Οι προσδοκίες πληγώνουν.Έχω δηλώσει -αμέτρητες φορές-, τόσο σε άρθρα, όσο και στην προσωπική μου ζωή, πως η εξέλιξη των σχέσεων της σύγχρονης κοινωνίας και εποχής με λυπεί βαθύτατα. Εκτός του ότι χαρακτηρίζονται από «προχειρότητα», σκληρότητα, απλοϊκότητα και πολλά άλλα, υπάρχει και κάτι ακόμα. Χαρακτηριστικό φαινόμενο, λοιπόν, της εποχής αποτελεί η έλλειψη ειλικρίνειας, η αποφυγή ανάληψης ευθυνών. Οι «σταράτες» κουβέντες, οι «καθαρές» κουβέντες, γεμάτες ντομπροσύνη, σπανίζουν στις μέρες μας.
Αγαπητέ φίλε άνδρα αναγνώστη που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, πολύ φοβάμαι πως θα σε στεναχωρήσω ή μάλλον θα σε εκνευρίσω -άθελα μου- και είμαι σίγουρη πως θα λες από μέσα σου: «Ναι, καλά! Μόνο εμείς τα κάνουμε αυτά; Εσείς οι γυναίκες είστε αγίες, δηλαδή;». Όχι, φίλε μου αναγνώστη, δεν τα κάνετε μόνο εσείς. Το φαινόμενο είναι καθολικό, ισχύει για άντρες και γυναίκες και, φυσικά, υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις στον κανόνα. Να εξηγηθώ, λοιπόν, για να μην παρεξηγηθώ, ούσα γυναίκα και ευρισκόμενη -κατά κύριο λόγο- ανάμεσα σε γυναικοπαρέες, έχω βιώσει και ακούσει τη μία μόνο πλευρά. Την οποία και θα αναλύσω πάραυτα.
Έχω ακούσει τόσες και τόσες ιστορίες, οι οποίες καταλήγουν με μια απορία. «Γιατί;». «Για ποιο λόγο δε μου είπε, τι ακριβώς ήθελε από μένα, και με βασάνιζε με αυτό τον τρόπο;». Η απάντηση, σε αυτές τις περιπτώσεις, δε δύναται να είναι μόνο μία. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που ωθούν έναν άνθρωπο να συμπεριφερέται ανώριμα και να κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του.
Πρώτο από όλα, αποτελεί το γεγονός, πως ούτε ο ίδιος γνωρίζει τι του γίνεται. Πολλοί άντρες, εκεί έξω, δε ξέρουν τι θέλουν. Επομένως, πως περιμένεις να συμπεριφερθούν;
Άλλοι, πάλι, φοβούνται την ανάληψη ευθύνης. Και τι εννοώ με αυτό; Πολύ απλά, δε μπορούν να έχουν το θάρρος της γνώμης τους και να πουν τι ακριβώς ζητούν και το αφήνουν στο «φλου», μέχρις ότου εσύ, ως δια μαγείας, μυρίσεις τα δάχτυλα σου και το ανακαλύψεις από μόνη σου. Ναι, φίλες μου, εκτός όλων των άλλων, περιμένουν από εμάς να συμπεράνουμε τι θέλουν, λες και εμείς δεν έχουμε δικά μας θέματα να λύσουμε. Επιπλέον, οι περισσότεροι από αυτούς, θεωρούν πως αν σου μιλήσουν ειλικρινά θα σε πληγώσουν. Ενώ, αν «φας το παραμύθι» και το ανακαλύψεις μετά -διότι ουδέν κρυπτόν υπό του ήλιου-, τότε όλα καλά. Μετά δε μας πειράζει μωρέ. Λάθος, μέγα λάθος.
Και ακολουθεί η αγαπημένη μου κατηγορία. Αυτή των players. Άνδρες αρκετά εμφανίσιμοι, αλλά με μειωμένη αυτοπεποίθηση, που κάνουν ό,τι μπορούν για να αναπτερώσουν το ηθικό τους. Όχι μόνο κυνηγούν ό,τι θηλυκό κινείται, αλλά είναι της άποψης πως «ό,τι κινείται, εκτελείται». Κάνουν το παιχνιδάκι τους, χωρίς να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το δέσιμο που ίσως νιώσει η γυναίκα που έχουν δίπλα τους, και όταν «φουλάρουν» αυτοπεποίθηση, μαζεύουν τα κουβαδάκια τους και οδεύουν για άλλες παραλίες, αφήνοντας σε στα κρύα του λουτρού, να απορείς τι στο καλό έγινε.
Εν κατακλείδι, η μόνη, ίσως, συμβουλή που θα έδινα είναι να μην έχουμε προσδοκίες. Όσο μεγαλύτερες είναι οι προσδοκίες, τόσο μεγαλύτερη και η απογοήτευση. Επίσης, δε χρειάζεται να παίρνουμε τοις μετρητοίς ο,τι μας λένε και ας έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας πως οι ντόμπρες «σταράτες» κουβέντες, είναι υπό εξαφάνιση. Ο κόσμος λέει πολλά, ανάθεμα αν τα πιστεύαμε όλα. Μερικές φορές όμως, βλέπουμε τι ακριβώς έχουμε απέναντι μας, όμως επιλέγουμε να το αγνοήσουμε. Άρα, σε ένα επίπεδο φταίμε και εμείς για τις επιλογές μας, έτσι δεν είναι;
Φυσικά, αυτό ισχύει για όλους μας, άντρες και γυναίκες. Και ξανατονίζω, πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις στον κανόνα. Εν προκειμένω, στον κανόνα των σχέσεων και της ζωής.
Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις. Να μην τις παίρνει ο άνεμος.
-Μ. Αναγνωστάκης.
Σύνταξη κειμένου: Ελένη Λαζαρίδου
Επιμέλεια κειμένου: Μπράιτ Κλεοπάτρα
