Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το έχω περάσει ψάχνοντας που ανήκω
Ξεκινώντας από το πρώτο σπίτι μου, τον τόπο όπου μεγάλωσα. Πάντα ήταν για μένα ένα σημείο εκκίνησης — σωματικά και ψυχικά. Υπήρχαν στιγμές και μέρη που για λίγο ένιωθες πως ίσως και να κατάφερνες να ξεμπερδέψεις τον εαυτό σου. Να σε καταλάβεις. Λίγο η θάλασσα, λίγο τα κύματα — σε ένα συγκεκριμένο σποτ που αγαπώ, όπου τα βράχια έμπαιναν σε μια ευθεία μες στο νερό, σαν να άνοιγαν δρόμο για το ηλιοβασίλεμα. Λίγο το καθαρό οξυγόνο της γειτονιάς, όπου κάθε γωνιά και κάθε ανάμνηση σε έκαναν να ανασαίνεις πιο βαθιά δίνοντας ανάσα στην ψυχή σου όχι μονάχα στα πνευμόνια σου. Κι όμως για εμένα, ποτέ δεν υπήρξε το απόλυτο σπίτι, εκεί όπου απόλυτα ανήκω. Ποτέ το εκατό τοις εκατό. Σε ένα τόσο δα μικρό μέρος αν είσαι κάτι, αυτό το κάτι είσαι για πάντα. Σε ένα τόσο δα μικρό μέρος, οι αναμνήσεις μένουν εκεί, φυλακίζονται, σε στοιχειώνουν αιώνια και δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής.
Ύστερα ήρθε η πρωτεύουσα. Άνοιξε μία πόρτα, κλείνοντας πολλές άλλες. Μεγάλη, πολύμορφη — πολύχρωμη. Μια πόλη με σημεία που ανακάλυψα και επισκέπτομαι μόνο και μόνο επειδή η καρδιά μου κάνει μια προσπάθεια εκεί σε αυτά να χωρέσει όλα όσα νιώθει. Να τα κατανοήσει. Περπατώ στο κέντρο, σε υψώματα όπου χαζεύω τα φώτα από ψηλά σαν να είναι αστέρια και εγώ να βρίσκομαι στην κορυφή του γαλαξία — και για λίγο, όλα σωπαίνουν. Αγαπώ την πόλη αυτή περισσότερο από το πρώτο σπίτι μου. Με έκανε να είμαι ο εαυτός μου. Να νιώθω ελεύθερη και ανεξάρτητη. Να νιώθω εγώ. Με έκανες να μην κοιτάζω πίσω, απλώς να συνεχίζω. Με οδήγησε πάνω από το ποια νόμιζα ότι είμαι στο ποια πραγματικά είμαι. Έκλεισα πόρτες, θανάτωσα κομμάτια μου που με τραυμάτιζαν. Μου έδωσε τόσα πολλά που δεν χωράνε πουθενά, ξεχειλίζουν στα όρια των λέξεων. Κρέμονται ακόμη και μετά από μια τελεία. Και με έκανε να νιώσω πολλά. Πολλά πρώτα και πρωτόγνωρα συναισθήματα. Πολλούς ανθρώπους. Πολλές στιγμές. Πολλά. Και, γαμώτο, έφτασε πολύ κοντά.
Έχεις βρει ποτέ εκείνο το μέρος όπου νιώθεις πως, αν απλώς πετάξεις μια αλλαξιά ρούχα σε μια βαλίτσα και βρεθείς μεμιάς εκεί, όλα μετά θα φτιάξουν; Μου έχει συμβεί αμέτρητες φορές. Όλες τις φορές βασικά που βρέθηκα εκεί. Είναι ατμοσφαιρικό, ενεργειακό. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω. Για μένα, αυτό το μέρος είναι μαγικό. Και από την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί, ένιωσα πως ίσως εκεί να ανήκω; Εκεί, όλα — εκεί ξεχνάς το χρόνο και όλα όσα σε ακολουθούν βρίσκουν τον δρόμο τους. Βρίσκω λύσεις. Απαντήσεις. Κάθε φορά κι ένα συναίσθημα που δεν ήξερα ότι υπάρχει εκεί το ανακαλύπτω. Καταλαβαίνω συμπεριφορές μου. Καταλαβαίνω που θέλω να πάω από εκεί και πέρα στη ζωή μου. Ανοίγει διάπλατα το μέσα μου και βγαίνει κάθε τι καλό, ακόμη και κάθε τι κακό, σαν να το αδειάζει όλο. Θα τα παρατούσα όλα για να ζήσω εκεί. Ακόμη και μόνη μου. Αν έψαχνα πάντα πού ανήκω, τότε σίγουρα κάτι μέσα μου ανήκει εκεί. Έστω ένα κομμάτι μου, βρε παιδί μου. Μου αρέσει η θεωρία που λέει πως αν ένα μέρος σε ελκύει είναι επειδή η ψυχή σου αναγνωρίζει το μέρος αυτό μιας και υπάρχει κάτι που σε περιμένει εκεί α — και η ιστορία σου έχει ήδη γραφτεί από μια άλλη ζωή. Αν γεννήθηκα για ένα μέρος, τότε είναι αυτό. Αν είμαι ένα μέρος, τότε είναι αυτό. Δεν υπάρχει άλλο σημείο όπου η καρδιά και το μυαλό μου να ηρεμούν τόσο, να συγχρονίζονται μεταξύ τους αλλά και με το παρόν και με τον χρόνο. Να είμαι εκεί εκατό τις εκατό. Αν σε κάθε μέρος όπου βρίσκομαι είμαι μία φάση του φεγγαριού, εκεί είμαι όλες μαζί. Είμαι εγώ. Είμαι ο εαυτός μου. Νιώθω ο εαυτός μου. Όμως και πάλι πόσο σίγουρη είμαι ότι εκεί ανήκω;
