Είχα διαβάσει πρόσφατα, κάθε πόνος είναι πέρασμα και αν τον περάσεις συνειδητά γίνεται πηγή κατανόησης. Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνουμε τα πάντα, μα χρειάζεται να αφήσουμε ό,τι είναι να νιώσουμε, να σταθούμε απέναντι του, να τον αποδεχτούμε και να τον αναγνωρίσουμε. Κάθε πόνος δίνει ένα μάθημα και κάθε μάθημα αλλάζει έναν άνθρωπο. Μέτα από μια άσχημη συγκυρία, απώλεια, το να χάσουμε τη δουλειά μας, να χάσουμε έναν άνθρωπο είτε από την καθημερινότητα μας είτε οριστικά από τη ζωή μας, να γίνει κάτι trigger το οποίο θα ενεργοποιήσει το άγχος μας, την κατάθλιψη, φόβους εγκατάλειψης ακόμη και να μας οδηγήσει σε burnout — ο πόνος το μόνο που θα κάνει είναι να καταβάλει κάθε γωνιά της ζωής μας, κάθε δευτερόλεπτο και κάθε συναίσθημα. Θα μεταμορφωθεί σε άγχος, σε βάρος στο σώμα, σε δάκρυα, σε απομόνωση, σε φόβο, σε ανασφάλεια. Δεν είμαστε εμείς όμως αυτό.
Είμαστε όλα τα άλλα που είμαστε στις κανονικές μας ρυθμίσεις — στην ηρεμία, στην ειρήνη, στην ησυχία. Αυτή η διαπίστωση είναι ένα καίριο σημείο ψυχικής ανθεκτικότητας και αυτογνωσίας. Όλες αυτές οι αρνητικές και αγχώδεις σκέψεις, οι ανασφάλειες ή οι συμπεριφορές που προκύπτουν σε τέτοιες περιόδους είναι μια παγίδα, όχι η πραγματικότητα μας ή ο χαρακτήρας μας.«άσχημος χαρακτήρας» που ενεργοποιείται (θυμός, απομόνωση, ανασφάλεια, άγχος) είναι συχνά ένας μηχανισμός άμυνας ή μια αντίδραση στον εσωτερικό μας ψυχικό πόνο. Δεν αντιπροσωπεύει την ουσία μας, αλλά την προσπάθεια του εγκεφάλου να διαχειριστεί τον φόβο. Το εγώ μας αμύνεται, δημιουργώντας ανασφάλειες και φόβους. Αυτό το κομμάτι είναι φθαρτό και αλλάζει αν παλέψουμε, ο βαθύτερος όμως εαυτός μας παραμένει.
Για να αλλάξουμε θα πρέπει να αφήσουμε αυτό που ήμασταν γι’ αυτό που θα γίνουμε. Όλο αυτό λειτουργεί ως μια “μεταμόρφωση”, αναγκάζοντάς μας να αλλάξουμε όταν ο πόνος του να παραμείνουμε ίδιοι γίνεται μεγαλύτερος από τον πόνο της αλλαγής. Γίνεται καθρέφτης κάνοντας μας να δούμε ποιο κομμάτι στον εαυτό μας έχει ανάγκη από αγάπη, συμπόνια και θεραπεία. Αναδεικνύει λανθασμένες προτεραιότητες, λανθασμένες σκέψεις και άγχη, σπάει δυσλειτουργικά μοτίβα που μας βλάπτουν για να μας οδηγήσει σε υγιείς τρόπους λειτουργίας. Ο πόνος γίνεται πέρασμα, είναι μια μεταβατική κατάσταση, μια γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που ήμασταν πριν και σ’αυτό που θα γίνουμε μετά. Αντί να τον αγνοήσουμε μπαίνοντας στον αυτόματο πιλότο, θα πρέπει να τον παρατηρήσουμε καλά και να κατανοήσουμε την ύπαρξή του. Να καταλάβουμε το νόημα των πράξεων μας και τι δεν μας κάνει καλό.
Ο πόνος θα γίνει ακολούθως πηγή κατανόησης. Θα μας δούμε απέξω — θα μας καταλάβουμε. Τότε είναι που πρέπει να σταθείς απέναντι του και να τον κοιτάξεις κατάματα. Να ταρακουνηθείς. Να δεις πως δεν γίνεται άλλο να βλάπτεις τόσο τον εαυτό σου όσο και τους γύρω σου. Την ίδια στιγμή όμως, μην παγιδεύεσαι στην ιδέα πως ό,τι αξίζει έρχεται πάντα εύκολα. Θα ‘ναι δύσκολο. Η ζωή, οι σχέσεις, η προσωπική εξέλιξη απαιτούν προσπάθεια, παρουσία και κάποιες φορές υπομονή και επιμονή. Έχεις εύκολα, ό,τι και περνάει εύκολα, ό,τι δεν σου δίνει τόσο ουσία. Το ότι προσπαθείς για να έχεις δεν σημαίνει πως κάτι δεν είναι για σένα, πολλές φορές σημαίνει ακριβώς το αντίθετο: πως έχει αξία για να προσπαθήσεις γι’αυτό. Η ανασφάλεια και ο φόβος πρέπει να φύγουν και θα φύγουν όταν σταματάς να πιστεύεις σ’ αυτά. Μιας και δεν γίνεται να έχουν τον έλεγχο, δεν υπάρχουν. Είναι φωνές που γεννήθηκαν από άσχημες εμπειρίες, σκέψεις και πληγές, αλλά δεν ορίζουν αυτό που είσαι σήμερα. Εσύ πρέπει να έχεις τον έλεγχο. Όσο τους δίνεις δύναμη, μεγαλώνουν — όσο τους παρατηρείς χωρίς να ταυτίζεσαι μαζί τους, αρχίζουν να μικραίνουν. Πολλές από τις σκέψεις που σε κρατούν πίσω δεν έχουν πραγματική βάση. Ο πόνος που νιώθεις αυτή τη στιγμή διαμορφώνει το ποιος θα γίνεις. Πρέπει να καθίσεις με τον εαυτό σου, να καταλάβεις πότε οι σκέψεις είναι δικές σου και να ρωτήσεις τον εαυτό σου ειλικρινά “Με αγαπάς τώρα;”. Για να απαντήσεις ωστόσο πίσω με αγάπη, θα πρέπει να κατανοήσεις πως πρέπει να αφήσεις τον πόνο να σε αλλάξει, να διώξεις όλο το σκοτάδι και να αφήσεις το φως να μπει.
