Οι εποχές αλλάζουν,νέες τεχνολογίες μπαίνουν στην ζωή μας. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.Τα κλασσικά μας βιβλία αντικαταστάθηκαν από τα tablet και τα e-books. Με το πάτημα ενός κουμπιού έχουμε όσες πληροφορίες μπορεί ν΄αντέξει ο εγκέφαλός μας. Και η ψηφιακή ανάγνωση κερδίζει ολοένα και περισσότερο έδαφος. Ωστόσο μια νέα ερεύνα έρχεται να φωτίσει ένα τομέα που κανένα ebook και κανένα tablet δεν μπορεί να αντικαταστήσει, όπως φαίνεται το κλασσικό βιβλίο. Η ώρα του παραμυθιού με τους γονείς. Και όταν έρχεται εκείνη η ώρα τι να διαλέξω; Βιβλίο ή tablet;
Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει πως η ανάγνωση ενός κειμένου είτε από χαρτί , είτε από οθόνη δεν έχει σημαντικές διαφορές για τον αναγνώστη όσο αφορά τα γνωστικά αποτελέσματα. Ωστόσο οι ψυχολόγοι ερευνητές του πανεπιστημίου του Sussex, στην νέα αυτή ερευνά θέλησαν να ερευνήσουν το κατά πόσο η παρατήρηση αυτή αλλάζει όταν δεν περιορίζεται η ανάγνωση σε γνωστική της διπάσταση.
Το διάβασμα ενός παραμυθιού ήταν πάντα μια ζεστή, στοργική δραστηριότητα που έφερνε κοντά τα δυο συμμετέχοντα μέρη. Σήμερα ολοένα και περισσότερο τα παιδιά από πολύ νωρίς επιλέγουν ως μέσο ανάγνωσης τα tablet κάνοντας το διάβασμα ενός παραμυθιού ή μιας ιστορίας μοναχική υπόθεση. Έτσι λοιπόν οι ερευνητές θέλησαν να αποκωδικοποιήσουν την δραστηριότητα αυτή όπως αυτή γίνεται σήμερα. Για το σκοπό αυτό επιλέχθηκαν 24 μητέρες με τα παιδιά τους ηλικίας από 7 έως 9 χρόνων.
Στα πλαίσια της μελέτης, οι συμμετέχοντες βιντεοσκοπήθηκαν σε 4 σενάρια από κοινού ανάγνωσης ιστορίας διάρκειας 8 λεπτών, το καθένα από τα οποία τοποθετούσε σε θέση αναγνώστη είτε τη μητέρα είτε το παιδί και ως μέσο διαβάσματος είτε το βιβλίο είτε την οθόνη. Η ανάλυση του βίντεο έδειξε πως η διατήρηση των πληροφοριών της ιστορίας δεν άλλαζε είτε το μέσο ανάγνωσης ήταν ένα βιβλίο είτε ένα tablet. Αυτό που στην ουσία ήταν διαφορετικό ήταν ο βαθμός εγγύτητας μητέρας και παιδιού. Ήταν αρκετά χαμηλή όταν η ανάγνωση γινόταν μέσω tablet και έπεφτε ακόμα περισσότερο όταν στην θέση του αφηγητή ήταν το παιδί.Επίσης οι ερευνητές σημειώνουν ότι τα παιδιά συμμετείχαν περισσότερο στην δραστηριότητα όταν η μελέτη γινόταν από βιβλίο.
Αυτό που επηρεάστηκε τόσο από το μέσο,όσο και από το ποιος ήταν ο αναγνώστης ήταν η σωματική σύνδεση μητέρας και παιδιού. Όταν ο αναγνώστης ήταν το παιδί κρατούσε την συσκευή με τον τρόπο που την κρατάει κάποιος όταν διαβάζει μόνος του με αποτέλεσμα οι μητέρες να καταβάλουν προσπάθεια να δουν τις πληροφορίες που δεν ήταν στο οπτικό τους πεδίο. Αντιθέτως όταν η ανάγνωση γινόταν από την μαμά και το διάβασμα γινόταν από βιβλίο, το κρατούσαν με τέτοιο τρόπο που τα παιδιά δεν είχαν πρόβλημα όρασης και η στάση τους σώματος τα έφερνε κοντά στην μητέρα τους.
Η επικεφαλής της μελέτης, καθηγήτρια ψυχολογίας Δρ Nicola Yuill, εξήγησε ότι αυτά τα αποτελέσματα υποδεικνύουν την αυτοπεποίθηση των σημερινών παιδιών ως “ψηφιακών ιθαγενών”, η οποία τους επιτρέπει να παίρνουν με ευκολία τον έλεγχο όταν το διάβασμα γινόταν από ψηφιακή συσκευή.
“Επειδή οι ψηφιακές συσκευές χρησιμοποιούνται συχνά ως ατομικά εργαλεία, το διάβασμα σε αυτές μετατρέπει αυτήν τη δραστηριότητα από μία πιθανά κοινή εμπειρία, σε μία πιο ιδιωτική. Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι η χρήση της τεχνολογίας και η δραστηριότητα της ανάγνωσης, υπάρχουν σε δύο κάπως ξεχωριστές σφαίρες”, είπε η Δρ Yuill.
Η καθηγήτρια εξήγησε ότι η πολύ-λειτουργικότητα των ψηφιακών συσκευών είναι ένας πιθανός παράγοντας που επηρεάζει τον βαθμό ενδιαφέροντος των παιδιών για τη δραστηριότητα του διαβάσματος, καθώς έχουν μάθει να χρησιμοποιούν ένα tablet π.χ., όχι απλά μόνα, αλλά και για να κάνουν πολλά και διαφορετικά πράγματα.
Σε κάθε περίπτωση όμως αυτό που μπορεί κάποιος εύκολα να συμπεράνει είναι ότι ανεξάρτητα από το πόσο μπροστά προχωρά η τεχνολογία, η χρήση κάποιων πιο παραδοσιακών μέσων όπως είναι τα κλασσικά βιβλία δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί επιβεβλημένη. Η χρήση της τεχνολογίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντικαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις .
