Η Τζούνκο Ιζούκα είναι η πρώτη γυναίκα που μηνύει την κυβέρνηση της Ιαπωνίας για την στείρωση που υπέστη σε ηλικία 16 ετών. Κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1970, η Τζούνκο μεταφέρθηκε από το χωριό της σε κλινική του Τόκιο με το πρόσχημα μίας επίσκεψης ρουτίνας. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, η Τζούνκο είχε στειρωθεί. Η Τζούνκο είναι μία από τα 16.000 άτομα που στειρώθηκαν στην Ιαπωνία μεταξύ 1945 και 1996. Οι περισσότεροι από αυτούς, όπως και η Τζούνκο, έπασχαν από κάποια μορφή σωματικής ή διανοητικής αναπηρίας.
«Δεν γνώριζα τι επρόκειτο να μου κάνουν. Με αναισθητοποίησαν και, όταν ξύπνησα, συνειδητοποίησα την φρικτή πραγματικότητα», αναφέρει στον Guardian.
Σύμφωνα με την τότε ισχύουσα νομοθεσία στην Ιαπωνία, οι πολίτες της χώρας που έπασχαν από κάποιο είδος αναπηρίας ή δυσπλασίας νοούνταν ως κίνδυνος για την καθαρότητα του ιαπωνικού έθνους. Ως εκ τούτου, ήταν επιβεβλημένη είτε η φυσική τους εξόντωση είτε η στείρωση τους.
Η επίμαχη νομοθεσία καταργήθηκε οριστικά το 1996. Αποτελούσε, όμως, για χρόνια ένα ταμπού που μάστιζε την κοινωνία της Ιαπωνίας.
Το τέλειο σώμα της Ιαπωνίας
Η φυλετική νομοθεσία της Ιαπωνίας θεσπίστηκε στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Διάφορες θεωρίες ευγονικής βέβαια ήταν διαδεδομένες στην ιαπωνική σκέψη για αρκετές δεκαετίες.
Εισηγητής τέτοιων θεωριών ήταν ο Hisomu Nagai. Η σκέψη του Nagai ήταν επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από την πρακτική του Γερμανού Μένγκελε και ανάλογων θεωριών που κυκλοφορούσαν στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου.
Σύγχρονοι ερευνητές έχουν συσχετίσει τον ιαπωνικό φυλετισμό με την ανάγκη οικονομικού εκσυγχρονισμού της χώρας στις αρχές του 20ου αιώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι η ιαπωνική ευγονική συμπίπτει με τον μιλιταρισμό της χώρας την δεκαετία του 1930 και την ιμπεριαλιστική της πολιτική στην Ανατολική Ασία.
Παρόλο αυτά, μέχρι σήμερα το συγκεκριμένο ζήτημα έχει προσελκύσει σχετικά μικρό ερευνητικό ενδιαφέρον παρά τον μεγάλο αντίκτυπο του.
Εύστοχες παρατηρήσεις έχει κάνει και ο Νίκος Καζαντζάκης. Στο βιβλίο του «Ταξιδεύοντας, Κίνα και Ιαπωνία», παρουσιάζει αναλυτικά την ιαπωνική αντίληψη περί έθνους. Αναφέρει ότι οι Ιάπωνες είναι ένας περήφανος λαός που δίνουν μεγάλη σημασία στην κουλτούρα τους και κυρίως στο αίμα τους.
Οι μηνύσεις και η αλήθεια
Η Τζούνκο αναφέρει μεταξύ άλλων: «Δεν κάνω την μήνυση, για να εξασφαλίσω χρήματα. Θέλω μόνο να ακουστεί η ιστορία μου και να βγει στο φως η φρικαλεότητα που ακούσια βίωσα».
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΟΗΕ γνώριζε για αυτές τις πρακτικές και τις καταδίκασε αρκετές φορές. Αυτό, όμως, δεν ήταν αρκετό. Για πολλά χρόνια, ιστορίες σαν της Τζούνκο παρέμεναν στο σκοτάδι. Το σίγουρο είναι ότι νέες αποκαλύψεις θα έλθουν στο φως. Το πιο τρομακτικό είναι ότι καταπατήθηκαν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα στην μεταπολεμική εποχή και σε μία χώρα σύμμαχο της Δύσης.
To όνομα Τζούνκο είναι ψευδώνυμο.
Πηγή: The Guardian
