Ο ρόλος του εκπαιδευτικού, όπως έχω επισημάνει και σε άλλα άρθρά μου, οφείλει να είναι πολύπλευρος. Σ’ ένα διαπολιτισμικό εκπαιδευτικό σύστημα, ο εκπαιδευτικός αναδεικνύεται σε ουσιαστικό μοχλό, που δύναται να προαγάγει και να αναπτύξει τις προϋποθέσεις εκείνες που θα συμβάλλουν στην ομαλή και ισότιμη κοινωνική ζωή των μαθητών, ιδίως εκείνων που προέρχονται από μειονοτικές ομάδες. Ο διαπολιτισμικός ρόλος των εκπαιδευτικών θεωρείται κομβικός στη νέα κοινωνική πραγματικότητα, καθώς ο ίδιος θα πρέπει να δημιουργήσει ένα πλαίσιο σεβασμού στις ανάγκες των παιδιών.
Υπάρχουν ορισμένες στρατηγικές, που οφείλουν να εφαρμόσουν οι εκπαιδευτικοί. Αρχικά, σημαντική είναι η δημιουργία ενός θετικού περιβάλλοντος. Το αίσθημα απομόνωσης και μοναξιάς, που μπορεί πολλές φορές να βρίσκεται στη ψυχοσύνθεση των αλλοδαπών μαθητών, μπορεί να εξαλειφθεί μέσα από την αρωγή των εκπαιδευτικών, αναπτύσσοντας το σεβασμό και περιορίζοντας τις φοβίες τους. Ακόμη, σπουδαίας σημασίας αποτελεί η δόμηση του περιεχομένου του μαθήματος, πάνω στη γνώση που έχουν αποκτήσει οι μαθητές, από τις διαφορετικές χώρες που έχουν ζήσει, ταξιδέψει κι αποκτήσει εμπειρίες. Έτσι, ενισχύεται η γνώση των μαθητών, ενώ παράλληλα αυξάνεται η αυτοεικόνα και η αίσθηση της αυτοεκτίμησής τους. Οι αλλοδαποί μαθητές πρέπει να πιστέψουν στις δυνατότητές τους, έτσι ώστε να επιμείνουν και να πετύχουν στο σχολικό περιβάλλον, ξεπερνώντας τις δυσκολίες προσαρμογής που συναντούν, ενισχύοντας την αυτοπεποίθησή τους.
Η σύνδεση των μαθητών με τις προηγούμενες εμπειρίες των παιδιών, συμβάλλουν στο να βοηθήσουν τα παιδιά να συνειδητοποιήσουν τις γνώσεις τους και να τις μεταφέρουν στο νέο σχολικό περιβάλλον. Η ενθάρρυνση της εθνικής αναγνώρισης, που επηρεάζει την ανάπτυξη των αξιών, των συνηθειών, των επιλογών στον τρόπο ζωής και των προσεγγίσεων στη διδασκαλία. Η καλλιέργεια της εθνικής αναγνώρισης βοηθά τους μαθητές να κατανοήσουν και να σεβαστούν την πολιτισμική κληρονομιά, την ιστορία των διαφορετικών εθνικοτήτων, διατηρώντας παράλληλα την αξία της δικής τους κληρονομιάς στο μυαλό και την ψυχή τους. Εφαρμογή της συνεργατικής μεθόδου διδασκαλίας σε μικρές ομάδες, για τη βελτίωση των σχέσεων, την αύξηση της παρακίνησης, την μείωση των επιπέδων του άγχους. Τέλος, σπουδαία θα ήταν και η ανάπτυξη μιας γνωστικής βάσης των αντικειμένων του μαθήματος. Με τη στρατηγική αυτή οι μαθητές ενθαρρύνονται για ανεξάρτητη εξάσκηση, μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τα λάθη τους, να τα διορθώνουν και καταγράφουν την επιτυχία τους. Διαπολιτισμικός ο ρόλος του εκπαιδευτικού λοιπόν, αλλά και όλων όσων ασχολούνται με την εκπαίδευση και μόρφωση των νέων.
Πηγή που χρησιμοποιήθηκε σε αυτό το άρθρο:
Teacher’s blog, Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην διαπολιτισμική εκπαίδευση.
