται το DNA. Συνδυάζοντας όλα αυτά, το αστρικό αυτό σύστημα ίσως να δημιουργήσει σημαντικά βιοχημικά στοιχεία. Και ίσως να μας δείξει πώς δημιουργήθηκε η ζωή στο δικό μας ηλιακό σύστημα.
ΠΗΓΗ:The Science Times
