Οι άνθρωποι, από τη φύση μας, είμαστε κοινωνικά όντα. Θέλουμε τη συναναστροφή, τον κόσμο, τη φασαρία και το συναίσθημα της συντροφικότητας. Θέλουμε τις σχέσεις, τη συζήτηση, ακόμα και τον τσακωμό. Επιζητούμε τους γρήγορους ρυθμούς και την πίεση του προγράμματος. Έτσι η ζωή μας μοιάζει πιο ενδιαφέρουσα. Έχουμε πάντα κάτι να απαντήσουμε όταν μας ρωτάνε ” Τι νέα;”.
Κι αν το δεις από την αντίθετη μεριά, απλά μειώνουμε τις ώρες που περνάμε με τον εαυτό μας φοβούμενοι τη μοναχικότητα.
Εσύ με τη μοναχικότητά σου, τι σχέση έχεις ;
Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουμε στο μυαλό μας τη μοναχικότητα ως μια δυσάρεστη κατάσταση. Πολλοί από εμάς μάλιστα γινόμαστε κατ’ανάγκη εξωστρεφείς, αφού ντρεπόμαστε να επικοινωνήσουμε την ανάγκη μας να μείνουμε μόνοι. Όχι μόνο σε άλλους αλλά και στον εαυτό μας. Αν μείνουμε μόνοι, θα πρέπει να μπούμε σε σκέψεις βαθύτερες, να αναθεωρήσουμε, να αλλάξουμε τα δεδομένα μας. Να ανακαλύψουμε καινούριες πτυχές μας και να πάρουμε, ενδεχομένως, αποφάσεις που δεν είμαστε σίγουροι πως μπορούμε να αντέξουμε.
Δεν είναι λίγες οι φορές που βιαζόμαστε να αναπτύξουμε σχέσεις, είτε φιλικές είτε ερωτικές, στην προσπάθειά μας να αποφύγουμε τον εαυτό μας. Αναλωνόμαστε σε παρέες που στο τέλος της ημέρας δεν έχουν παρά ελάχιστα να μας προσφέρουν. Και όταν πια μένουμε μόνοι, βιαζόμαστε να πάρουμε το κινητό στο χέρι, να “ανεβάσουμε” μια φωτογραφία ή να χαζέψουμε τις φωτογραφίες άλλων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να σχολιάσουμε, να στείλουμε μηνύματα, να πάρουμε κάποιον τηλέφωνο.
“Να αγαπάς τις ώρες που αγκαλιάζεις τον εαυτό σου”.
Έρευνες έχουν δείξει πως, πέρα από τα αρνητικά αποτελέσματα που μπορεί να επιφέρει η μοναξιά σε μεγάλο βαθμό, η μοναχικότητα που κάποιος επιλέγει, έστω και για λίγο, να βιώσει μπορεί να συμβάλλει στην προσωπική ανάπτυξη, στην αυτοαποδοχή, στην πνευματική ανανέωση και στην ωφέλιμη αυτοκριτική. Απομονώνει, έτσι, τον “κοινωνικά αποδεκτό εαυτό του” και αντιμετωπίζει τα πραγματικά θέλω του σε ένα πλαίσιο απόλυτα ασφαλές για τον ίδιο, χωρίς να επηρεάζεται από οποιονδήποτε κοινωνικό παράγοντα.
Μένοντας μόνος κάποιος είναι σαν να κάνει ένα μικρό διάλειμμα από μια γεμάτη κοινωνική ζωή και να αφιερώνει χρόνο στον εαυτό του να ανακαλύψει τι του αρέσει και τι όχι, τι του κάνει καλό και τι υπάρχει, σχεδόν ανούσια, στην ήδη υπάρχουσα στημένη ζωή του. Κάνει νέες αρχές, εξερευνά νέα καθημερινά πράγματα που άλλοτε δεν είχε σκεφτεί ότι μπορεί να είναι ενδιαφέροντα για εκείνον. Στο μέλλον, οι αποφάσεις του γίνονται πιο συνειδητές, βάζοντας προτεραιότητα τον εαυτό που ανακαλύπτει.
Η μοναχικότητά του τον μαθαίνει να σέβεται τις βαθύτερες ανάγκες του και να τους δίνει χρόνο και χώρο να υπάρξουν.
Η μοναχικότητά του του μαθαίνει πως δεν είναι λάθος να αποσύρεται κάποιες φορές.
”
