Ψηφιακός αναλφαβητισμός και εκπαίδευση
Ο ψηφιακός αναλφαβητισμός είναι η νέα μορφή αναλφαβητισμού του 21ου αιώνα. Ενός αιώνα που απαιτεί από τον άνθρωπο της σύγχρονης κοινωνίας να διαθέτει εμπειρία στη χρήση των τεχνολογιών πληροφορίας. Έτσι μια νέα κουλτούρα έχει πλέον κάνει την εμφάνισή της. Η «ψηφιακή κουλτούρα». Παράλληλα, όμως, εμφανίστηκε και ο ψηφιακός αναλφαβητισμός που αποτελεί πρόβλημα για πολλούς ανθρώπους και ειδικά σε μεγαλύτερες ηλικίες.
Ψηφιακός αναλφαβητισμός και λύσεις
Πως μπορεί, λοιπόν, η εκπαίδευση να παίξει καταλυτικό ρόλο στην αντιμετώπιση μιας τέτοιας νέας πραγματικότητας;
Αν λάβουμε υπόψη τις ψηφιακές εξελίξεις στις σημερινές κοινωνίες, είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρχει άρτια ενσωμάτωση των τεχνολογιών πληροφορικής στα σχολικά προγράμματα. Και μιλάμε για ουσιαστική και όχι τυπική ενσωμάτωση. Ο ψηφιακός αναλφαβητισμός δεν θα αντιμετωπιστεί με ένα βιβλίο σχετικό και κάποια θεωρητικά μαθήματα. Απαιτείται πλήρης αναδιοργάνωση με τα κατάλληλα εποπτικά μέσα. Παράλληλα χρειάζεται να προετοιμαστούν κατάλληλα τόσο τα παιδιά και οι έφηβοι όσο και οι εκπαιδευτικοί για την αλληλεπίδραση μέσα σε μια κοινωνία της πληροφορίας και για το πώς μπορεί να γίνει η διαχείριση αυτής της πληροφορίας. Είναι αναγκαίο να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο οι τεχνολογίες της πληροφορικής θα ενσωματωθούν στη διδασκαλία. Σύμφωνα με έρευνες δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό ακόμα και στις μέρες μας που τα ψηφιακά μέσα μας κατακλύζουν, σε εκπαιδευτικά ιδρύματα οι μέθοδοι διδασκαλίας δεν είναι ικανοποιητικά ενσωματωμένες. Από αυτό συνειδητοποιούμε πως ο ψηφιακός αναλφαβητισμός αφορά μαθητές και δασκάλους. Δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό ατόμων μια άλλης γενιάς. Είναι αδιανόητο στις μέρες μας εκπαιδευτικοί ειδικά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση να μην έχουν δεχτεί σχετικά επιμόρφωση και να φαίνονται ή να είναι ψηφιακά αναλφάβητοι.
Συμπέρασμα
Οι εκπαιδευτικές πολιτικές στα διάφορα κράτη της Ευρώπης έχουν εστιάσει στην ενσωμάτωση των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας μέσα στις τάξεις. Σε αρκετές περιπτώσεις οι βελτιώσεις στον εξοπλισμό και στις υποδομές είναι αξιοσημείωτες. Στην Ελληνική εκπαίδευση όμως πρέπει να γίνουν πολλά βήματα ακόμα. Βήματα τόσο στις μεθόδους διδασκαλίας όσο και στα εποπτικά μέσα (π.χ. υπολογιστές, διαδραστικοί πίνακες, ψηφιακές πλατφόρμες διδασκαλίες). Βήματα ακόμα και στην εξάλειψη του χάσματος ανάμεσα σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, που είναι οι υπεύθυνοι να αναπτύξουν στους πρώτους τις ψηφιακές δεξιότητες. Βήματα, τέλος, και με οργάνωση ειδικών σεμιναρίων για άτομα μεγαλύτερων ηλικιών που στερούνται βασικών γνώσεων πληροφορικής, ώστε να διευκολύνουν την καθημερινότητά τους.
Δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για εξέλιξη αν ως κοινωνία δεν μεριμνούμε για τα μέλη της. Αν ως μέλη δεν αποσκοπούμε στην «δια βίου» μόρφωση. Η γνώση σε όλους τους τομείς πρέπει να εμπλουτίζεται και να αποτελεί ένα ανοιχτό παράθυρο στις αλλαγές του κόσμου. Και η κυριαρχία των ψηφιακών μέσων είναι ένα παράθυρο που πλέον έχει ανοίξει διάπλατα και πρέπει να το κρατήσουμε ανοιχτό για όλους στα νέα δεδομένα του 21ου αιώνα.
Πηγή
https://dione.lib.unipi.gr/xmlui/bitstream/handle/unipi/11776/Bougiari.pdf?sequence=3&isAllowed=y
