Κολλημένος. Ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον. Κάπου χαμένος και μπερδεμένος εδώ στο παρόν. Οποιαδήποτε κρίση ζωής κι αν σε “χτύπησε” είναι εντάξει να μην είσαι εντάξει, πόσο μάλλον είναι ακόμη πιο εντάξει να πάρεις το χρόνο σου και να απομακρυνθείς απ’ όλους και απ’ όλα. Αρκεί μονάχα να ξέρεις που πατάς, να μην αφήσεις τη δίνη να σε καταπιεί ούτε και να χάσεις τον εαυτό σου και τον έλεγχο της ζωής σου μέσα στο χάος. Θα δούμε πως πολλές φορές, η ζωή μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Αλλιώς τα είχαμε φανταστεί και αλλιώς έρχονται τα πράγματα.
Οι εκπλήξεις αυτές και ιδιαίτερα οι εκπλήξεις της ζωής είναι αναπόφευκτες και τις περισσότερες φορές δύσκολες μιας και μας σπρώχνουν μακριά από το γνώριμο, το ασφαλές κι απ’ ό,τι είχαμε συνηθίσει. Στιγμές σαν κι αυτές φυσικά και κολλάμε δίχως να ξέρουμε προς τα που να βαδίσουμε. Θέλουμε η ζωή μας να μοιάζει ξανά ίδια και ασφαλής όπως πριν απ’ ό,τι συνέβη στο παρελθόν αλλά συνάμα θέλουμε να κοιτάξουμε και στο μέλλον για ό,τι έρθει. Η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στη μαγεία του τώρα – στο παρόν, πουθενά αλλού, αξίζει για μια κρίση – για μια συγκυρία να παρατήσεις τη ζωή σου και να χαθείς στο χρόνο; Ξανά σκέψου το, μήπως ήρθε η ώρα να… πάμε παρακάτω;
Πως πάμε παρακάτω;
Ας βρούμε την απάντηση στα πιο απλά πράγματα. Άλλαξε. Μίλησε γι’ αυτό σε κάποιον. Αφέσου σε ό,τι ακολουθήσει. Πολλές κρίσεις ζωής, οποιουδήποτε είδους, μπορεί να μοιάζουν με το τέλος του κόσμου, αλλά σε λίγα ή σε αρκετά χρόνια από το τώρα, ένας αγώνας του σήμερα θα μοιάζει σαν μάθημα από το παρελθόν. Όσο περισσότερο μπορούμε να δούμε τη ζωή μας ως ρευστή και όχι ως σταθερή, τόσο περισσότερο μπορούμε να δούμε τα βιώματα ως κεφάλαια “μαθήματα” τα οποία προσπερνάμε για να προχωρήσουμε στο βιβλίο της ζωής. Διατηρώντας την εικόνα της ρευστής ζωής στο μυαλό μας, έχουμε έναν ακόμη τρόπο να αποτρέψουμε τον εαυτό μας από το να παγιδευτούμε στη δίνη ενός εσωτερικού κριτή που μας λέει συνεχώς ότι δεν θα μπορέσουμε να καταφέρουμε πάλι κάτι, να προχωρήσουμε ή να αισθανθούμε σαν τον εαυτό μας ξανά.
Σε συγκυρίες σαν αυτές πιθανώς και νιώθουμε ό,τι αφήνουμε πίσω ένα μέρος του εαυτού μας αλλά και της ζωής μας, ωστόσο παραμένουμε ακόμα ολόκληροι, εξακολουθούμε να εξελισσόμαστε και συνεχίζουμε να μεγαλώνουμε έχοντας πολλά πράγματα ακόμη να κάνουμε, μέρη να δούμε αλλά και ανθρώπους να γνωρίσουμε. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που έχουν την ικανότητα να σε βάλουν σε ένα διαφορετικό σύμπαν και να σου πουν κάτι διαφορετικό. Γιατί να μην τους αφήσεις; Γιατί να μην αναγνωρίσεις επιτέλους τη σημασία σου και όσα αξίζεις; Ό,τι δεν είναι γραφτό για εμάς, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, αφήνεται και χάνεται στο παρελθόν και ό,τι πάλι είναι εμφανίζεται, επιμένει και τέλος μένει.
Αναλογίσου, βρίσκεσαι εδώ, έχεις τη ζωή στα χέρια σου, είσαι υγιής και στέκεσαι στα πόδια σου ακόμη και μετά από αυτήν τη συγκυρία. Για να βρίσκεσαι εδώ, συνεπώς, τα δύσκολα είναι πίσω σου. Αξίζει λοιπόν να χαραμίσεις μέρες, εβδομάδες αλλά και μήνες από τη ζωή σου φθείροντας τον εαυτό σου, “σαπίζοντας” αλλά και ταλαιπωρώντας την ψυχή σου; Μπορείς να το κάνεις με ένα βήμα την ημέρα, δεν χρειάζεται να υπογράψεις κανένα συμβόλαιο ζωής. Ξεκίνα κάτι καινούργιο, μίλησε με την οικογένεια σου και τους φίλους σου, κάνε κάτι που ήθελες αλλά δεν μπορούσες μέχρι τώρα ή κάτι που έχεις καιρό να κάνεις, γνώρισε ανθρώπους, δοκίμασε τι σου αρέσει πραγματικά, τι ουσιαστικό θέλεις απ’ τη ζωή σου από εδώ και μπρος.
Αυτή είναι η ζωή, κάποιες φορές θα σε συνεπάρει, άλλες θα σε μπερδεύει και άλλες θα σου φαίνεται πολύ δύσκολη. Θα βιώσεις καταστάσεις που θα σε εμπνεύσουν και άλλες με τις οποίες δεν θα μπορέσεις να συμφιλιωθείς ποτέ. Κάποιες φορές θα νιώθεις κούραση και εξάντληση από το χάος αυτής κι άλλες απολύτως ζωντανός από την ομορφιά της. Κάποιες φορές θα βάλεις μόνο σου το κλείσιμο κι άλλες θα πρέπει να αφεθείς, για να βρεις παρηγοριά στην αξία της μοναδικότητας σου, στη μοναξιά σου αλλά και στο να νιώθεις χαμένος. Θα επιβιώσεις όμως, γιατί υπάρχουν πολλά όμορφα παρακάτω για να δεις και να ζήσεις. Μην κοιτάς πίσω, συνέχισε… Αξίζει να την βάλεις σε pause για τόσο πολύ; Σκέψου το σαν ένα τραγούδι που βρίσκεται σε pause για πολύ ώρα, δεν αδημονείς να το ακούσεις; Συνάμα… δεν αδημονείς να ζήσεις τη ζωή σου; Τι λες… πάμε παρακάτω;
