Δεν ήξερα πώς είναι να πενθείς. Μου μάθανε πως το πένθος έχει χρώμα, το μαύρο. Επίσης, μου μάθανε πως το πένθος γιατρεύεται με το χρόνο. Το πένθος μετράει δάκρυα και γεμίζει φιτίλια, κεριά και προσευχές, μοιρολόγια και τελετές. Βάζει ηθικούς φραγμούς και περιοριστικά μέτρα. Γεμίζει τις τσέπες χρήματα και χτίζει ανθρώπινες σχέσεις. Δημιουργεί ενοχές κι αϋπνίες τα βράδια. Φυλακίζει τη νεότητα και την προστατεύει. Το πένθος συγχωρεί όλες τις αμαρτίες μας.
Γιατί, όμως, νιώθω ότι πενθώ καθημερινά; Πενθώ για όλα όσα πιστεύουν οι άνθρωποι. Πενθώ για τις επιλογές και τη μέχρι τώρα πορεία σας. Πενθώ για το παιδί που άφησα πίσω μου και το παιδί που αντικρίζω στην αυλή μου, που κάθεται σε ένα άδειο παγκάκι στο κρύο. Πενθώ για τον άνθρωπο που φυλακίσατε και αλυσοδέσατε με τις πρόστυχες αλυσίδες σας και τον φιμώσατε για να μην ακούτε τι κάνατε. Πενθώ για τον εφηβικό σας εαυτό. Που τον κρατήσατε κλεισμένο στο εφηβικό σας δωμάτιο και καρφώσατε την πόρτα να μη φύγει. Αυτόν τον μικρό και επαναστατικό εφηβικό σας εαυτό που του κάψατε τα βιβλία και του ξυρίσατε το κεφάλι. Πενθώ για τα ποιήματα που θάψατε στον κήπο σας κι από πάνω, χτίσατε μονοκατοικία για να δώσει χαρά και πληρότητα στη ζωή σας. Πενθώ για τον φωτεινό και ζεστό ήλιο που τον κρύψατε πίσω από τις σημαίες σας και σκοτείνιασε ο κόσμος και πάγωσε.
Το μαύρο είναι το αγαπημένο μου χρώμα, αλλά φοράω κόκκινο όταν πενθώ. Δεν υπάρχουν δάκρυα, παρά μόνο ερωτηματικά κι οργή για όλα αυτά που κάνατε. Δυστυχία για όλα όσα συνέβησαν και πρόκειται να συμβούν. Με το πένθος μου, σπάω τους ηθικούς φραγμούς σας και βάζω τέλος στα περιοριστικά σας μέτρα. Σταματάω τα μοιρολόγια σας και σβήνω τα χιλιάδες κεριά που ανάψατε για να υπάρχει ησυχία, γαλήνη κι ένας ήρεμος, καθαρός ουρανός που χωράει μόνο αστέρια και πένθος για όλα αυτά που χάθηκαν.
