«Μην κολλάς με τα παλιά και μην πολυθυμάσαι
Αφού η ζωή κυλάει μπροστά, γιατί εσύ πάντα πίσω να ‘σαι;»
Οι Πυξ Λαξ στο τραγούδι τους «Από την αρχή» είπαν το αυτονόητο, ακόμα και αν τελικά δεν ήταν η τελευταία τους συναυλία ούτε αυτό το καλοκαίρι που μας πέρασε. Η ζωή κυλάει μπροστά και γιατί εσύ πάντα πίσω να ‘σαι;
Κάθε άνθρωπος προσπαθεί να γιατρευτεί από κάτι το οποίο δεν έχει ξεπεράσει ακόμα, παρόλο που μπορεί να δείχνει το αντίθετο στον περίγυρό του. Οι άνθρωποι κολλάμε στο παρελθόν, κολλάμε στα παλιά και μερικές φορές δεν ξεκολλάμε με τίποτα. Κολλάμε στους ανθρώπους που χάσαμε, σε αυτούς που ήταν το άλλο μας μισό είτε φιλικά είτε ερωτικά. Ο κολλητός που δεν είναι πια κολλητός, η κοπέλα με την οποία θαρρούσαμε πως θα ζήσουμε μήνες και χρόνια μαζί και τελικά δεν βγήκε, ο απλός φίλος που έγινε εχθρός και σε πιο ακραία περίπτωση οι άνθρωποι που πέθαναν και ξέρουμε πως δεν θα γυρίσουν ποτέ.
Καθόμαστε στα δωμάτιά μας, στις περιοχές ασφαλείας μας, στην ζώνη άνεσης που έχουμε και κλαψουρίζουμε όλη μέρα για όλα αυτά που χάσαμε. Κάνουμε σενάρια για το τι θα κάναμε αν τους είχαμε ακόμα κοντά μας, την κοπέλα, τον κολλητό, τον θείο. Κάνουμε απολογισμό των πράξεών μας, ποιος έφταιξε και γιατί συνέβη αυτό. Εκεί ήμουν εγώ σωστός και εκεί έσφαλλες εσύ. Εδώ ήμουν λάθος, εκεί ήσουν σωστός/η. Το τελευταίο είναι και το πιο δύσκολο, να πούμε ότι φταίμε, ότι επωμιζόμαστε την ευθύνη, λάθος οι επιλογές μας που οδήγησαν σε αποτελέσματα που δεν θέλαμε και μάλλον δεν είχαμε φανταστεί. Στις σχέσεις προσπαθούμε να καταλάβουμε γιατί έφυγε ο άλλος και σχεδόν πάντα του ρίχνουμε το φταίξιμο, είναι βολικό. Είναι βολικό επειδή μας τρομάζει να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να δούμε που κάναμε λάθος. Άραγε ακούσαμε ποτέ αυτούς που ήθελαν να μας μιλήσουν ή απλώς περιμέναμε να τελειώσει το «κήρυγμά» τους; Σκεφτήκαμε ποτέ αν πληγώσαμε τα αισθήματα του ανθρώπου που είχαμε απέναντί μας. Μπορεί ναι , μπορεί και όχι.
Κολλάμε με τα παλιά ενώ η ζωή κυλάει μπροστά. Ότι και να κάναμε, ότι και να πράξαμε, όπως και να το πράξαμε, ανήκει στο παρελθόν πια. Μερικά πράγματα δεν διορθώνονται και πρέπει να το καταλαβαίνουμε νωρίς αυτό. Μερικές φορές το να επιμένεις σε κλειστές και σφραγισμένες πόρτες μπορεί να οδηγήσει μόνο στον εκνευρισμό και όχι στη νίκη. Η ζωή κυλάει μπροστά. Οπότε πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε την/τον κοπέλα/αγόρι που δεν είναι πια στη ζωή μας, τον κολλητό και με ποιους κάνει παρέα, και τους νεκρούς που δεν γυρνάνε πίσω. Η ζωή κυλάει μπροστά, μην κολλάς με τα παλιά και μην πολυθυμάσαι.
Το παρελθόν είναι ωραίο και πρέπει να μένει για πάντα παρελθόν. Όσες φορές προσπαθήσεις να το ξαναζήσεις, τόσο πιο πολύ θα απογοητευτείς με τις στιγμές που θα βιώσεις. Θα απογοητευτείς επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν για πάντα τα ίδια συναισθήματα. Η κοπέλα με την οποία πέρναγες καλά, αν το ξαναπροσπαθήσεις μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά και να μην περνάτε καλά πια, θα έχουν αλλάξει τα αισθήματα, οι ρόλοι και οι καταστάσεις. Κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήταν μερικά χρόνια ή και πέντε λεπτά πριν.
Όλα αλλάζουν, οι άνθρωποι, οι καταστάσεις, τα αισθήματα και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό. Απλώς μην κολλάς με τα παλιά, η ζωή κυλάει μπροστά και πρέπει να πας μαζί της. Το παρελθόν είναι για πάντα παρελθόν. Μπορείς να το θυμάσαι αλλά δεν μπορείς να ζήσεις σε αυτό.
«Παρόλο που ότι υπήρξε μια φορά, δεν γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει».
(Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας)
