«Με πλημμύρισαν τυφλές ελπίδες», ομολογεί ο Γιάννης Κότσιρας και ποιος δε συμφωνεί μαζί του άραγε; Πολλοί από εμάς έχουν φτάσει αρκετές φορές σε παρόμοια κατάσταση μα εγώ συμφωνώ και με τον Τάσο Λειβαδίτη: «Αφού έζησα όλο το μαρτύριο της ελπίδας, έφτασα στο πιο απάνθρωπο έγκλημα: να πιστέψω στους ανθρώπους». Η πίστη κάνει πραγματικά εκείνα που ελπίζουμε.
Είναι επιτακτική ανάγκη ενός ατόμου να νιώσει ασφάλεια μέσω της πίστης, την πίστη στον εαυτό του, την εμπιστοσύνη τους στους ανθρώπους μα και προς την ίδια τη ζωή. Ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του ιδανικά, τα «πιστεύω» του που γύρω τους χτίζει την καθημερινότητα του, είτε προς τον Θεό, είτε προς τη δικαιοσύνη, είτε προς την οικογένεια του.
Η πίστη είναι από μόνη της μια κινητήριος δύναμη που μας ωθεί στις αποφάσεις που λαμβάνουμε στη ζωή μας, είναι στην ουσία μέρος του εαυτού μας. Είναι ένα παντοδύναμο συναίσθημα γιατί όποιος έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του μπορεί να πραγματοποιήσει ό,τι σκέφτεται. Οι σκέψεις μας έχουν δύναμη και αντίκτυπο στον κόσμο. Όταν ένας κοντινός σας άνθρωπος πιστεύει σε εσάς γίνεται ένα σκαλοπάτι προς την επιτυχία σας.
Έχεις φίλους, την οικογένεια σου, τον σύντροφο σου, κυριαρχεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης στη ζωή σου. Μα καμιά φορά ακόμα και η πολλή πίστη μπορεί να βλάψει, πονάει περισσότερο όταν προέρχεται από δικούς σου ανθρώπους που σε πρόδωσαν και μετά έρχονται και οι τυφλές ελπίδες του Κότσιρα και βρίσκουν καταφύγιο.
Τυφλωνόμαστε από τις καταστάσεις και αφήνουμε να μας παρασύρουν σε γεγονότα που δεν είναι μέρος των αξιών μας, μπορεί να γίνουμε ρατσιστές επειδή είναι κι ο σύντροφος μας, μπορεί να αλλάξουμε θρησκεία, υπάρχουν πολλές πιθανότητες. Το πιο σημαντικό όμως είναι να μένουμε πιστοί προς τον ίδιο μας τον εαυτό χωρίς παρεμβολές, η σταθερότητα ευνοεί την ηρεμία κάτι που λείπει από τη σημερινή κοινωνία που οι άνθρωποι παρακολουθούν τα πάντα σαν αγάλματα, δεν παλεύουν για αυτά που θέλουν, υπάρχει φόβος και αδιαφορία που είναι τα αντίθετα της πίστης και της εμπιστοσύνης
Είναι αδύνατο να ζήσεις χωρίς εμπιστοσύνη, αυτό θα σήμαινε να φυλακιστείς στη χειρότερη φυλακή, αυτήν του εαυτού σου, γιατί για τις αξίες, τα ιδανικά, τις ιδέες, τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου μη κάνει ούτε μισό βήμα πίσω ακόμα κι έρχεται καταιγίδα.
