Ο Φόβος του Σήμερα
” Μέσα σε μία χούφτα σκόνη θα σου δείξω τον φόβο“.
Η Έρημη Χώρα, Θ.Σ.Έλιοτ
Η Αντανάκλαση ενός Φεγγίτη, ονειρώδης νεφέλη των αστεϊσμών μας πως ξεπεράσαμε πληγές. Η Αντανάκλαση ενός Φεγγίτη, οτιδήποτε χωλαίνει μέσα μας και τρυπώνει από τη σκόνη μιας ξεχασμένης σοφίτας. Ήσουν εσύ που φοβόσουν πως δε θα τιθασεύσεις τη φαντασία σου, αλλά με ό,τι σου είχε απομείνει, θα έγραφες πάνω στο χαρτί λόγια που θα έπρεπε να κρυφτούν από ντροπή. Ήσουν εσύ που σε ξεχασμένες ώρες μετά τις 12:00 θα ήθελες να βγεις, να περπατήσεις στον κόσμο τον ανυπόστατο, που δε μας χωράει πια να περπατάμε πάνω του.
Λίγες αράδες, από εδώ και από εκεί και ό,τι άλλο μπορείς να σκεφτείς, για να περιγράψεις το πόσο ανεπαρκή είναι όλα, για να αλλάξουν τον σημερινό φόβο. Κοίτα πώς τα παιδιά δεν φωνάζουν πια, αλλά μία σιωπή απλώνεται σε αυτό που αποκαλούσαμε σπίτι μας. Μία στοίβα σπασμένες εικόνες εκεί όπου χτυπά ο ήλιος, για να βλέπεις τι έχασες. Και δεν μπορείς πια να επωφεληθείς ούτε από το τραγούδι, ούτε από τη μουσική. Όλα μία αντανάκλαση φαντάζουν σε ένα απατηλό πεντάγραμμο ζωής. Και δεν μπορείς να επωφεληθείς ούτε από την τέχνη της ποίησης, διότι μοιάζει μακρινή, μιας άλλης εποχής, που μπορούσε να σηκώνει το βάρος της. Προσπαθείς άνθρωπε και σπρώχνεις τα λόγια νουθεσίας λίγο πιο κει, γιατί πιάνουν χώρο στο κενό σου.
Το Αντιφέγγισμα
“Ποια είναι αυτή η πολιτεία πέρα από τα βουνά
Σκάζει, ξαναγεννιέται, θρουβαλιάζεται μές στο
μενεξεδένιο αέρα
Πύργοι πέφτουν
Ιερουσαλήμ Αθήνα Αλεξάνδρεια
Βιέννη Λόντρα
Ανύπαρχτες”
Η Έρημη Χώρα, Θ.Σ.Έλιοτ
Ανώφελο είναι να πούμε και όμως θα το πούμε πως με μία στρεβλή συνείδηση βουλιάζουμε προς την ανυπαρξία. Το αντιφέγγισμα θα γίνει πιο έντονο ακριβώς εδώ, κάτω από τις ομιχλώδεις υποσχέσεις των προστατών μας. Ένα ρήγμα μεταξύ γενεών, το βλέπεις; Ένα ρήγμα μεταξύ των ανθρώπων για όσα κατάλοιπα του φασισμού αγκαλιάσαμε. Ηχεί βαριά αυτή η λέξη, για αυτό και το κεφάλι γέρνει με αποστροφή προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εξωραΐστηκε όμως! Έγινε ασφάλεια, προστασία, έγνοια, Η Αντανάκλαση ενός Φεγγίτη. Εσείς που ζείτε με αυτή την αντανάκλαση, πώς δεν αποζητάτε το αγνό φως; Είστε οι ίδιοι που διαβάζετε ένα κείμενο και καταλαβαίνετε άλλα από αυτό που λέει; Είστε εσείς που δεν έχετε ακούσει το όνομα Σεφέρης ή υποτιμάτε το όνομα του Ελύτη ή δεν ξεχωρίζετε τον Καρυωτάκη από τον Καζαντζάκη; Είστε εσείς που προτιμάτε το αντιφέγγισμα από τον καθαρό ήλιο, τη σιγή από την ελευθεροστομία, το συμφέρον από τη συνείδηση.
Ζούμε τις Επιλογές μας
“Με τη σκέψη του κλειδιού, καθένας βεβαιώνει τη
φυλακή του
Μονάχα όταν βραδιάζει, αιθέρια ψιθυρίσματα
Για μία στιγμή ζωντανεύουν έναν τσα-
κισμένο Κοριολανό”
Η Έρημη Χώρα, Θ.Σ.Έλιοτ
Επιλέγουμε τα κελιά μας, εμείς επιδέξιοι δεσμοφύλακες του ασυνειδήτου μας. Προχωράμε με πόδια γυμνά προς το τρεμόπαιγμα του φεγγίτη και τυλιγόμαστε κάτω από αυτόν, μικρό κουβάρι της άγνοιάς μας. Λίγοι δεν ήρθαν ποτέ κάτω από το αντιφέγγισμα. Κάποιοι αγάπησαν την αντανάκλαση και μένουν εκεί για πάντα. Όσοι αναρωτήθηκαν πού είναι ο ήλιος, δεν άντεξαν την αλήθεια, αγκάλιασαν πιο σφιχτά τον φεγγίτη τους και έκλεισαν τα μάτια προς την αιώνια άβυσσο.
Η φυλακή που μας έχει δημιουργηθεί, δεν είναι αυτό που συμβαίνει στους δρόμους έξω, αλλά κάτι μεγαλύτερο. Είναι φυλακή πνευματική, ξεκινά από μέσα μας και τη βλέπεις παντού: άνθρωποι που δεν ξέρουν να είναι άνθρωποι, πώς να μιλήσουν, τι να πιστέψουν, πού τελειώνει το γέλιο και πού αρχίζει ο θρήνος. Αυτή πρέπει να είναι και η Αντανάκλαση ενός Φεγγίτη, η τάση προς αέναο πνευματικό λήθαργο.
Πηγές που χρησιμοποιήθηκαν:
- Η ΈΡΗΜΗ ΧΩΡΑ, Θ.Σ. ΕΛΙΟΤ, μετάφραση: Γιώργου Σεφέρη, Εκδόσεις: Ίκαρος
