1 Αυγούστου 2017
Ξύπνησα το πρωί μ΄ένα αίσθημα ελπίδας. Μια βαθιά πίστη πως όσοι ερωτεύτηκαν πολύ, θα ξανασυναντηθούν. Ήρθε η ώρα λοιπόν να μου δώσεις αυτό που θέλω όσο τίποτα για να λυτρωθώ. Τον Αύγουστο που μου χρωστάς!
7 Αυγούστου 2017
Δε θέλω να κοιτάξω τον ουρανό. Η πανσέληνος αποκτά πλέον νόημα μόνο όταν αντανακλάται στα μάτια σου. Δε χρειάζομαι τη φωτιά δίπλα απ΄το κύμα για να ζεσταθώ. Καίγομαι απ΄τα φιλιά σου. Το κοκκίνισμα στην πλάτη φεύγει μ΄ένα χάδι σου, και η αλμύρα του κορμιού μου ξεπλένεται απ΄το πάθος.
15 Αυγούστου 2017
Για πρώτη φορά ο Αύγουστος αποκτά μελωδίες και μυρωδιές. Πρώτη φορά αντικρίζω τη θάλασσα τόσο μπλε, και τα κύματα μοιάζουν ανήμπορα να πνίξουν την αγάπη μας. Τα κοχύλια σιγοψιθυρίζουν στο αυτί μου, και ο ήχος του βυθού συνοδεύει τα κορμιά μας καθώς πάλλονται ρυθμικά.
26 Αυγούστου 2017
Έναν τέτοιο Αύγουστο ζητούσα πάντα. Με τα απωθημένα στο πλάι μας. Με την καρδιά τους να χτυπά πάνω απ΄τη δική μας, και με τα μάτια τους να φωτίζονται μέσα απ’ το κοίταγμά μας. Να είσαι εδώ κάθε Αύγουστο λοιπόν. Να με ντύνεις με το πιο καλοκαιρινό χρώμα του έρωτά σου.
31 Αυγούστου 2017:
Κάθομαι στο μπαλκόνι κοιτάζοντας τα αστέρια. Η συντροφιά μου; Ένα μπουκάλι κρασί και ένα πακέτο τσιγάρα. Θα πιω μέχρι να μη θυμάμαι πόσο λείπεις απ΄το πλάι μου. Μέχρι να μη θυμάμαι γιατί πέρασα μακριά σου το πιο άχρωμο καλοκαίρι της ζωής μου. Ένα μήνα περιμένοντας μέρα και νύχτα να χτυπήσει το κουδούνι. Ένα μήνα πλάθοντας στο μυαλό μου εικόνες που ποτέ δεν είδα να παίρνουν ζωή. Πώς να μπορέσω να ξεχάσω πως για ακόμη μια φορά δεν κατάφερες να μου προσφέρεις αυτό που μου είχες υποσχεθεί;
Το Καλοκαίρι φεύγει κι εσύ δεν είσαι εδώ. Ποτέ δεν ήσουν!
Φοβάμαι. Μην ακούς τι λέω…
Σύνταξη κειμένου: Βασιλική Κοκοβάκη
Επιμέλεια κειμένου: Kλεοπάτρα Μπράιτ
