Αλλαγή… Στις ταινίες, η πρωταγωνίστρια/ο πρωταγωνιστής πεθαίνει (μεταφορικά) και ξαναγεννιέται. Δεν είναι πλέον ο ίδιος άνθρωπος που ήταν στην αρχή. Έχει περάσει δύσκολα, έχει ρισκάρει, έχει απογοητευτεί, έχει μάθει και πιθανότατα, αν πρόκειται για happy ending, έχει καταφέρει να βγει κερδισμένος/κερδισμένη. Έτσι είναι και στη ζωή: πρέπει να ”πεθαίνουμε” για να ξαναγεννηθούμε, δυνατότεροι, ωριμότεροι και πιο έμπειροι.
Αλλαγή ίσον θάνατος;
Η ζωή όμως δεν είναι όπως τις ταινίες. Οι ταινίες είναι μακράν πιο ενδιαφέρουσες και ελπιδοφόρες. Ένα σημείο όμως που έχουν κοινό είναι ότι για να εξελιχθούμε, πρέπει να αφήσουμε πίσω μας τον παλιό μας εαυτό. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τις συνήθειες μας, ανθρώπους που δεν μας κάνουν πλέον καλό ή δεν ταιριάζουμε, στοιχεία του χαρακτήρα μας που μας κρατάνε πίσω, μια κακή δουλειά ή μια δουλειά που δεν μας ταιριάζει. Είμαι σίγουρη ότι μπορείς να σκεφτείς τουλάχιστον ένα πράγμα που ξέρεις ότι πρέπει να αλλάξεις στη ζωή σου. Σκοπός είναι να το θέλεις κιόλας, να επιδιώκεις την αλλαγή. Ή έστω να μην είσαι σε άρνηση. Αυτό είναι το πρώτο βήμα.
Ο φόβος δεν είναι ποτέ σύμμαχος. Και ο φόβος για αλλαγή, είναι αυτό που σε κρατάει πίσω. Δεν πρέπει να φοβάσαι την αλλαγή, τον μεταφορικό θάνατο, γιατί αυτό θα σε εξελίξει, θα αναγεννηθείς, μπορεί όχι τόσο συνταρακτικά όπως συμβαίνει σε πολύ ωραίες δραματικές ταινίες, αλλά θα εξελιχθείς. Θα είσαι λίγο καλύτερος/καλύτερη απ’ ό,τι ήσουν το προηγούμενο λεπτό.
Φόβος για αλλαγή… Φυσικά, οι περισσότεροι άνθρωποι από τη φύση μας (i guess) νιώθουμε τόσο καλά στη ζώνη άνεσης που λέμε ”Δε βαριέσαι, γιατί να το ρισκάρω;”, ”Κι αν φάω τα μούτρα μου;”, ”Και πώς θα μπω σε νέους ρυθμούς;”, ”Και πώς θα βγάλω τον τάδε από τη ζωή μου;”, ”Καλά είμαι εδώ που είμαι” και πολλά παρόμοια. Φοβόμαστε την εξέλιξη, φοβόμαστε την αλλαγή, φοβόμαστε το ”κακό σενάριο”. Και μένουμε άπραγοι. Οκ, δικαίωμα του καθενός, αλλά τι κερδίζει κανείς με το να μένει στάσιμος;
Η ζωή δεν έχει tutorial, δεν είναι παραμύθι, ούτε ένα τζίνι θα σου λύσει τα προβλήματα. Ναι υπάρχουν δυσκολίες, προκλήσεις, σκαμπανεβάσματα. Μην φοβάσαι όμως να ζεις. Μην μένεις σε όσα ξέρεις και σε όσα έχεις συνηθίσει. Ο άνθρωπος είναι εδώ για να μαθαίνει συνεχώς, γιατί ποτέ μα ποτέ δεν θα τα ξέρει όλα. Να μαθαίνει τον κόσμο, την ιστορία, τον άνθρωπο, τον εαυτό του. Υπάρχουν εργαλεία, υπάρχουν τόσα πράγματα στη διάθεσή μας και το μόνο που λείπει είναι από εμάς να κάνουμε το πρώτο βήμα: να αναγνωρίσουμε το ότι πρέπει να ”πεθάνουμε”. Θα πληγωθούμε, θα στεναχωρηθούμε, θα αγχωθούμε, θα κλάψουμε, θα φωνάξουμε, αλλά δεν θα φοβηθούμε. Όλα αντιμετωπίζονται. Ο τρόπος είναι το παν, και ευτυχώς υπάρχουν και πολλοί τρόποι και ο καθένας μας μπορεί να βρει τι του ταιριάζει. Με το να μένεις άπραγος/άπραγη, να είσαι στην comfort zone ελπίζοντας ότι τίποτα δεν θα αλλάξει δραστικά τη ζωή σου, κάνεις το μεγαλύτερο κακό στον εαυτό σου.
Θα πεθαίνουμε και θα ξαναγεννιόμαστε. Ξανά και ξανά. Πιο δυνατοί, πιο σοφοί, πιο ώριμοι. Θα αξιολογείς αλλιώς τα πράγματα και θα δίνεις τη σημασία που όντως αρμόζουν στις καταστάσεις. Γιατί θα έχεις μάθει και θα έχεις περισσότερο έλεγχο πάνω στα συναισθήματα και τις σκέψεις σου. Μην φοβάσαι. Όλοι το περνάμε, ο καθένας/η καθεμία μας διαφορετικά, και μόνο εσύ μπορείς να κρατήσεις τον εαυτό σου πίσω ή να του επιτρέψεις να πετάξει.
