Μπορεί ο καιρός να είναι περίεργος, να βρέχει κάθε δεύτερη μέρα και να έχεις απελπιστεί που το πρωί φοράς κοντομάνικο και το βράδυ ντύνεσαι λες και πηγαίνεις για ορειβασία στο Έβερεστ αλλά το ημερολόγιο δείχνει πλέον Ιούνιο. Τα σχολεία κλείνουν σιγά σιγά, πράγμα που το γιορτάζουν όχι μόνο οι μικροί μαθητές της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (συγνώμη παιδιά του Λυκείου για τον ατελείωτο όγκο θερινών μαθημάτων κι ασκήσεων που σας περιμένουν και καλή δύναμη σε όσα από εσάς αρχίζετε τώρα το ταξίδι σας για τις Πανελλήνιες) αλλά και οι εκπαιδευτικοί που δεν περιμένουν την ώρα και τη στιγμή που θα αποχαιρετήσουν το γραφείο τους για τρεις μήνες (Πέτρο, για εσένα μιλάω που δεν έχεις σταματήσεις να μου στέλνεις memes για το πόσο περιμένεις αυτή τη στιγμή ακόμα και τώρα που γράφω αυτό το άρθρο).
Αυτή τη φορά όμως θα εστιάσουμε σε μια συγκεκριμένη κατηγορία παιδιών και γονιών: αυτών της προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που το παιδί τους μόλις μπήκε στις πρώτες τάξεις του δημοτικού και το καλοκαίρι θέλουν να τους κάνουν επανάληψη όλη την ύλη της χρονιά από βιβλία κι ασκήσεις. Κι έτσι αντί να βρεθούν σε κάποια παραλία να παίζουν με τους φίλους τους κάνοντας καστράκια στην άμμο και μακροβούτια, θα είναι κλεισμένα σε ένα σπίτι κάνοντας προσθέσεις, αφαιρέσεις κι όλο το αλφάβητο. Μπορεί κάποιοι να με βρουν κάπως υπερβολική αλλά για πολλά παιδιά αυτή θα είναι η πραγματικότητά τους.
Γιατί αυτό το καλοκαίρι να μη δώσω βιβλία με ασκήσεις στο παιδί
Σε αυτό το άρθρο θα μιλήσω με την ιδιότητά μου ως νηπιαγωγός αλλά και με το παιδί που θυμάμαι ότι ήμουν κάποτε. Ακόμα και σήμερα θυμάμαι τις “Χαρούμενες Διακοπές” που μου είχε αγοράσει η μαμά μου όταν είχα τελειώσει την Α’ δημοτικού. Το αξιοποίησα, δε θα πω ψέματα, αλλά την πιο πολύ ώρα προτιμούσα να το αφήνω στην άκρη και να παίζω με τα παιδιά της γειτονιάς μου. Δε με πίεσε ποτέ να κάτσω με το ζόρι να κάνω κάποια άσκηση.
Με άλλα λόγια: γονείς αυτό το καλοκαίρι αφήστε τα παιδιά σας να παίξουν. Καλώς ή κακώς θα έχουν στη ζωή τους να αντιμετωπίσουν άπειρα φυλλάδια με ασκήσεις για τύπους χημείας, απαρέμφατα γνωστών κι αγνώστων κειμένων και πολύ άγχος για όλα όσα θα δουν στα σχολικά βιβλία. Αν θέλετε να διαβάσουν κάτι φέτος δώστε τους τα παπιοκόμιξ και το μικρό Νικόλα κι ακούστε τα κακαριστά γέλια τους όταν θα γελάνε με τις περιπέτειες των αγαπημένων τους ηρώων. Μη σας απασχολήσει αν δεν έχει κατακτήσει ακόμα την προπαίδεια του 6, θα έχει χρόνια μπροστά του να τη μάθει απέξω κι ανακατωτά. Άστε τα να δημιουργήσουν αναμνήσεις με τις οποίες θα γελάνε αργότερα, αφήστε τα να είναι παιδιά.
Θα κλείσω λίγο διαφορετικά το σημερινό άρθρο με την παράφραση ενός αγαπημένου μου τραγουδιού, την οποία δανείζομαι από μια συνάδελφο που επιτηρούσε φέτος στις Πανελλήνιες αλλά που βγάζει τόσο μεγάλο νόημα: Hey parents leave them kids alone!
