Το Πάρκο των Τεράτων είναι ένας τόπος αναψυχής, ο οποίος κατασκευάστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα και βρίσκεται στην Ιταλία. Είναι ένας οαράξενος κήπος που αποτελείται από δώδεκα παράξενα αγάλματα.
Πρόκειται για έναν αναγεννησιακό κήπο χωρίς όμως να είναι το μοντέλο των αναγεννησιακών κήπων, οι οποίοι αποτελούνται από τακτοποιημένους φράχτες, φαρδιές βεράντες και όμορφα συντριβάνια. Αντιθέτως το πάρκο των τεράτων αποτελείται από «ενοχλητικά» αγάλματα. Τα αγάλματα που υπάρχουν είναι γίγαντες, ένας δράκος, ένα θαλάσσιο τέρας, μια γιγάντια χελώνα αλλά και ένα τρομακτικό, ανοιχτό στόμα κόλασης όπου υπάρχει η εγχάρακτη φράση «Κάθε λογική φεύγει».
Τα αγάλματα του πάρκου των τεράτων είναι σκαλισμένα από πεπερίνο, ένα είδος ηφαιστειακού πετρώματος, ενώ ο δημιουργός τους είναι ο δούκας, στρατιωτικός αλλά και προστάτης των τειχών Pier Francesco «Vicino» Orsini.
Ο λόγος κατασκευής του Πάρκου των Τεράτων, το οποίο βρίσκεται χτισμένο μέσα σε έναν υπέροχο ιταλικό κήπο, τον Κήπο του Μπομάρτσο, ήταν πρωτίστως η έκφραση της θλίψης, από τον πρίγκιπα Πιερ Φραντσέσκο Ορσίνι, η οποία είχε σκοπό να σοκάρει.
Χαρακτηριστικό του ναού είναι η βάση της αρχιτεκτονικής του, η οποία στηρίχθηκε σε ένα είδος εκδοχής του σουρεαλισμού του 16ου αιώνα. Η τέχνη του είδους αυτού είναι φιλοτεχνημένη πάνω σε ένα πρόχειρο «μανιεριστικό» στυλ. Ο αρχιτέκτονας που επιλέχθηκε από τον δούκα για να κατασκευαστεί το πάρκο ήταν ο Πίρο Πιγκόριο.
Ο Πιγκόριο ήταν ένας σεβαστός αρχιτέκτονας και καλλιτέχνης αρκετά γνωστός. Έργα που είχε ολοκληρώσει πριν την κατασκευή του Πάρκου των Τεράτων ήταν ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη και η Βίλα ντ’ Έστε στο Τιβόλι.
Πάντως στο πάρκο με τα αγαλμάτινα τέρατα, το κάθε κομμάτι, συνοδεύεται από επιγραφές, οι οποίες παρέχουν στον επισκέπτη μια εξήγηση. Άλλα αγάλματα που θα μπορούσαν να αναφερθούν είναι ο πολεμικός ελέφαντας, το τερατώδες κεφάλι ενός ψαριού, ένα σπίτι χτισμένο με κλίση (προφανώς για να δημιουργήσει μια ψευδαίσθηση στον θεατή- επισκέπτη) αλλά και δυο γίγαντες όπου ο ένας σκίζει τον ένα γίγαντα στη μέση.
Πρωταρχικός στόχος του Πρίγκιπα ήταν να δημιουργήσει μια συγκλονιστική «Βίλα των θαυμάτων». Επειδή ήταν συντετριμμένος από την θλίψη του για τον χαμό της συζύγου του αλλά και ενός καλού του φίλου. Πιστεύεται ότι το πάρκο ήταν και μια διέξοδος για να ξεπεράσει την μελαγχολία του.
Όπως και να ‘χει το πάρκο ενέπνευσε πολλούς ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, οι οποίοι ήταν και μεγάλοι θαυμαστές του. Μερικά από αυτά τα ονόματα είναι ο Σαλβαδόρ Νταλί (ο οποίος γύρισε και την ταινία μικρού μήκους «Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου», το 1946), του Ζαν Κοκτώ αλλά και του Αργεντινού συγγραφέα Μανουέλ Μουχίκα Λαϊνέζ (του οποίου το μυθιστόρημα «Μπομπάρτζο» στηρίχθηκε και βασίστηκε στο πάρκο).
Το πιο αξιοθαύμαστο μέρος του πάρκου που αξίζει τον κόπο της επίσκεψης είναι το «στόμα της κόλασης». Εάν μπει κάποιος στο γιγάντιο στόμα θα ακούσει ουρλιαχτά που θυμίζουν κόλαση αλλά θα παρατηρήσει επίσης πως πάνω στη γλώσσα του βρίσκονται ένα τραπεζάκι και καθίσματα πικνικ ιδανικά για να γευματίσει μια μικρή ομάδα.
Τέλος η έμπνευση της κατασκευής του κήπου είναι πολυσυζητημένη και αμφισβητείται συνεχώς το οποιοδήποτε συμπέρασμα που προκύπτει. Η πιο συναρπαστική θεωρία για την έμπνευση του κήπου είναι ότι ο Ορσίνι μπορεί να επηρεάστηκε από ένα επικό ποίημα και ίσως ο κήπος να ανήκει σε μια λογοτεχνική παράδοση μαγεμένων δασών που μπορούν να εντοπιστούν από τον Οβίδιο και τον Βιργίλιο μέχρι και τον Αριόστο και τον Τάσο.
Πηγές
Λάβτζοϊ, Μπες. (2018). Το Πάρκο των Τεράτων. Ανακτήθηκε από https://daily.jstor.org/the-park-of-monsters/. (τελευταία πρόσβαση 4-6-2025)
CDysert75. (2014). The Μonsters of Bomarzo. Ανακτήθηκε από https://www.atlasobscura.com/places/the-monsters-of-bomarzo-bomarzo-italy/. (τελευταία πρόσβαση 4-6-2025)
