Η αγάπη είναι ένα από τα ωραιότερα ανθρώπινα συναισθήματα, δίχως αμφιβολία. Γύρω μας όλοι αναζητούν απεγνωσμένα την αγάπη. Το παράδοξο είναι πως οι περισσότερες σχέσεις, στερούνται αγάπης και αποτυγχάνουν παταγωδώς. Οι παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν την έκβαση μιας σχέσεις ποικίλλουν και διαφοροποιούνται ανάλογα με την περίπτωση. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε ένα κοινό σημείο αναφοράς όλων των σχέσεων που έληξαν άδοξα. Στα περισσότερα άτομο, διακρίνουμε ενδόμυχα τον φόβο της αγάπης. Εν ολίγοις τα άτομα για λόγους οι οποίοι θα αναλυθούν παρακάτω φοβούνται να αγαπήσουν. Ας δούμε όμως γιατί συμβαίνει αυτό…
-
Ευαλωτότητα:
Κάθε νέο ξεκίνημα, ειδικότερα στον προσωπικό μας τομέα είναι ένα ανεξερεύνητο μονοπάτι που οφείλουμε να διανύσουμε. Παρόλο που η ανθρώπινη φύση χαρακτηρίζεται από την ικανότητα της να προσαρμόζεται εύκολα και γρήγορα στις συνθήκες, εδώ ο κανόνας φαίνεται να μην εφαρμόζεται εξ’ ολοκλήρου. Η εξαίρεση σχετίζεται με την έκθεση μας σε έναν άλλον. Δεν είναι λίγες οι φορές που αισθανόμαστε αδύνατοι, τρωτοί και ευάλωτοι. Φοβόμαστε να αποκαλύψουμε όλα τα χαρτιά μας, ενώ ταυτόχρονα επιδιώκουμε να γνωρίσουμε τον άλλον σε βάθος. Η έλλειψη εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του συντρόφου μας είναι φανερή. Και αυτό πυροδοτεί μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων που μας φέρνουν σε σύγκριση με το άλλο πρόσωπο.
Ακόμη και αν καταφέρουμε με τον καιρό να αφεθούμε, στην πρώτη λάθος κίνηση, όλα αλλάζουν, αφού ο φόβος δεν έχει αποτιναχτεί ποτέ από πάνω μας. Βρίσκεται εκεί και στην κατάλληλη στιγμή μας κατακλύζει. Αισθανόμαστε συναισθηματικά κατακερματισμένοι και κατακρίνουμε τον εαυτό μας που αφέθηκε, που ανοίχτηκε, που εμπιστεύτηκε. Ως εκ τούτου, δεν φοβόμαστε μόνο να αγαπήσουμε, φοβόμαστε να εμπιστευθούμε. Και με δεδομένο πως η εμπιστοσύνη θέτει τις βάσεις για όλες τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, δεν δύσκολο να αντιληφθούμε πως τα περιθώρια στενεύουν ασφυκτικά γύρω μας.
-
Παρόν & Παρελθόν:
Νομίζω πως είναι ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματα που πράττουμε κατά του ίδιου μας του εαυτού. Ξεκινώντας μια σχέση, πάσης φύσεως, αυτομάτως ανασύρουμε από τη μνήμη όλες εκείνες τις εμπειρίες του παρελθόντος που μας έχουν στιγματίσει. Ανεξάρτητα από το αν είναι καλές ή κακές αναμνήσεις, έρχονται στο παρόν για να μας επηρεάσουν. Κατάλοιπα συναισθημάτων που μας προκλήθηκαν τότε, συμπεριφορές που υπομείναμε και πολλά άλλα, επανέρχονται. Συνήθως, αν πρόκειται για άσχημες στιγμές τείνουν να μας αποθαρρύνουν να δημιουργήσουμε μια νέα σχέση. Λειτουργούν ως ανασχετικός παράγοντας για την προσωπική μας εξέλιξη. Με λίγα λόγια, μας κρατούν πίσω και μας αναγκάζουν να ζούμε στο παρελθόν. Αν πάλι, πρόκειται για ευχάριστες στιγμές ενεργοποιούμε τη συγκριτική μας ικανότητα. Αρχίζουμε να συγκρίνουμε όλα όσα είχαμε τότε με όλα όσα μας υπόσχεται η τωρινή μας σχέση. Αγνοώντας πλήρως πως τα μεγέθη, οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, οι επικρατούσες συνθήκες ακόμη και εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε συγκρινόμενα μεγέθη.
Η σχεδόν έμμονη προσκόλληση στο παρελθόν αποβαίνει μοιραία για τη δημιουργία νέων σχέσεων. Και πάνω από όλα μας κρατάει μακριά από την αγάπη, αφού εκείνη βρίσκεται μόνο στο παρόν. Στο παρελθόν υπάρχει μόνο η νοσταλγία για κάτι μακρινό. Η αγάπη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το παρόν, με το εδώ και το τώρα.
-
Πώς μοιράζεται η αγάπη ;
Η αγάπη δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί εύκολα να τοποθετηθεί σε ένα σύστημα μετρήσεων. ”Εγώ σε αγαπάω οκτώ στα δέκα, εσύ;” ή ένα από τα κλασσικά και χιλιοειπωμένα ”σε αγαπώ από τη Γη ως το φεγγάρι”. Δεν είναι αμιγώς μέγεθος. Ή ορθότερα δεν είναι από τα συναισθήματα που μετράμε. Σαφώς η γλώσσα με το πέρασμα των χρόνων έχει αναπτύξει τους δικούς της κώδικες ώστε τα άτομα να εξωτερικεύουν με τη μέγιστη δυνατή ακρίβεια όσων νιώθουν.
Ωστόσο, στις διαπροσωπικές σχέσεις είναι κοινή παραδοχή πως ο ένας εκ των δύο αγαπάει περισσότερο. Χωρίς να γνωρίζουμε τους λόγους που συμβαίνει αυτό, είναι σχεδόν κανόνας σε όλες τις σχέσεις που έχουμε συνάψει. Ορμώμενοι από αυτόν τον κανόνα οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν το φόβο της άλωσης. Νομίζουν πως η προσωπικότητά τους θα ”ομiγενοποιηθεί” με την προσωπικότητα του άλλου ατόμου. Ο ένας θα χαθεί μέσα στον άλλον, ώσπου να μην διαχωρίζονται. Κάτι τέτοιο καταπνίγει την όποια αυτοδιάθεση του ατόμου. Οι σχέσεις εξάρτησης δυσχεραίνον την αγάπη. Εξάλλου, όσο περισσότερο προσκολλόμαστε στον άνθρωπό μας τόσο αναπτύσσουμε το φόβο της απώλειας. Το άγχος και ο φόβος μας δυσκολεύει να αφοσιωθούμε ολοκληρωτικά στην αγάπη.
Πηγή :
Άρθρο με τίτλο: 7 Reasons Most People Are Afraid of Love από την Lisa Firestone, Ph.D ανακτήθηκε από τον ιστότοπο www.psychologytoday.com (Τελευταία πρόσβαση: 31/1/2021 στις 20:06)
