Πώς ξεκίνησαν όλα;
Ανέκαθεν τα περιστατικά βιασμού γυναικών ήταν πολύ αυξημένα λόγω της καταπιεστικής κατάστασης που επικρατεί εις βάρος του γυναικείου φύλου, σχεδόν τόσο όσο υπάρχει η ανθρώπινη κοινωνία. Ελάχιστα από τα περιστατικά βιασμών καταγγέλλονται στις αρχές. Ακόμα πιο λίγα από αυτά τα περιστατικά καταλήγουν στην καταδίκη του βιαστή, όπως αυτή επιβάλλει η νομοθεσία. Πολλές γυναίκες από τις οποίες έχουν έρθει αντιμέτωπες με την ακραία αυτή κατάσταση καταπάτησης της ατομικότητας και της αξιοπρέπειάς τους, αντιμετωπίζονται συνήθως με καχυποψία και με φόβο. Πάντα αυτές οι γυναίκες διερωτούνται αν “αντέδρασαν”, αν “πάλεψαν” ή αν “ούρλιαξαν” τουλάχιστον όταν τους συνέβη αυτό το περιστατικό. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό δυστυχώς δεν συνέβη. Αυτό δεν συνέβη επειδή η γυναίκα δεν ήθελε να αντισταθεί ή να παλέψει. Αυτό συνέβη γιατί η γυναίκα δεν μπορούσε να ελέγξει το σώμα της. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται κλινικά τονική ακινησία.
Η κλινική εξήγηση για την τονική ακινησία
Μια γυναίκα που βρίσκεται απέναντι στον βιαστή της έχει κάνει ξεκάθαρη την μη επιθυμία της να συμμετάσχει σε καμία απολύτως σεξουαλική ενέργεια μαζί του. Κάθε μη συναινετική υποβολή σε σεξ είναι και θα πρέπει να θεωρείται ως βιασμός. Η τονική ακινησία είναι μια κατάσταση προσωρινής παράλυσης. Πρόκειται για έναν μηχανισμό του οργανισμού που επιστρατεύεται απέναντι σε ένα οδυνηρό ερέθισμα όταν κανένα άλλο δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Στο ζωικό βασίλειο παρατηρείται σε πολλά θηλαστικά για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Σε μεγαλύτερη συχνότητα αυτός ο μηχανισμός εμφανίζεται σε θηλαστικά που είναι θηράματα άλλων αρπακτικών.
Η τονική ακινησία είναι ουσιαστικά μια αντίδραση του κεντρικού νευρικού συστήματος που στόχο έχει να μειώσει όσο το δυνατόν πιο πολύ την αντιδραστικότητα του θύματος απέναντι στο οξύ στρεσσογόνο ερέθισμα. Μοριακά και βιοχημικά δεν έχει μελετηθεί σε βάθος ο μηχανισμός του συμπτώματος. Παρόλα αυτά παρατηρείται και σε πολλούς στρατιώτες κατά την διάρκεια της μάχης, και όχι μόνο στις γυναίκες, θύματα βιασμών.
Η συσχέτιση ανάμεσα στην τονική ακινησία και τα μετατραυματικά σύνδρομα
Όσο πιο έντονη είναι η τονική ακινησία που υφίσταται το θέμα, σύμφωνα με στατιστικά αποτελέσματα, τόσο πιο έντονες είναι οι επιδράσεις στην υγεία της γυναίκας μετά το περιστατικό. Ανάλογα με την ένταση του φαινομένου αυξάνεται η πιθανότητα εμφάνισης μετατραυματικού στρες (PTSD) το οποίο μπορεί να οδηγήσει ή να συνδέεται με εμφάνιση μείζονος κατάθλιψης. Η μείζων κατάθλιψη μπορεί με την σειρά της να οδηγήσει σε άλλα ακραία ψυχικά σύνδρομα που μπορούν να βλάψουν την γυναίκα.
Η τονική ακινησία φαίνεται να συνδέεται άμεσα και με την εμφάνιση του Συνδρόμου της Στοκχόλμης. Η γυναίκα έχει την εντύπωση ότι εφόσον δεν μπόρεσε να κάνει τίποτα για να αντισταθεί, τότε δεν φταίει ο βιαστής της για το έγκλημα που διέπραξε πάνω της. Το σύνδρομο της στοκχόλμης χαρακτηρίζεται έντονα από την ανάληψη όλων των ευθυνών εκ μέρους του θύματος. Για αυτό το λόγο οι γυναίκες που έχουν υποστεί τέτοιου είδους κακοποίηση χρειάζονται άμεση ψυχολογική υποστήριξη από: α. οικογένεια (προφανώς κανέναν που να συσχετίζεται και να παίρνει το μέρος του βιαστή) β. ειδικούς ψυχιάτρους/ψυχαναλυτές και γ. την κοινωνία.
Για περισσότερα στοιχεία μπορείτε να ανατρέξετε στα παρακάτω
Το σύνδρομο της Στοκχόλμης και η γυναικεία κακοποίηση
Εξερευνώντας το νευρικό σύστημα (Μέρος 1ο)
Εξερευνώντας το νευρικό σύστημα (Μέρος 2ο)
Γραμμή SOS Υποστήριξης κατά της βίας εις βάρος γυναικών – 15900
