Δύο καναπέδες. Ο ένας εδώ, ο άλλος εκεί. Μεγάλη τηλεόραση απέναντι. Να καλύπτει η οθόνη την απόσταση ανάμεσά τους. Να μην υπάρχει λόγος να αγγίξουν ο ένας τον άλλον όπως παλιά. Να λικνιστούν τα κορμιά τους σε ένα χορό.
Το τηλεκοντρόλ στη μέση του τραπεζιού. Ίσα δικαιώματα σε αυτό. Μια ο ένας, μια ο άλλος. Κι όταν λείπει ο ένας στη δουλειά, ο άλλος απολαμβάνει το ζάπινγκ, χωρίς σχόλια, χωρίς γκρίνια, χωρίς μουρμούρα.
Το δωμάτιό τους χάσκει στην άλλη άκρη του σπιτιού. Άδειο από τα κορμιά τους, άδειο από αγάπη. Μόνοι ένοικοι πλέον, τα ρούχα τους. Χωρίς τάξη κι αυτά, όπως η ψυχή τους. Πεταμένα πάνω στο κρεβάτι, όταν ξεντύνονται το βράδυ.
Στη διάρκεια της μέρας σύντομα μηνύματα με γλυκόλογα. Πεταχτά φιλιά, στο έλα και στο φύγε. Υπενθύμιση αγάπης και έγνοιας μέσα στην καθημερινότητα. Και ας μην υπάρχει χορός.
Τα βράδια ήσυχα. Κουβέντες λίγες. «Πώς πέρασες, ήταν δύσκολη η μέρα;». Μέσα τους κρυμμένο νοιάξιμο.
Υπόγεια η αγάπη παραμονεύει. Θέλει να βγει λίγο παραέξω. Να ανασάνει όπως παλιά.
Όπως εκείνα τα βράδια που βάζαν μουσική, κρασί και μιλούσαν μέχρι το ξημέρωμα. Κι ανάμεσα από τις κουβέντες, χορός, αγκαλιά.
Τότε που το αυριανό ξύπνημα δεν τους χαλούσε την διάθεση. Ας πήγαιναν κατευθείαν στη δουλειά. Τους έφτανε που αυτές οι ώρες ήταν δικές τους.
Της έβαζε τραγούδια που αγαπούσε και την έπιανε απαλά από το χέρι να χορέψουν. Χωρίς λόγια, μόνο ματιές και αγγίγματα. Χανόταν ο ένας μέσα στο βλέμμα του άλλου, χωρίς λέξεις. Δεν της είχαν ανάγκη.
Όχι μακριά από το τώρα. Ένα, ίσως ενάμιση χρόνο πριν. Που πήγε η τρέλα;
Χάθηκαν μέσα στις υποχρεώσεις.
Ούτε ένας χορός πια. Ούτε μια αγκαλιά μεγαλύτερη σε διάρκεια από τη φευγαλέα της υποδοχής στο σπίτι.
Κι απόψε οι δυο τους στους καναπέδες. Σκεπασμένοι με την ανία. Η οθόνη να ζωντανεύει τον έρωτα που λείπει.
Τα μάτια της κλείνουν αργά. Αύριο πάλι πρωινό ξύπνημα. Που είναι ο χορός;
Μια μουσική πλημμυρίζει το δωμάτιο και την αναγκάζει να ανοίξει τα μάτια της απορημένη.
Απλωμένο το χέρι του την προσκαλεί. Το πιάνει απαλά και σηκώνεται. Την τραβάει στην αγκαλιά του κι αρχίζουν να χορεύουν. Αγκαλιασμένοι στον δικό τους χορό.
Η οθόνη στέκεται εκεί σβηστή. Ο έρωτας έχει κάνει δρασκελιά κι έχει χυμήξει στο δωμάτιο. Έψαχνε μία ευκαιρία για να εμφανιστεί ξανά. Έναν χορό ακόμη!
