Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έκανα όνειρα για το μέλλον μου. Σκεφτόμουν πάντα πώς θα είναι η ζωή μου αν ακολουθήσω τον εύκολο δρόμο και πώς θα είναι με τον δύσκολο. Βέβαια, όταν κάνεις σχέδια ο Θεός γελάει, αλλά whatever.
Σαν παιδί γεννημένο στις αρχές της δεκαετίας του 90′, υπήρχε ακόμα η ανεμελιά του να παίζεις στις πλατείες μέχρι αργά το απόγευμα, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Να έχεις αισιοδοξία για το μέλλον σου, καθώς ήξερες ότι εάν σπούδαζες ή έστω έκανες ό,τι αγαπάς, δε θα πήγαινε τίποτα χαμένο και δε θα είχες την ανάγκη κανενός. Ονειρευόμουν ότι θα γίνω μία σπουδαία δημοσιογράφος, λέγοντας ειδήσεις ή ως πολεμική ανταποκρίτρια και πίσω θα είχα μια όμορφη και συγκροτημένη οικογένεια με πολλά πολλά παιδιά.
Η πραγματικότητα, όμως, με προσγείωσε, καθώς η νέα τάξη πραγμάτων που εξαπλώνεται παγκοσμίως είναι άκρως επικίνδυνη και εθιστική. Πολλές φορές, ειδικά τα βράδια πριν κοιμηθώ, κάθομαι και αναπολώ. Αν οι καταστάσεις γύρω μας ήταν όπως πριν 10 χρόνια που ακόμα ελπίζαμε και χαμογελούσαμε, θα είχα καταφέρει να κάνω αυτά που ονειρευόμουν κάποτε όντας παιδί; Πλέον συμβιβάστηκα με το ότι σπουδάζω κάτι το οποίο ήταν μεν απίστευτα ενδιαφέρον, από την άλλη, όμως, πάντα ένιωθα ότι κάτι μου έλειπε. Γι’ αυτό και ασχολήθηκα αργότερα με το ραδιόφωνο και την αρθρογραφία, ώστε να συμπληρώσω αυτό το κενό, που και πάλι κάτι δε μου πάει καλά.
Σκέφτομαι πόσο τυχεροί ήταν οι γονείς μας, που με τα λίγα απέκτησαν έστω ένα σπίτι. Εμείς όμως; Προσγειώνομαι κάθε φορά στην πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, λες και πριν βρισκόμουν σε λήθαργο και αναρωτιέμαι: Θα μπορέσω να κάνω την οικογένεια που ονειρεύτηκα; Θα βρω τον κατάλληλο άνθρωπο, όταν οι σχέσεις τη σήμερον ημέρα είναι τόσο δύσκολες, λόγω της έλλειψης επικοινωνίας και του εγωισμού; Θα βρω μία μόνιμη, σταθερή δουλειά με καλό μισθό ώστε να τα βγάζω πέρα μόνη μου; Αυτές οι σκέψεις με βασανίζουν καθημερινά, χωρίς να μπορώ να βρω μία λύση. Απλά καθησυχάζω τον εαυτό μου με αυτό που λέω πάντα: «Κάνε υπομονή. Όλα για κάποιον λόγο γίνονται».
Υπάρχει μόνο αυτός ο διχασμός: Να συνεχίσουμε να αναλωνόμαστε στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα ή να ρισκάρουμε και να προσπαθήσουμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα που κάναμε παιδιά κι ας μη μας βγει;
