Η αξεπέραστη γοητεία της Ελληνίδας γιαγιάς. Με τη μαγκουρίτσα τους, τη λευκή τους κόμη, ενίοτε και με το χαρακτηριστικό τους τσεμπέρι οι Ελληνίδες γιαγιάδες είναι απλά αξεπέραστες και είναι σίγουρο πως πουθενά αλλού στον κόσμο δε θα βρεθεί τέτοιος αντίστοιχος τύπος ανθρώπου.
Η Ελληνίδα γιαγιά, λοιπόν, είναι αυτή που κάθε φόρα, όταν σε βλέπει σε κατσιάζει από τις αγκαλιές και τα φιλιά (στις μικρότερες ηλικίες τα τσιμπήματα στα μαγουλάκια επίσης δίνουν και παίρνουν) και που πάντα είναι εκεί για το εγγόνι της, σιωπηλή σύμμαχος του για να του κάνει όλα τα χατίρια, γιατί, όπως και να ‘χει, «του παιδιού της το παιδί είναι δυο φορές παιδί της».
Και εδώ ήρθε η ώρα να ανοίξει το κεφάλαιο φαγητό. Μεγάλη και πονεμένη ιστορία. Καταρχάς, όταν πας στο σπίτι της θα βρεις το ψυγείο και τα ντουλάπια της εφοδιασμένα με όλα τα αγαθά του Θεού, με ένα σωρό λιχουδιές. Στις γιορτές πάλι μαγειρεύει για έναν ολόκληρο λόχο: αξέχαστα πρωτοχρονιάτικα και πασχαλινά τραπέζια με τόσο πολύ φαΐ, που όταν τη ρωτάς, γιατί μαγείρεψε τόσα πολλά σου απαντά: «Μα για το καλό μανάρι, άστα δεν πειράζει». Παρ’ όλα αυτά σε πιέζει με το στανιό να φας μέχρι να σκάσεις: «Έλα, έλα λίγο ακόμα, σε βλέπω δε χόρτασες. Μη ντρέπεσαι!».
Και όλα αυτά «εν ώρα δράσεως» για τα παιδιά και τα εγγόνια της. Όταν, όμως, ηρεμεί τότε πιάνει κουβεντολόι με την τηλεόραση: με τους ήρωες των σίριαλ , με τη Βίκυ Χατζηβασιλείου και το «Πακέτο» της δείχνοντας είτε συμπάθεια για τη συμφορά που τους βρήκε είτε την απέχθειά της σε όσους τους προκαλούν αυτά τα δεινά. Και το νιώθει, το ζει, το βλέπεις στις αντιδράσεις της. Φυσικά, στο σκηνικό που περιγράφεται, η τηλεόραση (ναι ακόμα και η plasma είμαι αυτόπτης μάρτυρας) είναι διακοσμημένη με το διαχρονικής αξίας σεμεδάκι και διάφορα άλλα μπιμπελό, μπομπονιέρες, ενθύμια.
Το κεφάλαιο «της Ελληνίδας γιαγιάς και οι άλλοι» είναι εξίσου ενδιαφέρον. Η αγαπημένη μας γιαγιά εννοείται πως ξέρει τα πάντα για τους πάντες και αν τυχόν της έχει ξεφύγει κάτι θα σε ρωτήσει το κλασικό πλέον: «Τίνος είσαι ‘συ;» και εννοείται και πάλι ότι η απάντηση που θα της δώσεις θα την καλύψει απόλυτα, γιατί με ανώτερες νοητικές διεργασίες και τους κατάλληλους συσχετισμούς θα καταλάβει εν τέλει «τίνος είσαι ‘συ».
Και φυσικά θα σε σχολιάσει. Και φυσικά, επειδή σέβεται τον εαυτό της ε θα κουτσομπολέψει και λιγάκι. Αλλά πάντα συγκεκαλυμμένα και «καλοπροαίρετα» δείχνοντας απλά «κοινωνικό ενδιαφέρον».
Έλα, όμως, που υπάρχουν και οι περιπτώσεις που η γιαγιά μας έρχεται αντιμέτωπη με ξένο προϊόν (είτε ξένο είτε εγχώριο, τους γνωστούς μας πρωτευουσιάνους δηλαδή) και τότε κάπως αρχίζουν τα δύσκολα (αναφέρομαι κυρίως σε περιπτώσεις γιαγιάδων τουριστικών περιοχών). Και τον κοιτάει περίεργα τον τουρίστα, από την κορυφή έως τα νύχια, προσπαθεί να καταλάβει τα χούγια του, την ξενίζει που δεν την καταλαβαίνει, όταν του μιλάει.
Παρ’ όλα αυτά είναι εκεί για να τον βοηθήσει, όχι, όμως, μόνο αυτόν αλλά και εσένα που σε κουτσομπόλεψε, και τη γειτόνισσα που δε χωνεύει, και τον περαστικό που την έχει ανάγκη. Με τα πεσκέσια της, τα γλυκά της, το νερό που θα σου δώσει για να ξαποστάσεις, καθώς είναι αν μη τι άλλο γαλαντόμα.
Και αυτή είναι η ομορφιά της. Αυτό είναι που την κάνει ξεχωριστή. Γιατί η Ελληνίδα γιαγιά είναι μοναδική και θα την έχουμε για πάντα στις καρδιές μας.
