Ο έρωτας είναι φίλος ή εχθρός; Του αρέσει ο χειμώνας ή το καλοκαίρι; Τον συναντάς μια μέρα τυχαία στο δρόμο ή βρίσκεται δίπλα σου; Είναι τύπος βραδινός ή πρωινός; Και τελοσπάντων τι μουσική ακούει αυτός ο έρωτας;
Σε όλους μας έχει τύχει να μας χτυπήσει την πόρτα. Άλλες φορές έχουμε ανοίξει την πόρτα και τον έχουμε δεχτεί στη ζωή μας και άλλες φορές κάνουμε πως λείπουμε και τον βλέπουμε από το παράθυρο όταν φεύγει και περνάει το δρόμο. Όταν τελικά μπει στη ζωή μας φέρνει τα πάνω κάτω! Του αρέσει να μας χαλάει τη συνηθισμένη μας ρουτίνα και όταν τελικά τα καταφέρνει το διασκεδάζει πολύ! Εμείς όμως; Τι κάνουμε; Ερωτευόμαστε παράφορα, δίνουμε ολόκληρο το συναισθηματικό μας κόσμο και κυκλοφορούμε μ’ εκείνο το ηλίθιο χαμόγελο όλη την ώρα! Αδιαφορούμε για τη δουλειά, μιλάμε σε συναδέλφους που παλιότερα ούτε που χαιρετούσαμε, χαμογελάμε στο γείτονα τον οποίο κάποια στιγμή στο παρελθόν θέλαμε να δολοφονήσουμε, χαιρετάμε φίλους που κάποτε όποτε τους βλέπαμε αλλάζαμε πεζοδρόμιο και η ζωή κυλάει ωραία. Παράνοια!
Ζούμε διαρκώς σε μια μεγάλη ροζ φούσκα η οποία δε μας νοιάζει αν κάποια στιγμή θα σκάσει. Μπορούμε να καταφέρουμε να μείνουμε σε αυτή τη φούσκα αιώνια; Μπορούμε να διατηρήσουμε αυτό το συναίσθημα καθαρό και αγνό όπως τη πρώτη μας φορά και να το προστατέψουμε; Είναι αυτοί που το παλεύουν να έχει διάρκεια, θέλουν να έχει διάρκεια κάνοντας πολλές θυσίες και υποχωρήσεις. Ζούνε ονειρεμένα στην όμορφη αυτή φούσκα, στον όμορφο κόσμο που έχουν φτιάξει ξεχνώντας ότι είναι πλασματικός, ότι είναι απλά ένα δημιούργημα της φαντασίας τους και της ακόρεστης δίψα τους για έρωτα. Κάνουνε τα πάντα και ζητάνε τα πάντα. Είναι και οι άλλοι οι οποίοι ερωτεύονται τόσο παράφορα και επικίνδυνα, με το ρυθμό της καρδιάς τους να ανεβαίνει και να πάλλεται συνεχώς με γρήγορους ρυθμούς φτάνοντας στο σημείο να πνίγονται σε αυτή την όμορφη φούσκα η οποία δε μπορεί να τους δώσει παραπάνω οξυγόνο διότι το έχουν καταναλώσει όλο!
Όταν λοιπόν συναντήσουμε τον έρωτα τον ρουφάμε από τη λαχτάρα μας να ζήσουμε αυτή τη μοναδική εμπειρία, χορεύουμε διαρκώς σε έξαλλους ρυθμούς και γευόμαστε με ευχαρίστηση το θεϊκό αυτό νέκταρ! Και εδώ βρίσκεται όλη η ουσία! Διότι ο έρωτας δε χωράει σε καλούπια, δεν ανήκει στη ρουτίνα μας. Είναι ασυμβίβαστος και ελεύθερος! Μη περιμένετε να σας φερθεί με τρυφερότητα, είναι τρελός και απαιτεί! Και να είστε σίγουροι φίλοι μου πως όταν έρθει η ώρα να βγει πάνω στη σκηνή αυτός θα επιλέξει ηλεκτρική γιατι ο έρωτας ακούει heavy metal μουσική!
