Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη. Βλέπεις εκείνη τη κοπέλα που σου έφτιαξε τον καφέ σήμερα; Ναι τη βλέπεις. Την μελαγχολία στα μάτια της, την έχεις παρατηρήσει ποτέ; Τη θλίψη; Θέλει να πετάξει, πάνω από τα μπαρ και τα ηχεία. Φωνάζει «σπάσε την πόρτα αν δεν ανοίξει».
Και έρχεσαι εσύ σαν σωτήρας να τη γλυτώσεις από τη θλίψη της. Και ποιος σου είπε πως θέλει σωτήρα; Σκέφτηκες ποτέ πως ίσως αυτή η θλίψη στα μάτια να την κρατάει ακόμα ζωντανή; Πως είναι η μόνη παρηγοριά της, η μόνη συντροφιά.
Και εσύ θα πεις «μα γιατί δεν αντιστέκεσαι; » και εκεί έρχεται ο Παύλος Παυλίδης να σου πει:
«Ποιος θα τα βάλει με τη θλίψη;
όσο αντιστέκεται νικάει
σ’ όποιον τη ρίχνει από το θρόνο.
εσένα λέει θέλω μόνο»
Οποιοσδήποτε αγώνας απέναντι της καταλήγει σε νίκη της. Είμαι από τα πιο αισιόδοξα άτομα που υπάρχουν. Ρώτα να μάθεις για μένα από τους δικούς μου. όμως το έχω αντιληφθεί. Όταν σου χτυπήσει την πόρτα η θλίψη δε πρέπει να της πεις « Φύγε». Ό,τι και να πεις εκείνη θα είναι εκεί. Εκεί να νικάει εσένα, για εσένα.
Βρίσκεται στα άδεια μάτια του ηλικιωμένου που έχασε τη σύζυγό του.
Στον πατέρα που έχασε το παιδί του.
Σε ένα χωρισμένο παλικάρι.
Στα μάτια μιας κοπέλας που την παράτησε ο φίλος της.
Στο κοριτσάκι που πουλάει σπίρτα στον δρόμο.
Βρίσκεται και στα δικά σου μάτια. Για χίλιους λόγους.
Το μυστικό θαρρώ είναι να της πεις « Έλα πέρασε, έχω να σε δω καιρό. Τι θες να συζητήσουμε;»
Κάνε τη φίλη σου. Δείξε ότι περνάς καλά μαζί της. Θα σε σιχαθεί και θα φύγει. Θα πάει αλλού. Αναζητάει άτομα που να μπορεί να τα καταπιεί μέσα της. Να τους αφήσει χωρίς καφέ, χωρίς τσιγάρο και ψυχή. Δεν αντέχει αυτούς που την αντέχουν.
Ψάξε τρόπους να την πολεμήσεις με άνεση. Χωρίς να καταλάβει ότι την πολεμάς. Τότε τη σκοτώνεις.
Βέβαια τι μαλακίες σου λέω και εγώ, ε; 20 χρονών είμαι.
Πάντως μη σκύβεις το κεφάλι, μάθε τους κανόνες της και μετά παίξε καλύτερα από αυτήν. Έτσι και αλλιώς στο μυαλό σου είναι.
