Ο ανήσυχος συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα (Luis Sepúlveda) δεν βρίσκεται πλέον εν ζωή ανάμεσα μας. Ο αδόκητος θάνατος από τον κορονοϊό του Χιλιανού συγγραφέα γέμισε θλίψη τα εκατομμύρια των αναγνωστών του αλλά και τον λογοτεχνικό κόσμο σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η είδηση ότι είχε προσβληθεί από τον ιό, που έχει πάρει επισήμως χαρακτήρα πανδημίας, είχε γίνει γνωστή προς το τέλος του Φλεβάρη αλλά όλοι είχαμε ελπίσει πως ο πολυβραβευμένος συγγραφέας θα κατάφερνε να κερδίσει την μάχη με τον μικροσκοπικό αλλά εξαιρετικά ισχυρό αντίπαλο του. Ωστόσο, μετά από μερικές εβδομάδες άνισης μάχης, κατέληξε στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύονταν, στην Αστούρια της Ισπανίας.
Η Ισπανία έγινε η δεύτερη πατρίδα του, εκείνη που εκείνος, ο ανήσυχος συγγραφέας, επέλεξε και εκείνη τον αγκάλιασε από τη δεκαετία του 90 και μέχρι το τέλος της ζωής του. Τη δεκαετία του 70, διωκόμενος από το δικτατορικό καθεστώς του Πινοτσέτ στην Χιλή, αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει. Προηγουμένως είχε συλληφθεί και φυλακιστεί αλλά με παρέμβαση της Διεθνούς Αμνηστίας αποφυλακίστηκε με τον όρο να αφήσει την πατρίδα του. Έζησε αρχικά εξόριστος σε διάφορες χώρες της Νότιας Αμερικής πριν φτάσει στη Γερμανία.
Στην Ευρώπη έγινε ιδιαίτερα γνωστός και αγαπήθηκε πολύ στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως σήμερα είναι περισσότερος γνωστός στην Ευρώπη παρά στις χώρες της Νότιας Αμερικής. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες. Αν και έγραφε ποιήματα και διηγήματα στα νεανικά του χρόνια, ωστόσο η εκτόξευση του σε παγκόσμια κλίμακα ήρθε με το διήγημα του Un viejo que leía novelas de amor ( Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης, στα ελληνικά) το 1993. Ο ανήσυχος αυτός συγγραφέας της παγκόσμιας εμβέλειας γεύτηκε πρώτα την επιτυχία στην Γαλλία πριν κατακτήσει το Ισπανόφωνο κοινό αφού οι εξόριστοι καλλιτέχνες της Νότιας Αμερικής είχαν βρει εύφορο έδαφος στην φιλόξενη ευρωπαϊκή χώρα.
Ο Σεπούλβεδα έκανε διάφορα επαγγέλματα στην χώρα του, ασχολήθηκε με το οικολογικό κίνημα, ενώ ταυτίστηκε πολιτικά με το κομμουνιστικό κόμμα της χώρας του και με τα αριστερά, επαναστατικά κινήματα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Η εξέλιξη αυτή ήταν αναμενόμενη για τον γιο ενός μέλους του κομμουνιστικού κόμματος όπως ήταν ο πατέρας του. Ο ανήσυχος συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα ήταν ταυτόχρονα και ανήσυχος πολίτης. Έζησε για καιρό ανάμεσα σε πληθυσμούς ιθαγενών, τους γνώρισε καλύτερα. Ταξίδεψε για να μεταφέρει το πνεύμα της επανάστασης.
Ο Λουίς Σεπούλβεδα πέρα από τα είκοσι και πλέον διηγήματα του, έγραψε σενάρια, δοκίμια, ταξιδιωτικές εντυπώσεις. Στα έργα του παρατηρούσε και περιέγραφε όσα έβλεπε σαν να ήταν ανθρωπολόγος, πολιτικός και πολιτιστικός σχολιαστής. Μακριά από τον “μαγικό ρεαλισμό” του Γκαρσία Μάρκες, η μαγεία στα έργα του Σεπούλβεδα είναι ενσωματωμένη στην καθημερινότητα των ηρώων του, πιο ανθρώπινη. Είναι η λεγόμενη “μαγεία της πραγματικότητας”. Σε αυτήν οι ήρωες είναι πραγματικοί άνθρωποι που δεν πολεμούν την φύση και τα στοιχεία της αλλά ζούνε αρμονικά μαζί της. Δεν προσπαθούν να την αλλάξουν ή να την καταστρέψουν όπως συνέβαινε στα έργα άλλων συγγραφέων της Λατινικής Αμερικής, παλαιότερων εποχών.
Στην χώρα μας, ο ανήσυχος συγγραφέας Λουίς Σεπούλβεδα εκτιμήθηκε ιδιαίτερα. Τα περισσότερα έργα του (με τους μακροσκελείς και ασυνήθιστους τίτλους) έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία. Ο θάνατος ενός συγγραφέα είναι, αναπόφευκτα, μία ευκαιρία να γνωρίσουμε ή να ξανά διαβάσουμε τα έργα τους.
