Στις λιγότερο mainstream αίθουσες, προβάλλεται αυτήν την εβδομάδα το «Χωρίς Αγάπη», ρώσικο δράμα από τον σκηνοθέτη του «Leviathan» (2014), Andrey Zvyagintsev. Η ταινία, που διαρκεί πάνω από δύο ώρες κι αυτό αποδεικνύεται εις βάρος της, ξεκινά με καλές προοπτικές, συστήνοντας τα κεντρικά πρόσωπα μιας οικογένειας που διαλύεται επίσημα μετά από χρόνια ουσιαστικά κενής συνύπαρξης.
Η μητέρα, Zhenya (Maryana Spivak) ξεσπάει στον πρώην σύζυγό της, Boris (Alexei Rozin), η εξωσυζυγική σχέση του οποίου έχει ήδη μετατραπεί σε κάτι σοβαρότερο, ξεκάθαρα εκφρασμένο στο πρόσωπο της νεαρής κοπέλας που περιμένει το παιδί τους. Κοινό στοιχείο στη συμπεριφορά του πρώην ζευγαριού διακρίνεται μόνο ένα, η αδιαφορία για τον 12χρονο γιο τους, Alyosha (Matvey Novikov), που αδυνατεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση, βρίσκει κενά βλέμματα κοιτώντας εκείνους που θα έπρεπε να τον προσέχουν και κλείνεται όλο και περισσότερο στον εαυτό του, υποφέροντας σιωπηλά. Ένα βράδυ κρυφακούει μια συνομιλία που θα σόκαρε κάθε παιδί και λίγες ώρες αργότερα εξαφανίζεται, κυριολεκτικά αυτή τη φορά, ξεγυμνώνοντας δύο ανεύθυνους, πληγωμένους εγωισμούς που εδώ και καιρό στροβιλίζονταν γύρω από τον εαυτό τους τόσο έντονα, ώστε η αγάπη τους για καθετί άλλο είχε θολώσει.
Με χαρακτήρες ενοχλητικά ανασφαλείς, ο σκηνοθέτης προσπαθεί να αποδώσει αποτελεσματικά το ότι η έλλειψη αγάπης σε κάθε είδους σχέση μπορεί μόνο να οδηγήσει σε αναπαραγωγή του εαυτού της. Από τη μια, η αναζήτηση του παιδιού λειτουργεί συμπληρωματικά, ξεγελώντας τον θεατή ως προς την ταυτότητα μιας ταινίας που φλερτάρει με το μυστήριο, αλλά στην πραγματικότητα επικεντρώνεται μόνο στη διερεύνηση συναισθημάτων. Αποδεκτό, σχεδόν έξυπνο. Από την άλλη, ωστόσο, η ανάγκη του Zvyagintsev να σχολιάσει το σύστημα και τη σχέση της Ρωσίας με τα δικά της «παιδιά» έρχεται να ενοχλήσει την ανάλυση των χαρακτήρων που ξεχνούν να ξεπαγώσουν και φαίνεται να υπηρετούν έναν σκοπό χωρίς να ζουν μέσα του. Οι ηθοποιοί δεν απογοητεύουν, είναι όμως οι δευτεραγωνιστές που κάνουν μεγαλύτερη εντύπωση, ακόμη κι αν εμφανίζονται ελάχιστα, όπως ο μικρός Matvey στον ρόλο του Alyosha.
Η φωτογραφία του Mikhail Krichman στο «Χωρίς Αγάπη» δεν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή, αλλά ταιριάζει. Το φως ρέει σωστά και συγκρατημένα από το λευκό χιόνι και την ομιχλώδη ατμόσφαιρα στο λουστραρισμένο εσωτερικό των διαμερισμάτων που φιλοξενούν τους ήρωες, άψυχα και δίχως ζεστασιά, σαν να τους μοιάζουν. Τα κάδρα έχουν στηθεί ρεαλιστικά, χωρίς έντονα δραματικές γωνίες λήψεις. Όλα τα τεχνικά στοιχεία του φιλμ συνθέτουν ένα άρτιο αποτέλεσμα, μα δε συγκινούν, και η πολυπλοκότητα του σεναρίου θα μπορούσε κάλλιστα να εκφραστεί σε 30 λεπτά λιγότερα.
Βέβαια, αν κάτι πρέπει να αναγνωριστεί στον σκηνοθέτη, είναι ότι η απέχθεια και η απογοήτευση αποτελούν τα κυρίαρχα συναισθήματα-αντιδράσεις που προκαλούνται στον θεατή, ο οποίος σίγουρα θα νιώσει το «Xωρίς Aγάπη» του τίτλου από την αρχή έως το τέλος της ταινίας. Θα θυμηθεί, επίσης, πόσο σύνηθες είναι να θεωρεί κανείς ότι η ζωή του χρωστάει, όσα ο ίδιος δεν έμαθε ποτέ να δίνει και, τέλος, θα ψάξει για κίνητρο να προσφέρει στους χαρακτήρες μια σταγόνα από την αγάπη που τους λείπει. Με μια πιο συγκεντρωμένη προσέγγιση και λιγότερο προφανή υπονοούμενα από την πλευρά των δημιουργών, η τελευταία αυτή αναζήτηση θα είχε γίνει πιο εύκολη.
