Είναι πολλές οι φορές που μια ταινία μας έβαλε σε σκέψεις. Μας οδήγησε σε ένα διαφορετικό τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα τεκταινόμενα. Που μας ενημέρωσε. Που ίσως μας πρόσφερε γνώσεις. Μπορεί κάποιες φορές απλά να την παρακολουθήσαμε επειδή οι πρωταγωνιστές μας ήταν αρεστοί. Ίσως γιατί ήταν βασισμένη σε κάποιο αγαπημένο μας βιβλίο. Είναι λίγες οι φορές εκείνες που παρακολουθώντας ένα φιλμ σε κάποια κινηματογραφική αίθουσα ή στην βολή του σπιτιού μας να νιώθουμε πως ο δημιουργός του απλά αντιγράφει όλα όσα έχουμε στο μυαλό μας. Βλέπει τα πράγματα με τη την δική μας οπτική. Ο ήρωας είναι ο εαυτός μας ή κάποιο οικείο μας πρόσωπο. Τα λόγια μας δημιουργούν γλυκές συσπάσεις στους νευρώνες του μυαλού μας και η καρδιά μας χτυπάει δυνατά από προσμονή για την συνέχεια.
Όλοι μας αγαπάμε να κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν, μας χαλαρώνουν, μας εκτονώνουν. Μας κάνουν να νιώθουμε καλύτεροι άνθρωποι, μας βελτιώνουν. Κάποιοι λατρεύουν να φωτογραφίζουν ή να φωτογραφίζονται. Άλλοι να γυμνάζονται ή να αθλούνται. Κάποιοι να διαβάζουν για να ενημερώνονται ή για να μορφώνονται. Αγαπούν την λογοτεχνία ή την ποίηση. Εγώ ανήκω σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων. Μάλλον επειδή οι αθλητικές μου επιδόσεις είναι ανύπαρκτες και η εκτίμηση που τρέφω για την εμφάνισή μου μηδαμινή. Έτσι τα βιβλία ήταν πάντα ένας πολύ καλός συνοδοιπόρος και ιδιαίτερα αυτά που ασχολούνται με την ποίηση.
Η δική μου οπτική
Λατρεύω να διαβάζω τις σκέψεις των δημιουργών που κρύβουν εκτός από συναισθήματα και μελωδία. Πόσο μάλιστα όταν αυτές οπτικοποιούνται. Δεν εννοώ βέβαια την θέα ενός ανθρώπου με σαγηνευτική φωνή καθισμένο σε μια καρέκλα να απαγγέλλει ποιήματα. Μιλώ για όταν ένας σεναριογράφος και ένας σκηνοθέτης έχουν εμπνευστεί ένα έργο που όλη του η δομή, η ατμόσφαιρα και το θέμα ρέουν σαν την απαγγελία ενός ποιήματος.
Αυτή την αίσθηση στο παρελθόν την είχα σε αρκετές ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Ιταλικές ή Γαλλικές κυρίως. Φυσικά ο ο μεγάλος Θ. Αγγελόπουλος ή ο συναισθηματικός Σμαραγδής μου δημιουργούσαν αυτή την αίσθηση, όμως πάντα κάτι μου έλλειπε. Φυσικά όχι η αρτιότητα των έργων τους που αυτή είναι αναμφισβήτητη (άλλωστε δεν είμαι τεχνοκριτικός αλλά απλά θεατής) αλλά αυτό που στη δική μου ψυχή θα έκανε το κλικ.
Η ταινία
Ίσως αναζητούσα ένα πάντρεμα ρόλων και οπτικών, του ηθοποιού με το σκηνοθέτη και τον σεναριογράφο. Ίσως αναζητούσα απλά να είναι ο ίδιος άνθρωπος. Μια άλλη αλήθεια είναι ότι αγαπώ την Αθήνα, για την ακρίβεια αγαπώ την Αθήνα και την νύχτα. Είναι μυστήρια εκκωφαντική μέσα στην ησυχία της. Είναι τόσο νέα όσο και ηλικιωμένη. Είναι κλασσάτη και μποέμ. Νόμιμη και νομιμοφανής.
Επίσης αγαπώ πολύ την εικοσαετία 1989-2000. Ίσως γιατί δεν υπήρχε κρίση, ίσως γιατί υπήρχαν και άλλα χρώματα εκτός του μαύρου και του γκρι. Ίσως γιατί μιλούσαμε πιο πολύ με τα μάτια και με τις σιωπές. Ίσως γιατί η μουσική είχε στίχους και όχι κραυγές.
Λατρεύω επίσης τις εκπλήξεις και για μένα είναι έκπληξη όταν ένας ηθοποιός που μέχρι εκείνη την στιγμή τον είχα τοποθετήσει σε κάποια στεγανά, να ξεδιπλώνει μια ιδιαίτερα διεισδυτική ματιά, ένα υπέροχο ποιητικό λόγο και μια προσέγγιση πραγμάτων τόσο απλή αλλά και τόσο σύνθετη.
Η αφήγηση του κ. Ρένου Χαραλαμπίδη στα φτηνά τσιγάρα και η ανεπιτήδευτη σκηνοθετική του ματιά σε συνδυασμό με το φυσικό του παίξιμο είναι οι λόγοι που θεωρώ ότι η ταινία αυτή μου άφησε την ίδια υπέροχη γεύση και θαλπωρή που ένιωσα διαβάζοντας το Επιθαλάμιο του Πάμπλο Νερούδα. Η απλότητα της ιστορίας με την πολυπλοκότητα των μηνυμάτων της καθώς και το φυσικό σκηνικό της, οι ήρωες με τις καθημερινές ανησυχίες και τέλος ο διάχυτος ερωτισμός κάνουν την ταινία μοναδική και τον κ. Ρ. Χαραλαμπίδη σπουδαίο δημιουργό.
Μια στιγμή από όχι και τόσο … φτηνά τσιγάρα
Ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα, είμαι συλλέκτης
μαζεύω το πιο σκληρό και πιο άγριο πράγμα του κόσμου ΣΤΙΓΜΕΣ.
Θα ήθελα οι δικές μου κινηματογραφικές στιγμές να γέμιζαν με τέτοια φιλμ. Ας μην είναι ευκολοχώνευτα, ας είναι απλά εύπεπτα.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:
Φτηνά τσιγάρα, ανακτήθηκε από el.wikipedia.org
