Τον Φεβρουάριο του 2022, από τις εκδόσεις Θεμέλιο, κυκλοφόρησε το πολιτικό μυθιστόρημα του Κώστα Σωτηρίου “Καλικούτσα”. Η αφήγηση ιστορικά ξεκινά τη δεκαετία του 1950 και εκτείνεται στο 2012 κάνοντας αναδρομές και σε πρότερα γεγονότα.
Η Γωγώ γεννήθηκε το 1957, τη δεκαετία που η Ελλάδα βρισκόταν σε ρυθμούς ανάπτυξης ενώ επούλωνε τις πληγές του εμφυλίου, τις μνήμες από τις εκτοπίσεις των αριστερών στη Μακρόνησο, των στρατοδικείων και των εκτελέσεων. Παράλληλα, είναι η δεκαετία των μαζικών αναχωρήσεων Ελλήνων μεταναστών σε χώρες της Ευρώπης, της Αμερικής, την Αυστραλία κ.α.
Ανήμερα του Άι Γιάννη, στις 7 Ιανουαρίου του 1966, η γιαγιά Αλεξάνδρα παθαίνει το πρώτο της εγκεφαλικό.
Λίγους μήνες αργότερα, το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, η οικογένεια της Γωγούλας θα μετακομίσει στο σπίτι της γιαγιάς Αλεξάνδρας στην Ηλιούπολη.
Τη φροντίδα της Αλεξάνδρας όλο αυτό το διάστημα είχε αναλάβει η κόρη της Μαρία. Ο γιος της Γιάννης ζούσε από χρόνια στο εξωτερικό. Εκεί είχε δημιουργήσει τη δική του οικογένεια.
Σκληρή, δυναμική και δύσκολη γυναίκα η Αλεξάνδρα, πότε δε συμπάθησε τον Παντελή, σύζυγο της κόρης της Μαρίας. Αντίθετα, συμπαθούσε ιδιαίτερα τη βότκα και τη συντροφιά του αλλού φύλου.
Η Γωγώ και ο κατά επτά χρόνια μεγαλύτερος αδερφός της, Βαγγέλης, μεγάλωσαν στις γειτονιές της Ηλιούπολης. Ο Βαγγέλης τράβηξε το δρόμο του μετά τη θητεία του στο στρατό και η Γωγώ παρέμεινε στο σπίτι με την υπόλοιπη οικογένεια. Αυτό θα είναι το σπίτι που αργότερα θα στεγάσει και τη δική της.
Σε αυτή την οικογενειακή εστία θα διαδραματιστούν όλα τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της. Εκεί θα ανακαλύψει το παρελθόν των γονιών της, εκεί θα τις αποκαλυφθούν τα οικογενειακά μυστικά, θα δημιουργήσει τα δικά της, θα ζήσει διενέξεις, συμφιλιώσεις, απογοητεύσεις, θα λάβει και θα δώσει αγάπη.
Τα χρόνια που θα ακολουθήσουν τη μετακόμιση στην Ηλιούπολη, στην Ελλάδα θα επιβληθεί στις 21 Απριλίου 1967 στρατιωτικό πραξικόπημα και η χώρα θα κυβερνηθεί από στρατιωτική δικτατορία.
Τα παιδικά χρόνια της Γωγούς θα κυλήσουν παράλληλα με τη χούντα των συνταγματαρχών. Ήταν μόλις 16 ετών όταν έζησε την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Η Γωγώ θα εξελιχθεί σε μια δυναμική, οικονομικά ανεξάρτητη νέα γυναίκα που θα έχει τον έλεγχο της ζωής της. Αντιπροσωπεύει τη σύγχρονη Ελληνίδα που συνδυάζει τη δημιουργία οικογένειας και επαγγελματικής σταδιοδρομίας.
Μέσα από τη μυθοπλασία του Κώστα Σωτηρίου ζωντανεύει η Ελλάδα των γενεών που έζησαν τον εμφύλιο, τις διώξεις των αριστερών, την ανοικοδόμηση της χώρας, τη σκοτεινή επταετία και την περίοδο της μεταπολίτευσης. Είναι η παρακαταθήκη των προηγούμενων γενεών στην επομένη που πολιτικά θα μας οδηγήσει στον δικομματισμό και την υπογραφή των μνημονίων.
Ο συγγραφέας υπογραμμίζει την αντίθεση στην πολιτική/ηθική στάση των γενεών καθώς και τις αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό.
Γωγώ Γέρου είναι το ονοματεπώνυμο της ηρωίδας. Γεννημένη στα μέσα της δεκαετίας του ’50, παιδί μιας απλής «συνηθισμένης» οικογένειας που έχει ήδη εκπληρώσει και πληρώσει τη συμμετοχή της στους αγώνες της Αριστεράς.
Η ηρωίδα μεγαλώνει μέσα στη χούντα, είναι έφηβη στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και ζει την ενηλικίωσή της με τη Μεταπολίτευση. Απογοητεύεται χωρίς να αποθαρρύνεται, ερωτεύεται, αναπολεί και ονειρεύεται.
Εγγονή μιας ιδιαίτερης «ρωσίδας» γιαγιάς και ανιψιά επαναπατριζόμενου πολιτικού πρόσφυγα, προσπαθεί να καταλάβει, να δεχτεί χωρίς να συγχωρήσει την απόσταση λόγων και έργων που βλέπει γύρω της.
Μέσα από την αφήγησή της, άλλοτε ψύχραιμη, σχεδόν ψυχρή κι άλλοτε εν θερμώ, κοντά στα όρια, ξετυλίγεται η ιστορία της μεταχουντικής Ελλάδας έτσι όπως τη βίωσαν και τη βιώνουν οι αποκαλούμενοι «μέσοι» Έλληνες. Άνθρωποι μέσης εκπαίδευσης, μέσης οικονομικής κατάστασης, μέσης καλλιέργειας, που στα δύσκολα ακόμη και άνυδρα χρόνια «γράφουν» την ιστορία.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Κώστας Σωτηρίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1957 και σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου των Πατρών. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως πολιτικός μηχανικός. Με τον Νίκο Θεοτοκά έχει γράψει τα μυθιστορήματα “Οι αχινοί” (Καστανιώτης, 1996) και “Ο νάμπυκας” (Νεφέλη, 1997). Άλλα του βιβλία: “Κοντραπόστο” (Νεφέλη, 1998), “Ο παναμάς” (Νεφέλη, 1999), “Σκύλος χωρίς όνομα” (Εστία, 2001).
