Ήτανε εκείνο το βράδυ που με τρέξανε άρον άρον στο νοσοκομείο. Ποτέ μου δε κατάλαβα το γιατι. Το μόνο που θυμάμαι ήταν εκείνο το πρώτο βράδυ. Θυμάμαι κόσμο και φωνές. Εμένα ακίνητο σε ένα κρεβάτι και από πάνω μου πρόσωπα αγχωμένα, τρομοκρατημένα. Γιατί είμαι εδώ; Μετά με κάθισαν σε μια καρέκλα και μου κάνανε ερωτήσεις. Γιατί βρίσκομαι εδώ; Γιατί με ρωτάτε για ποιο λόγο χαμογελώ; Με γέμισαν χάπια και ορούς. Με δίνανε φαγητό ανάλατο και νερό με το σταγονόμετρο. Για να μη παραφερθώ μου είπανε όταν τους ρώτησα γιατι.
Ναι θυμήθηκα. Ήταν το βράδυ που έβαλα φωτιά. Για να κάψω τα χαζά όνειρά μου. Προσπάθησα πολύ να βάλω μέτρα στη καρδιά μου και να χωρά συγκεκριμένο αριθμό πραγμάτων. Αλήθεια είναι ότι προσπάθησα. Μεγάλωσα όπως έπρεπε και σπούδασα. Είχα σωστούς φίλους και καθώς πρέπει οικογένεια. Πέταξα τα χαζά μου τα βιβλία και τους δίσκους μου. Εξαφάνισα το ηλίθιο ημερολόγιο μου μαζί και τα ποιήματά μου. Μίκρυνα τόσο πολύ την καρδιά μου ώστε να αγαπά ελάχιστα πράγματα. Έδιωξα ανθρώπους που με αγαπούσαν γιατι όπως μου είπατε δεν ήτανε για ‘μένα. Ούτε ο έρωτας ήτανε για ‘μένα. Γι αυτό και τον παράτησα ένα καλοκαίρι που ήρθε να με βρει. Αυτά είναι παραμύθια για ανθρωπάκια μου είπατε. Δούλευα όλη μέρα για να βγάλω λεφτά. Αλλά δε ταξίδεψα ποτέ μου. Ούτε πήγα για φαγητό με παρέα. Παρά μονάχα τα μάζευα. Τα έβαλα στα θεμέλια και έφτιαξα σπίτι. Καθώς πρέπει φυσικά. Εγώ όμως ήθελα τροχόσπιτο για να κοιμάμαι και σε άλλο μέρος κάθε βράδυ. Μετά συνέχιζα να δουλεύω και να μαζεύω και με τα λεφτά αυτά αγόρασα τους καλύτερους 4 τροχούς και ας ήθελα ένα μικρό καΐκι για να αγναντεύω τον ουρανό από κοντά.
Ήρθε όμως εκείνο το βράδυ που το μυαλό δεν άντεξε. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά με την επιθυμία να ανοίξει και να αγκαλιάσει όλα αυτά που εγώ πέταξα. Τα πέταξα όλα. Το μόνο που είχε μείνει ήταν τα όνειρά μου. Μα αλήθεια προσπάθησα. Αλλά εκείνη τη στιγμή..την ίδια στιγμή που πήγα να τα απαρνηθώ και να τα θάψω άναψα ένα σπίρτο και έβαλα φωτιά. Έβαλα φωτιά μήπως και ζεσταθεί λιγάκι ο κόσμος μου και βγει η αγάπη και το πάθος και ζωντανέψουν όλα αυτά που κάποτε αγάπησα και έθαψα βαθιά. Γιατι τα όνειρά μας μοναχά πραγματοποιούνται και ποτέ δε καίγονται.
