«Σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.
Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες.»
Τ.Λειβαδίτης
Σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι φίλε μου. Άλλοτε ήρεμα, όπως γνωρίστηκαν, γαλήνια. Άλλοτε δύσκολα. Με κόπο, με χρόνο και με δάκρυα. Ο Σεπτέμβριος ήρθε και οι καλοκαιρινοί έρωτες χάνονται. Ο Αύγουστος μοιάζει λες και ήταν χρόνια πριν.
Σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι. Σημασία έχει να αλλάξουν από τη συναναστροφή τους με άλλο άτομο. Να κερδίσουν και να δώσουν κάτι. Ιδέες, μουσικές, φιλιά, έρωτα,βιβλία,ποτά, αγκαλιές.
Σημασία έχει να γεμίσουμε τις ζωές μας με στιγμές από τους ανθρώπους που επιθυμούμε. Όπως λέει ο Καζαντζάκης, λαχταρούμε να αρπάξουμε με τη ματιά μας, τις κινήσεις και τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που αγαπάμε, όμως σε λίγα χρόνια δε θα θυμόμαστε αν τα μάτια τους ήταν γαλάζια ή μαύρα.
Οι άνθρωποι σμίγουν και χωρίζουν. Και άλλοτε παίρνουμε πολλά,άλλοτε λίγα και άλλοτε τίποτα απολύτως. Ποιους θα έπρεπε να ευγνωμονούμε τελικά; Από όσους δε πήραμε τίποτα, δε δεθήκαμε ποτέ. Όσοι μας έδωσαν κάποια πράγματα, δεθήκαμε λίγο. Και με αυτούς που μας έδωσαν τα περισσότερα, δεθήκαμε τόσο που ο αποχωρισμός ήταν πραγματική σφαγή.
Σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι και ο καθένας παίρνει το δρόμο του. Χαράζει το μονοπάτι του και ακολουθεί το όνειρό του. Άλλοτε ξεχνάει και άλλοτε θυμάται για πάντα. Και καμιά φορά, έτσι που και που, έρχονται στο μυαλό όμορφες αναμνήσεις από τα άτομα που δεν ξανά είδαμε. Τελικά ίσως αυτό είναι το όλο νόημα της ύπαρξής μας. Να χαμογελάει κάποιος στη θύμησή μας , ακόμα και αν δε ξέρει αν ζούμε. Αυτό σημαίνει ότι ήμασταν κάτι αξιόλογο για αυτό τον άνθρωπο. Δε περάσαμε απαρατήρητοι. Κάτι του δώσαμε και σίγουρα, κάτι του πήραμε.