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου το έχω περάσει ψάχνοντας πού ανήκω. Που όμως τελικά ανήκω; Όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω πως ίσως να μην είναι εν τέλει μέρος. Ίσως να είναι άνθρωπος. Ή συναίσθημα. Ανήκεις εκεί όπου οι παλμοί σου συγχρονίζονται με το τώρα και δεν αγχώνεσαι για το «αν» και για το αύριο. Ανήκεις εκεί όπου είσαι ο εαυτός σου και δεν σε ενοχλεί να είσαι. Ούτε ενοχλείς και κανέναν. Όσο μεγάλωνα, κατάλαβα πως δεν έψαχνα μέρος. Έψαχνα άδεια. Την άδεια να είμαι ο εαυτός μου. Κι όταν κατάλαβα πως δεν είναι καν η ουσία αυτή, το μέρος έπαψε να έχει τόση σημασία. Είμαστε κάποιες φορές πολύ καλοί για τους άλλους, μα οι άλλοι που αγαπάμε είναι καθρέφτες όπου μέσα από αυτούς κοιτάζουμε το πού έχουμε ανάγκη για αγάπη, το πού είμαστε πληγωμένοι. Δεν θα πρέπει να κρύβουμε το τι είμαστε, θα πρέπει να αγκαλιάζουμε κάθε φόβο, ενοχή, ντροπή. Ίσως τελικά ανήκουμε εκεί όπου δεν χρειάζεται να γίνουμε κάτι άλλο για να αγαπηθούμε. Το να είσαι ο εαυτός σου σημαίνει να μην απολογείσαι για την ευαισθησία σου, για την έντασή σου, για τα όνειρά σου, για το τι σου αρέσει και τι θες, για όσα κομμάτια σου αναζητούν απεγνωσμένα αγάπη. Ανήκουμε εκεί όπου αυτά δεν περισσεύουν. Ανήκουμε εκεί όπου η ένταση μας δεν είναι ταλαιπωρία, εκεί όπου το να είμαστε πολύ ανοιχτοί τελικά δε θα φανεί τόσο υπερβολικό ώστε να ενοχλήσει.
Η απάντηση σιγά σιγά στο ερώτημα έρχεται αθόρυβα. Ανήκω εκεί όπου μπορώ να μείνω, να αλλάξω, να σιωπήσω χωρίς να χαθώ. Ανήκω στις σχέσεις που με χωρούν, στις στιγμές που με κρατούν όρθια, στην επιλογή του να είμαι παρών. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μόνο ανήκειν που αξίζει να βρεθεί. Ίσως τελικά το «ανήκω» να μην είναι γεωγραφία. Να είναι κατάσταση. Εκεί όπου είσαι ο εαυτός σου αυθεντικά. Να είσαι ο εαυτός σου σημαίνει να αναπνέεις χωρίς να το σκέφτεσαι. Χωρίς τίποτα να σε «φρακάρει». Να μην μικραίνεις για να χωρέσεις. Να μην παίζεις ρόλους. Ίσως το σπίτι μας και το πού ανήκουμε να μην είναι ένας προορισμός, αλλά μια εξέλιξη. Μια συνεχόμενη κίνηση. Κάτι που δεν το βρίσκουμε, το χτίζουμε — από στιγμές που μας χωρούν, από λέξεις που επιμένουν στην αγάπη, από ανθρώπους που λένε το όνομά μας σαν να το ήξεραν από πάντα. Από ανθρώπους που μας “βλέπουν” που μας “ακούν”. Πιθανώς το πού ανήκουμε είναι μια κατεύθυνση ζωής που μας πάει πολύ πιο μακριά απ’ όσα προήρθαμε, απ’ όσα μεγαλώσαμε, απ’ όσα μάθαμε — μας πάει πιο κοντά σε καταστάσεις που ανήκουμε και μας κουμπώνουν. Ανήκεις εκεί όπου μπορείς απλώς να είσαι εσύ — χωρίς φόβο, χωρίς ενοχή, χωρίς παύσεις, χωρίς να σου έχουν βάλει όρια για το ποιος είσαι και το τι θες, το τι θα δίνεις, το τι θα παίρνεις. Συνεχίζω να ψάχνω που ανήκω τελικά, κι αν δεν επιστρέψω με ένα άρθρο σαν αυτό, ίσως κάπου μέσα στις λέξεις, σε κόμπους, και πολλά συναισθήματα θα το ‘χω βρει.
