Η Οφηλία του Μιλέ αποτελεί ένα από τα δημοφιλέστερα έργα τέχνης του Μουσείου Tate της Αγγλίας. Αναπαριστά τον τραγικό θάνατο της Οφηλίας, όπως είναι γνωστός από το έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Άμλετ.
Ποια ήταν η Οφηλία
Η Οφηλία αποτελεί χαρακτήρα του Άμλετ, έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Η κοπέλα οδηγείται στην τρέλα όταν ο πατέρας της δολοφονείται από τον αγαπημένο της, Άμλετ. Έτσι, η ίδια πεθαίνει σε νεαρή ηλικία έχοντας πέσει σε βαρύ πένθος. Ωστόσο, ο θάνατός της δεν παρουσιάζεται επί σκηνής παρά μόνο γίνεται γνωστός από τη συζήτηση μεταξύ της βασίλισσας Γερτρούδης και του αδερφού της Οφηλίας, Λαέρτη. Η Γερτρούδη περιγράφει πώς η κοπέλα έπεσε στο ποτάμι καθώς μάζευε λουλούδια και σιγά σιγά πνίγηκε τραγουδώντας.
Πώς δημιουργήθηκε ο πίνακας
Ο Τζον Έβερετ Μιλέ φιλοτέχνησε το έργο μεταξύ 1851 και 1852 σε δυο διαφορετικές τοποθεσίες. Αρχικά, ζωγράφισε το τμήμα της φύσης χωρίς να περιλάβει την Οφηλία, την οποία πρόσθεσε αργότερα, όσο βρισκόταν στο στούντιο του στο Λονδίνο. Μάλιστα, ο ίδιος ο καλλιτέχνης αφιέρωσε περισσότερο χρόνο στην απεικόνιση του περιβάλλοντα χώρου, παρά στην πρωταγωνίστρια του έργου. Θεωρούσε πως η φύση αποτελούσε εξίσου σημαντικό τμήμα του πίνακα, όσο δηλαδή και η ίδια η μορφή.
Ποια πόζαρε ως Οφηλία
Το μοντέλο του Μιλέ ήταν μια νεαρή κοπέλα μόλις 19 χρονών, η Ελίζαμπεθ Σιντάλ. Ένας φίλος του καλλιτέχνη την εντόπισε όσο εκείνη δούλευε σε ένα κατάστημα με καπέλα και την γνώρισε στον Μιλέ.
Ο Μιλέ βέβαια ήθελε να μείνει πιστός στην περιγραφή του Σαίξπηρ κι έτσι έπρεπε να βρει έναν τρόπο να βυθίσει το μοντέλο στο νερό. Όπως ήταν λογικό, δεν μπορούσε να αφήσει την κοπέλα να ποζάρει στα παγωμένα νερά ενός ποταμού και σκέφτηκε να γεμίσει μια μπανιέρα με νερό, τοποθετώντας από κάτω λάμπες πετρελαίου για να διατηρείται ζεστό.
Κάποια στιγμή, ορισμένες λάμπες έσβησαν. Ο καλλιτέχνης, που ήταν τόσο προσηλωμένος στο έργο του, δεν κατάλαβε απολύτως τίποτα και η καημένη Ελίζαμπεθ δεν παραπονέθηκε ούτε στιγμή. Δυστυχώς, αρρώστησε βαριά με πνευμονία και ο πατέρας της κατηγόρησε τον Μιλέ για αυτό που της συνέβη. Έτσι, τον ανάγκασε να πληρώσει τα ιατρικά της έξοδα. Τελικά, η κοπέλα ανάρρωσε πλήρως και το έργο ολοκληρώθηκε.
Ο συμβολικός χαρακτήρας του έργου
Τα φυτά που αναπαρίστανται στο έργο έχουν καθαρά συμβολικό χαρακτήρα και αποτυπώθηκαν με μεγάλη λεπτομέρεια. Ο γιός του Μιλέ έγραψε πως τα λουλούδια που ζωγράφισε ο πατέρας του ήταν τόσο ρεαλιστικά που ένας καθηγητής βοτανολογίας, μην έχοντας τη δυνατότητα να πάει τους μαθητές του στην εξοχή, τους έδειξε τον πίνακα και ήταν σαν να τα έβλεπαν από κοντά.
Ο συμβολισμός ωστόσο που κρύβεται πίσω από τα άνθη είναι ξεχωριστός. Τα τριαντάφυλλα δίπλα στο μάγουλο της Οφηλίας και πάνω στο φόρεμά της πιθανόν παραπέμπουν στα λόγια του αδερφού της που την χαρακτήριζε «Ρόδο του Μαΐου». Η ιτιά, η τσουκνίδα και η μαργαρίτα συνδέονται με την εγκαταλελειμμένη αγάπη, τον πόνο και την αθωότητα. Οι πανσέδες δηλώνουν την μάταιη αγάπη. Οι βιολέτες, τις οποίες φοράει η Οφηλία γύρω από το λαιμό της αντιπροσωπεύουν την πίστη, την αγνότητα ή το θάνατο των νέων. Η παπαρούνα συμβολίζει τον θάνατο ενώ άνθη μη με λησμόνει επιπλέουν στο νερό.
Ο πίνακας της Οφηλίας του Μιλέ έμεινε στην ιστορία ως η καλύτερη απεικόνιση του θανάτου της ηρωίδας του Σαίξπηρ. Εκτίθεται έως και σήμερα στο μουσείο Tate του Λονδίνου.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν για αυτό το άρθρο
The story of Ophelia. Ανακτήθηκε από https://www.tate.org.uk/art/artworks/millais-ophelia-n01506/story-ophelia (τελευταία πρόσβαση 28.7.21)
Ophelia. Ανακτήθηκε από https://www.tate.org.uk/art/artworks/millais-ophelia-n01506 (τελευταία πρόσβαση 28.7.21)
