Το μακρινό 605 π.Χ, ο Ναβουχοδονόσορ ο 2ος, μέχρι πρότινος πρίγκιπας και άμεσος διάδοχος, στέφεται βασιλιάς των αποικιών της Βαβυλώνας, διαδεχόμενος στο θρόνο τον εκλιπόντα Ναβοπολάσσαρ. Απώτερος στόχος του νέου βασιλιά δεν ήταν άλλος από την ανασυγκρότηση των συνόρων και της επικράτησης μιας ορθολογικής εξωτερικής πολιτικής, που θα επέφερε και ένα υγιές περιβάλλον γύρω από τη Βαβυλώνα. Γρήγορα, Αιγύπτιοι και Ασσύριοι υπακούν στις ανώτερες στρατιωτικές δυνάμεις των Βαβυλωνίων, ενώ ούτε οι Φοίνικες προβάλουν ιδιαίτερη αντίσταση. Με την επίτευξη μιας ομαλής ροής στα διαδικαστικά της πολιτικής της πόλης- κράτους όλα αναμενόταν να βαίνουν στο εξής ακόμα πιο ομαλά. Θα έβαιναν, όμως;
Όπως αναφέρει ο προφήτης Δανιήλ στο ομώνυμο βιβλίο του, το οποίο συγκαταλέγεται και στην Αγία Γραφή, ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ ο 2ος δεν είχε μια υγιή προσωπικότητα, όπως η εφαρμοσμένη εξωτερική του πολιτική. Πιο συγκεκριμένα, αρκετές ήταν οι φορές που ο βασιλιάς της Βαβυλώνας επέλεγε να αλωνίζει στα τοπικά χωράφια, βελάζοντας και μασώντας γρασίδι! Αν και κάτι τέτοιο δεν έχει επισήμως επαληθευτεί και με τις πιθανότητες για καθαρά κακεντρεχή σχόλια να είναι ιδιαίτερα αυξημένες, ελέω των πολλών πολιτικών εχθρών του, που αντιμάχονταν την απαρχαιωμένη αντιμετώπιση των τεκταινόμενων, καθώς και την απέχθειά του τόσο για το κρέας όσο και για τη μαζική βία, σίγουρα είναι κάτι το αξιοπρόσεκτο.
Το γεγονός πως ακόμα και ένας άνθρωπος με το κύρος του βασιλιά νοσεί από κάτι τόσο σπάνιο, έχει σηματοδοτήσει διάφορες έρευνες και ενδιαφέρον για αντίστοιχες υποθέσεις. Με ακόμα ένα υψηλό στέλεχος, τον βασιλιά Majd al-Dawla του σημερινού Ιράν, να πάσχει από το ίδιο φαινόμενο σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, το απανταχού ιατρικό επιτελείο, κατονόμασε την ασθένεια και κατηγοριοποίησε τους πάσχοντες ως βοδινανθρώπους! Σύμφωνα πάντα με την ιατρική γνωμάτευση, το συγκεκριμένο φαινόμενο πρόκειται για μια έντονη ψυχολογική διαταραχή, κατά την παρουσία της οποίας το άτομο θεωρεί πως είναι βοδινό, και λειτουργεί ως βοδινό.
Ιδιαίτερη προσοχή στο εν λόγω σύνδρομο δόθηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, με διάφορους ψυχολόγους, ανάμεσα τους και ο Ζίγκμουντ Φρόιντ, να διαμορφώνουν ποικίλες απόψεις και σενάρια πίσω από την ασθένεια. Αρχικά, οι υποθέσεις επαφίενται στις παρενέργειες του υπνωτισμού και των παραισθήσεων που προκαλεί, ενώ παράλληλα κάποιες ψυχιατρικές ενότητες κάνουν αναφορά για τυχόν ψυχολογικές διαταραχές εξαιτίας της συμμετρίας σκέψεων και συναισθημάτων του ατόμου με ένα άλλο άτομο. Πιο συγκεκριμένα, αν κάποιος θεωρεί πως ο συνομιλητής του είναι βόδι και του συμπεριφέρεται ως βόδι, είναι αρκετά πιθανό ο συνομιλητής να αισθάνεται βόδι! Τέλος, και όσον αφορά τον Φρόιντ και την προσέγγισή του επί του θέματος, τα όνειρα παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην έξαρση του συνδρόμου, όπου ο άνθρωπος μεταλλάσσεται σε βοδινάνθρωπο. Βέβαια, τα όνειρα κρίνονται υπεύθυνα και για την έναρξη της νόσου, καθώς σύμφωνα με τους κοινωνούς της συγκεκριμένης θεωρίας, «οι ψυχικές ασθένειες που 
ξεκινούν με κάποιο όνειρο, ξεκινούν εκείνη ακριβώς την περίοδο».
Πάντως, οι ίδιοι οι πάσχοντες, οι ίδιοι οι βοδινάνθρωποι, σε διάφορες μαρτυρίες τους σε ψυχολόγους, έχουν φροντίσει να περιγράψουν με σαφήνεια τις εμπειρίες τους καθ’ όλη τη διάρκεια επιβολής των παραισθήσεων, χωρίς ειδικές αναφορές σε όνειρα και σε θεωρίες.
Οι ίδιοι οι πάσχοντες αισθάνονται πως όλα γύρω τους είναι ζωικό βασίλειο και πρέπει να αποδείξουν πως αξίζουν να είναι μέλος του. Δεν υπάρχουν πουθενά πόλεις και κοινότητες ανθρώπων, υπάρχουν μόνο ζώα και φύση, φύση όπως και πριν τις ανθρώπινες επεμβάσεις. Οι ίδιοι οι πάσχοντες αισθάνονται ως ζώα, ως παχιά ζώα, που περιφέρονται από εδώ και από εκεί, χωρίς υποχρεώσεις και δεσμεύσεις. Οι ίδιοι οι πάσχοντες αισθάνονται ως ζώα και λειτουργούν ως ζώα, υλοποιώντας την μεταλλαγή του ανθρώπου σε βοδινάνθρωπο…
