Διάσημοι για λάθος λόγους.
Στη σειρά After Life που παρακολουθώ αυτό το διάστημα στο Netflix, όπου παίζει αλλά και είναι παραγωγός ο Ricky Gervais που ίσως να τον θυμάστε για τον εριστικό λόγο που έβγαλε στην απονομή των όσκαρ, η ζωή είναι αλλιώς και οι εριστικές ατάκες για την ζωή μας είναι σε κάθε σκηνή της σειράς. Ήδη από τα πρώτα επεισόδια θα δεις την φράση «Γιατί θέλουν κάποιοι να γίνουν γνωστοί ως άχρηστοι; Πότε άρχισε αυτό;» Και, αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο γράφω αυτό το άρθρο.
Στη σημερινή εποχή, όπου η ζωή έχει μεταφερθεί ολόκληρη στα social media, όπου αν δεν ποστάρεις το φιλέτο κοτόπουλο και 2 μπούτια στην παραλία δεν έχεις λόγο ύπαρξης, παρατηρούμε ένα φαινόμενο. Μια ανάγκη προβολής, μια σπίθα επιβεβαίωσης από τους διαδικτυακούς μας φίλους. Μια προσπάθεια να γίνουν όλοι διάσημοι για τους λάθος λόγους. Προσπαθούμε -και λέω προσπαθούμε επειδή δεν θα κρατήσω τον εαυτό μου έξω από όλο αυτό- να προβάλλουμε τον εαυτό μας συνεχώς καλύτερο, συνεχώς βελτιωμένο, σε σχέση με τους άλλους αλλά ποτέ σε σχέση με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Περηφανευόμαστε, φουσκώνουμε από υπερηφάνεια στα 200, στα 500, στα 10.000 like στο Instagram. Προβάλλουμε τους 1.000, 5.000 κλπ followers μας. Νιώθουμε κάπως σημαντικοί μέσα στον φανταστικό μας κόσμο. Σημαντικοί για λάθος λόγους. Πλέον, προσπαθούμε συνεχώς να μιμηθούμε οτιδήποτε γίνεται viral, με την απόκρυφη ελπίδα να γίνουμε και εμείς, να γίνουμε εμείς αυτοί που θα βλέπει ο κόσμος στις οθόνες και θα πατάει καρδούλες.
Προσπαθούμε να γίνουμε γνωστοί, να γίνουμε διάσημοι ενώ δεν είμαστε καλοί σε τίποτα. Προσπαθούμε δηλαδή να κάνουμε διάσημο το πόσο άχρηστοι είμαστε, την έλλειψη ικανοτήτων, γνώσεων, παιδείας και οτιδήποτε άλλο. Διάσημοι για όλους τους λάθος λόγους. Διάσημοι για τα ακριβά μας μπλουζάκια, ένα σχόλιό μας στο instagram στο οποίο αντέδρασε κάποιο πλήθος ατόμων, για την αγένεια μας απέναντι σε άλλα άτομα, τα βίντεο στο TikTok, τα ταξίδια μας και τα ποτά που πίνουμε. Να δείξουμε ότι είμαστε καλύτεροι από όλους όσους μας ακολουθούν και σαν άλλοι Μεσσίες να πείσουμε κόσμο να μας ακολουθήσει, να γίνουν οι πιστοί μας ακόλουθοι οι οποίοι θα μας χειροκροτούν, θα αντιδρούν σε στόρι και θα μας σχολιάζουν στις παρέες τους.
Πως τα καταφέρνουμε όλα αυτά; Με τις ατελείωτες και υπερφιλτραρισμένες φωτογραφίες των διακοπών μας, με προβολή των σωματικών μας χαρακτηριστικών, με υπέροχα στημένες φωτογραφίες, περνώντας στον κόσμο την εντύπωση πως ζούμε την τέλεια ζωή και δεν έχουμε ανάγκη κανέναν. Και κάπως έτσι ζητάμε να γίνουμε γνωστοί. Γνωστοί επειδή ανεβάσαμε τα μπούτια μας, τους κοιλιακούς μας, τη γυμναστική μας, το πόσο ενεργοί και δραστήριοι είμαστε στον μικρόκοσμό μας.
Βλέποντας τα πρόσωπα που θαυμάζουμε δεν είναι άξιο απορίας το πως θέλουμε και εμείς να τους μοιάσουμε. Θαυμασμός απέναντι σε κοπέλες και άντρες όπου σαν μοναδικό προσόν έχουν την επίδειξη ενός καλλίγραμμου σώματος ή τον τραπεζικό τους λογαριασμό. Φωτογραφίες με κότερα, με άντρες και γυναίκες, ακριβά ποτά και ότι συνεπάγεται μια ακριβή ζωή. Κανένας θαυμασμός για αυτούς που προσπαθούν, για αυτούς που μόχθησαν, για αυτούς που παλεύουν τη ζωή αθόρυβα και χωρίς τυμπανοκρουσίες.
Όλοι πλέον θέλουν να γίνουν έτσι, διάσημοι για λόγους όπου δεν ευνοούν κανέναν. Κανείς δεν θέλει πια να προσπαθήσει να γίνει χρήσιμος σε κάτι, να προσφέρει, να καλλιεργήσει μια ικανότητα. Θέλουν όλοι να γίνουν διάσημοι χωρίς να είναι καλοί σε τίποτα. Χωρίς να προσπαθήσουν να πετύχουν. Ούτε στην επιστήμη, στις τέχνες, στον αθλητισμό, στην εργασία τους, στην συνεισφορά τους στον κόσμο. Απλώς διάσημοι για τις ωραίες φωτογραφίες, απλώς να μαζεύουμε Like και να νομίζουν οι «άλλοι» ότι ζούμε τη ζωή μας. Και ας μην έχουμε ούτε μια ικανότητα, και ας ζούμε με τα λεφτά των γονιών μας. Αρκεί να γίνουμε διάσημοι.
Τι περιμένεις; Άνοιξε το κινητό σου και προσπάθησε να μας δείξεις πόσο καλός είσαι στο να μην κάνεις τίποτα το ουσιαστικό. Θα σε ακολουθήσω, επειδή έτσι μάθαμε την έννοια του «πετυχημένου». Στην σημερινή κοινωνία δεν μετράει να είσαι καλός σε κάτι, αρκεί να προβάλλεις στους άλλους ότι είσαι καλός και όλοι θα σε ακολουθήσουν…. Ίσως να τους πείσεις ότι είσαι καλύτερος από αυτούς.
(όχι, δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από αυτό)
