Πόσες φορές στεκόμαστε ενεοί μπροστά στο χάος της καθημερινότητάς μας, έτσι όπως αυτή έχει σκιαγραφηθεί από εμάς; Πόσες φορές αρνούμαστε να ξεφύγουμε, να δοκιμάσουμε κάτι το πρωτότυπο και εχθρό της ρουτίνας, να αποφύγουμε τη συνεχή βαρεμάρα στην προετοιμασία για τη δουλειά; Πόσες φορές εμμένουμε σε προγράμματα και σε σταθερές, μην δίνοντας έτσι την δυνατότητα σε κάτι αχαρτογράφητο ακόμα να μας εκπλήξει και να μας κερδίσει με την παρουσία του; Πόσο σκυθρωποί είμαστε πραγματικά; Πόσο απέχουμε από την ευφορία και την ποικίλου είδους χαρά;
Όλα αυτά τα προαναφερθέντα ερωτήματα, σίγουρα, θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε μόνο ένα ερώτημα, γενικότερο και τρανό, ένα ερώτημα που μαστίζει εκατομμύρια ανθρώπους ανά την υφήλιο, αναγκάζοντάς τους να μην γεύονται τους απαραίτητους κόκκους χαράς που παρέχει η καθημερινότητα. Το ερώτημα αυτό: «Αγαπάς την καθημερινότητά σου;». Η εταιρεία παραγωγής αυτοκινήτων, Volkswagen, αποφάσισε να διεξάγει ένα αντίστοιχο πείραμα, προκειμένου να ανακαλύψει την απάντηση που κρύβει ο καθένας μας καλά κρυμμένο μέσα του.
Το 2009, λοιπόν, στο κεντρικό σταθμό μετρό της Στοκχόλμης, η εταιρεία διεξήγαγε το περίφημο πείραμά της. Από την προηγούμενη μέρα, οι ιθύνοντες της Volkswagen προνόησαν να στελεχώσουν το κτίριο με εργάτες για την ανοικοδόμηση των κανονικών σκαλιών του χώρου. Ο λόγος; Θα συντρόφευαν αυτά τα σκαλιά με ήχους πιάνου, έτσι ώστε κάθε φορά που ένας Σουηδός πολίτης πατούσε πάνω σε αυτά, ένας μουσικός ήχος θα έβγαινε στην επιφάνεια! Η καινοτόμα αυτή κίνηση, η οποία και συναρπάζει μόνο στο άκουσμά της, θα συγκινούσε την ρουτίνα των κυλιόμενων σκαλιών, και θα ωθούσε τους ανυποψίαστους πολίτες στην… αντίπερα όχθη.
Το πρωί, λοιπόν, της επόμενης ημέρας, η πλειονότητα των επιβατών επέλεγε ακόμα την απλότητα και την ξεκούραση των κυλιόμενων σκαλιών. Τότε, κάποιοι πολίτες, επιχείρησαν να ανέβουν από τα κανονικά σκαλιά, προς μεγάλη τους έκπληξη. Τα σκαλιά αυτά άρχισαν να εξάγουν ήχους σε κάθε πάτημα, με τα χαμόγελα και την περιέργεια να καλλιεργούνται σταδιακά. Αυτή η τόσο απρόβλεπτη εξέλιξη στον κεντρικό σταθμό μετρό της πόλης, διόγκωσε το πλήθος γύρω και πάνω στις σκάλες αυτές, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός των κυλιόμενων να μικραίνει ολοταχώς!
Με την πάροδο του χρόνου, άνθρωποι κάθε ηλικίας άρχισαν να χοροπηδούν, να τρέχουν, να γελάνε και να βγάζουν φωτογραφίες σε αυτά τα σκαλιά, αναγκάζοντας την βαρεμάρα της ρουτίνας να υποχωρήσει βιαστικά. Με αυτόν τον τρόπο, οι ήχοι που… ξεπετάγονταν από κάθε σκαλί κέντρισαν το ενδιαφέρον όλων των παρευρισκομένων, με αποτέλεσμα να σημειωθεί αύξηση στην καθημερινή προσέλευση στα εν λόγω σκαλιά της τάξης του 66%!
Ο σκοπός της Volkswagen είχε επιτευχθεί άρτια. Το νόημα πίσω από την συγκεκριμένη διεξαγωγή πειράματος σίγουρα έγινε φανερό στους κοινωνούς της, είτε πρόκειται για τους πολίτες της Στοκχόλμης που βίωσαν αυτή την τόσο δραματική μεταβολή της καθημερινής τους πορείας είτε για όσους παρακολούθησαν την εξέλιξη αυτή στους τηλεοπτικούς τους δέκτες. Το πόρισμα που προέκυψε δεν είναι τόσο δυσνόητο όσον αφορά την κατανόησή του, αλλά προκαλεί δυσκολίες στην εκτέλεσή του.
Εν γένει, μια βαρετή μέρα, θα προκαλέσει ακόμα περισσότερες ανάλογες μέρες. Επομένως, η σωστή διαχείριση τόσο του χρόνου όσο και της διάθεσης παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην διεκπεραίωση της νωθρότητας από μέρα σε μέρα. Άλλωστε, η ιδέα της Volkswagen μας απέδειξε πως η ρουτίνα δεν είναι μια κακή έννοια, μας απέδειξε πως είναι μια λέξη. Την κρίση της λέξης ως καλή ή κακή την πράττει μόνο το άτομο μέσα από την διαχείρισή της.
