Ένας φίλος που χρόνια τώρα δεν με αφήνει μόνη μου ποτέ. Ακόμη και τις στιγμές που δεν θέλω να ασχοληθώ μαζί του, στέκεται εκεί, άγρυπνος φρουρός και περιμένει να ζητήσω την παρέα του.
Φοιτήτρια ήμουν όταν πρωτογνωριστήκαμε και αρχίσαμε την φιλία μας. Τον ήξερα από πριν, αλλά ποτέ δεν είχαμε ιδιαίτερη επαφή. Τα πρώτα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής ήταν που αποφάσισα να τον γνωρίσω καλύτερα. Και ομολογώ πως χωρίς να το καταλάβω, δεθήκαμε. Δειλά στην αρχή και με μεγαλύτερη σιγουριά όσο περνούσε ο καιρός, μπήκε στην ζωή μου.
Ο φίλος μου άκουγε πάντα τις εξομολογήσεις μου. Όταν ήμουν χαρούμενη και γιόρταζα την ευτυχία μου με ένα ποτήρι κρασί, ήταν δίπλα μου. Όταν ήμουν στεναχωρημένη και έκλαιγα με λυγμούς, ήταν δίπλα μου. Ήταν αυτός ο φίλος, που ανά πάσα ώρα και στιγμή εμφανιζόταν για να με βοηθήσει. Χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες, στεκόταν δίπλα μου, αμίλητος και με άκουγε. Ότι κι αν έλεγα, ότι κι αν έκανα.
Ήταν εκεί, ακοίμητος φρουρός. Χωρίς να με κατακρίνει, χωρίς να μου κάνει κήρυγμα, χωρίς να με συμβουλεύσει. Άφηνε επάνω μου όλες τις επιλογές. Μου επέτρεπε να πάρω όλα τα ρίσκα του κόσμου κι ας ήξερε πως μπορεί να μετανιώσω. Πίστευε πως έτσι πρέπει να γίνει. Να πονέσω. Να πάθω για να μάθω. Ο τέλειος φίλος.
Δεν σας κρύβω πως υπήρξαν στιγμές στην κοινή μας ζωή, που τον απαρνήθηκα. Για μήνες ολόκληρους δεν του επέτρεψα να είναι κοντά μου. Τον σκεφτόμουν με νοσταλγία, αλλά υπήρχε κάτι πιο δυνατό μέσα μου, που με κρατούσε μακριά του. Και δεν το μετάνιωσα. Έτσι έπρεπε να γίνει κι έτσι έγινε. Όμως, μετά από πολύ καιρό, τον έψαξα ξανά. Κι ο φίλος μου ήρθε δίπλα μου αμέσως. Χωρίς να με ρωτήσει πως και γιατί; Δεν χρειαζόταν. Ξέραμε και οι δύο πως η πολύμηνη απόσταση, ήταν για καλό.
Πόσες στιγμές έχουμε ζήσει μαζί. Γιορτές, γενέθλια, εξόδους σε μπαρ, σε καφέ, διακοπές σε έρημες παραλίες, τσίπουρα και μεζέδες, απώλειες ανθρώπων, ταινίες στο σπίτι με κρασί και τόσες άλλες όμορφες και άσχημες στιγμές. Ο φίλος μου πάντα εκεί. Στο πλάι μου.
Και τώρα, έφτασε η στιγμή που πρέπει να τον αποχωριστώ. Τέρμα τα ποτά παρέα στο αγαπημένο μας στέκι, τέρμα οι αγαπημένες μας συναυλίες σε κλειστούς χώρου, τέρμα η ζεστή σοκολάτα παρέα σε ένα όμορφο καφέ, κοιτάζοντας την βροχή να γλιστράει στα τζάμια.
Τώρα πια θα μου κάνει παρέα μόνο στο σπίτι, στον δρόμο και σε χώρους ανοιχτούς. Μαζί μου θα τον έχω πάντα, αλλά θα του επιτρέπω να μου κάνει παρέα μόνο εκεί που δεν ενοχλεί. Μέχρι να ζεστάνει ο καιρός και να ανέβει η θερμοκρασία. Τότε πλέον, ο φίλος μου θα έχει το δικαίωμα να με ακολουθεί στις εξόδους μου και να πιει μαζί μου ένα ποτό. Θα κυκλοφορούμε πάλι παρέα, χωρίς να φοβόμαστε πως θα μας χωρίσουν, απλά πληκτρολογώντας ένα τετραψήφιο αριθμό.
Ο φίλος μου μέχρι τότε θα με περιμένει κι εγώ από σεβασμό σε όλους όσους δεν έχουν ένα φίλο σαν τον δικό μου, θα τον αποχωριστώ για λίγο.
