Ο Pablo Picasso είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές καλλιτεχνικές προσωπικότητες του 20ου αι. και δικαιολογημένα. Επηρέασε και επηρεάστηκε από πολλά καλλιτεχνικά ρεύματα και συνετέλεσε στη δημιουργία κάποιων (πχ κυβισμός). Η ζωγραφική του πέρασε από πολλά στάδια και μορφές. Ο ευαίσθητος ψυχισμός του Picasso επηρεαζόταν τόσο από τα προσωπικά του προβλήματα όσο και από τα κοινωνικοπολιτικά τεκταινόμενα.
Ήταν αεικίνητος, δεν αρκέστηκε σε μία μόνο τέχνη, εκφράστηκε μέσω πολλών. Ζωγράφισε, έκανε χαρακτική, collage, σκηνογράφησε και έγραψε ποίηση. Εκτός αυτών όμως, έπλασε και διακόσμησε κεραμικά σκεύη και γλυπτά. Τα γλυπτά του είναι και αυτά που θα μας απασχολήσουν σήμερα. Χρησιμοποιούσε ποικίλα μέσα: ξύλο, πηλό, χαλκό, γύψο, τσιμέντο, μέταλλο.
Άρχισε να επεξεργάζεται γλυπτά ήδη από τα 1902 και στα 1906/7 κατασκεύαζε γυναικείες προτομές που είχαν χαρακτηριστικά αφρικάνικων μασκών. Ο αριθμός τους ήταν τόσο μεγάλος που κάποιοι μίλησαν για μια φάση «νέγρικης» τεχνοτροπίας στο έργο του.
Αργότερα, στα 1909, όταν χρησιμοποίησε τον αναλυτικό κυβισμό στη ζωγραφική του προσπάθησε να τον εφαρμόσει και στα γλυπτά του. Έτσι, έφτιαξε δυο χάλκινες προτομές της τότε συντρόφου του .Το αποτέλεσμα, όμως, δεν τον ευχαρίστησε, οπότε, άφησε την εφαρμογή αυτής της τεχνικής για τους ζωγραφικούς του πίνακες. Στα 1915, άρχισε να χρησιμοποιεί τις τεχνικές του κολάζ για τους πίνακες του , δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο πίνακες που σταδιακά μετατρέπονταν σε ανάγλυφα έργα. Θεώρησε, λοιπόν, πως το επόμενο λογικό βήμα του ήταν η δημιουργία ανεξάρτητων εγκαταστάσεων. Κατασκεύασε, λοιπόν, μία σειρά εγχόρδων χρησιμοποιώντας χαρτιά, χαρτόκουτα , ντενεκεδάκια και μεταλλικά ελάσματα.
Γλυπτά από μη συμβατικά υλικά
Μέχρι τα 1928, δεν ασχολήθηκε ξανά με τη γλυπτική. Τότε κατασκεύασε ένα γλυπτό από μέταλλο που αναπαριστούσε μία γυναίκα πάνω σε κούνια. Ήταν η πρόταση του για το μνημείο στη μνήμη του Appolinaire .Η επιτροπή, όμως, το απέρριψε. Τα μετέπειτα γλυπτά του ήταν προτομές γυναικών και μετά την απαγόρευση της τέχνης του κατά τον πόλεμο, επέστρεψε στη γλυπτική στα 1943. Κατασκεύασε και πάλι συνθέσεις από διάφορα μέταλλα όπως το «Κεφάλι Ταύρου» (φτιαγμένο από τιμόνι και σέλα ποδηλάτου) , που μπορεί να γίνει κατανοητό μόνο με την τοποθέτηση του μέσα στο χώρο. Τον επόμενο χρόνο, κατασκεύασε ένα υπερμέγεθες γλυπτό ενός «Άνδρα που κρατούσε ένα αρνί» Στην αρχή το κατασκεύασε από πηλό αλλά, λόγω της αδυναμίας του υλικού να συγκρατήσει τον όγκο, το ολοκλήρωσε χρησιμοποιώντας μπρούντζο.
Από τα 1950 και μετά, οπότε ζούσε με την οικογένεια του στη Γαλλική Ριβιέρα, ο Picasso επηρεασμένος από τη συμβίωση με τα παιδιά του και την ζωή στην ύπαιθρο κατασκεύαζε πια ομοιώματα από παιχνίδια ή ζώα σε φυσικό μέγεθος. Ένα τέτοιο μπρούντζινο γλυπτό είναι η «Γίδα», μια αίγα που κυοφορεί, αναμνηστικό της γονιμότητας και της γέννησης των παιδιών του.
Όπως και τα ζωγραφικά, έτσι και τα γλυπτά του έργα χαρακτηρίζονταν από το ασυνήθιστο⋅ περισσότερο αποτελούσαν εγκαταστάσεις μέσα στο χώρο παρά λαξευμένα έργα σε κάποιο υλικό.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν στο άρθρο:
An. Temkin & An. Umland ,”Picasso Sculpture, an introduction.” στο (επιμ.) R. Roberts et al, Picasso sculpture, Νέα Υόρκη 2015,12-26.
In. F. Walther. Pablo Picasso 1881-1973. Genius of the Century, Νέα Υόρκη 2001.
Αλ. Χαραλαμπίδης, Η Τέχνη του 20ου αι., Θεσσαλονίκη 2018.
www.pablopicasso.org/
www.britannica.com/biography/Pablo-Picasso
McQuillan, M. Picasso [Ruiz Picasso], Pablo. Grove Art Online. Retrieved 31 May. 2021, from https://www.oxfordartonline.com/groveart/view/10.1093/gao/9781884446054.001.0001/oao-9781884446054-e-7000067316
www.janetthomas.wordpress.com/2012/08/08/aa-a-a-a-a/
