Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που άνοιξα τον υπολογιστή για να γράψω. Όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο· απλώς στο ενδιάμεσο συνέβη η ζωή. Υποχρεώσεις χωρίς περιθώριο αναβολής. Μερικές αναποδιές στη μέση της διαδρομής. Και μια ψυχολογική διάθεση που δεν σου επιτρέπει να ασχοληθείς με τίποτα από όσα σου φέρνουν χαρά. Και κάπου εκεί ενδιάμεσα προσπαθείς να ξαναβρείς τις ισορροπίες σου, τα πατήματά σου και πρωτίστως τον εαυτό σου. Καμιά φορά συμβαίνουν και αυτά.
Για αυτό σε αυτό το άρθρο αποφάσισα να σας κάνω μια εξομολόγηση λίγο διαφορετική. Να μοιραστώ μαζί σας λεπτομέρειες για κάποιες σκέψεις που με ταλανίζουν εδώ και αρκετό καιρό. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να απαντήσω ποτέ σε αυτά τα υπαρξιακά ερωτήματα σχετικά με τον τελεολογικό σκοπό της ζωής, όμως, ίσως, αν τα αφηγηθώ, να καταφέρουμε παρέα να σκεφτούμε, να συζητήσουμε και να φτάσουμε πιο κοντά στην αλήθεια.
Τους τελευταίους μήνες που αρθρογραφώ, θεωρώ πως έχω αλλάξει πολύ σαν άνθρωπος. Οι θεματικές των άρθρων μου σχετίζονται με προσωπικά βιώματα ή συζητήσεις, οι οποίες αποτέλεσαν το έναυσμα για να σκεφτώ κάτι που βαθύ. Κάτι που ίσως δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά αποκαλύπτεται σιωπηλά. Κάθε πιθανή βόλτα στο κέντρο, κάθε διάλογος, κάθε εμπειρία μπορεί να αποτελέσει έμπνευσή μου για το επόμενο μου άρθρο.
Για αυτόν τον λόγο έχω αρχίσει να παρατηρώ περισσότερο, να δίνω προσοχή στις λεπτομέρειες. Πλέον, οτιδήποτε μου προκαλεί το ενδιαφέρον, το καταγράφω για να μην το ξεχάσω. Συλλέγω στοιχεία, σκέψεις και συναισθήματα.
Θέλω να γράφω για την αλήθεια μου, για τον δικό μου τρόπο ερμηνείας του κόσμου. Είμαι σίγουρη πως έχει πολλά ακόμα να με διδάξει. Ποτέ δεν πολυσκέφτηκα τι πρέπει να γράψω, απλώς σκεφτόμουν όλα όσα θα ήθελα να πω. Σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο. Αυτό που διαβάζετε όλοι εσείς οι αναγνώστες δεν είναι απλώς μια άποψη ή μια κριτική ανάλυση πάνω σε κάποιο θέμα, αλλά είναι ο εσωτερικός μου κόσμος. Η κατάθεση της ψυχής μου. Μιας ψυχής που μέσα από τις δυσκολίες προσπαθεί να βγει αλώβητη και να κρατά ψηλά το κεφάλι.
Δυστυχώς όμως όλο αυτό, το να μοιράζομαι μαζί σας έτσι ανοιχτά τα ενδόμυχά μου, όπως φαντάζεστε, ενέχει και κάποιους κινδύνους. Κάποιοι από εσάς μπορεί να ταυτίζεστε με αυτά που γράφω, άλλοι να διασκεδάζετε και άλλοι να διαφωνείτε πλήρως. Όμως σε κάθε περίπτωση σας έχω φέρει κοντά μου, σας έχω κάνει ένα με μένα και για λίγο κινούμαστε πάνω στην ίδια γραμμή και όχι παράλληλα. Επικοινωνούμε με έναν δικό μας κώδικα που μας ενώνει, που δεν είναι άλλος από την δίψα για την επιβίωση και της εύρεσης του νοήματος της ζωής. Ο διακαής μου πόθος εδώ και πολύ καιρό είναι να βρω τον λόγο της ύπαρξης μου, ώστε να ολοκληρωθεί η ανθρώπινη μου υπόσταση.
Είναι όμως εφικτό αυτό; Από μικρά μαθαίνουμε ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος, μεγάλος σκοπός για κάθε άνθρωπο. Μια προγεγραμμένη μοίρα, ήδη από την γέννηση μας, η οποία μας ωθεί προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αυτό μπορεί να είναι αληθές, μπορεί όμως και όχι. Δεν νομίζω, όμως, ότι θα καταφέρουμε να το μάθουμε ποτέ.
Πολύ συχνά διερωτώμαι αν αυτός ο σκοπός ανά τα χρόνια παραμένει σταθερός ή αν αλλάζει. Πώς μπορεί κάτι τόσο άμεσα συνδεδεμένο με την ανθρώπινη ωρίμανση να παραμένει ανεπηρέαστο και αμετάβλητο; Με άλλα λόγια, αφού αλλάζει ο άνθρωπος και οι ανάγκες του, δεν πρέπει θεωρητικά και πρακτικά να αλλάζουν και οι στόχοι του, ο σκοπός του; Και αν ναι, τότε γιατί το να αφήνεις κάτι που πλέον δεν σε καλύπτει χαρακτηρίζεται ως παραίτηση; Γιατί πολύ συχνά κατακρίνουμε και προδικάζουμε ανθρώπους που κάνουν τεράστιες αλλαγές στην ζωή τους απλώς επειδή στα μάτια μας φαίνονται επιτυχημένοι;
Δεν προσπαθώ να βρω απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα που είναι τόσο περίπλοκα να απαντηθούν. Μια εξήγηση δεν είναι εύκολο να βρεθεί και δεν είμαι στην κατάλληλη θέση για να φέρω εις πέρας αυτό το εγχείρημα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι απλώς να αναστοχαστώ και ,ίσως, να αμφισβητήσω.
Για μένα αυτά τα άρθρα αντιπροσωπεύουν αυτό ακριβώς. Την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας την άγνοια που έχω για πολλά θέματα. Την ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις μου και έστω για λίγο να συνομιλήσω με εσάς, δημιουργώντας έτσι μια ιδιαίτερη μορφή διαλόγου. Δεν γράφω γιατί έχω όλες τις απαντήσεις, ίσα ίσα ισχύει το αντίθετο. Γράφω γιατί συνεχίζω να ψάχνω τις ερωτήσεις.
