Οι φεμινίστριες δε φορούν ροζ. Οι φεμινίστριες δε βάφονται, δεν καλλωπίζονται. Δεν ερωτεύονται, δεν κάνουν οικογένεια.
Οι φεμινίστριες είναι σκληρές κι απότομες.
Είναι διαφορετικές.
H Virginia Woolf είχε δηλώσει πως “Φεμινίστρια είναι η κάθε γυναίκα που λέει την αλήθεια για τη ζωή της”.
Πόσο εύκολο είναι όμως να λες την αλήθεια όταν ελάχιστοι είναι ανεκτικοί στο άκουσμα της;
Την ώρα που οι γυναίκες φιμώνονται, κακοποιούνται, εξαφανίζονται, δολοφονούνται, μία ομάδα περισσότερο αναγνωρίσιμων και επιτυχημένων γυναικών – ακτιβιστριών του καλλιτεχνικού χώρου, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την όποια θέση τους και να μιλήσουν. Να μιλήσουν ανοιχτά, ρεαλιστικά, ωμά. Να μοιραστούν τα προσωπικά τους βιώματα και να εξηγήσουν πως το ξεχωριστό τους ταξίδι από την καταπίεση στην αναγνώριση και την πάλη για ισότητα, τις όπλισε για μία ολόκληρη ζωή.
Η Emma Watson, η Keira Knightley, η Adwoa Aboah, η Kat Dennings και πολλές άλλες γυναίκες, γράφουν από ένα κεφάλαιο αλήθειας απενοχοποιημένες από τις έννοιες της ντροπής και της άσκοπης σεμνοτυφίας. Τη στιγμή που η εικόνα που αναδεικνύεται “προς τα έξω” πρέπει πάντοτε να δείχνει ιδανική και πρότυπο προς μίμηση για τις μάζες, έρχεται ένα βροντοφωναχτό ΟΧΙ. Ένα γέλιο κοροϊδίας αλλά και ανακούφισης. Και όχι, αυτές οι γυναίκες δεν τσαλακώνονται, όπως λέγεται συχνά. Είναι απλά οι εαυτές τους. Δεν προβάλλουν κανένα πρόταγμα χολιγουντιανής αρτιότητας και υπεροχής. Αποδέχονται και παραδέχονται.
Όταν ξέσπασε το κίνημα metoo, πολλοί έσπευσαν να κατακρίνουν. Γιατί μιλούν οι διάσημες, οι πλούσιες, οι καριερίστριες; Τι δουλειά έχουν οι εξασφαλισμένες; Η διαίρει και βασίλευε τεχνική, όμως, δε θα πρέπει ριζώσει ανάμεσα στις γυναίκες, που αλληλέγγυες οφείλουν να στέκονται η μία δίπλα στην άλλη, ανεξαρτήτως φυλής θρησκείας, οικονομικής κατάστασης και μορφωτικού επιπέδου.
Δε θα κατορθώσουν να γκετοποιήσουν τις φεμινίστριες σε μια περιθωριακή ομάδα, σε ένα άλλο είδος, σε κάτι απόκοσμο και ξένο με την πραγματικότητα. Οι ίδιες δε θα τους κάνουν αυτή τη χάρη. Θα προέρχονται από παντού και θα καταλήγουν παντού. Θα μιλούν για την έμμηνο ρύση τους, για την παρενόχληση που υπέστησαν στον εργασιακό τους χώρο, για τις ανησυχίες, τις δυνάμεις και τις αδυναμίες τους και θα φορούν όσα υφάσματα μαύρου ή ροζ χρώματος θέλουν αυτές.
Το Feminists don’t wear pink and other lies, είναι ένα σύγχρονο και επαναστατικό ανθολόγιο κειμένων, που οραματίστηκε και επιμελήθηκε η Scarlett Curtis και εκδόθηκε το 2018 από τον εκδοτικό οίκο Penguin Books.
