Ο Howard Gardner θεωρείται «ο πατέρας» της πολλαπλής νοημοσύνης, μίας θεωρία που άλλαξε τον χάρτη της εκπαίδευσης παγκοσμίως. Σύμφωνα με την εν λόγω θεωρία, η νοημοσύνη δεν είναι μία μοναδική ενιαία οντότητα, αλλά αποτελείται από ξεχωριστές, ανεξάρτητες μονάδες.
Η θεωρία διατυπώθηκε το 1983, ύστερα από σειρά ερευνών σχετικά με τη γνωστική ψυχολογία, την ψυχομετρία, τη νευρολογία, τη φυσιολογία και την ανθρωπολογία. Η επιτυχία έγκειται στο ότι διαφοροποιείται από τις παραδοσιακές αντιλήψεις και τα ψυχομετρικά τεστ που προτείνουν ποιοτικές προσεγγίσεις.
Κάθε άτομο έχει ένα συνδυασμό εννέα ή και περισσοτέρων ειδών νοημοσύνης και δύναται να τις αναπτύξει σε επαρκές επίπεδο. Η νοημοσύνη αποτελεί ένα πολυδιάστατο χαρακτηριστικό, το οποίο συνδέεται με ψυχοσωματικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες. Είναι η βιοψυχολογική ικανότητα να επεξεργαζόμαστε πληροφορίες που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σε ένα χώρο ώστε να λυθούν προβλήματα ή να δημιουργηθούν προϊόντα πολιτισμού.
Ο Gardner υποστηρίζει ότι το άτομο διαμορφώνει το μοναδικό γνωστικό προφίλ του χάρη στην ύπαρξη των πολλαπλών τύπων ευφυΐας. Αρχικά, είχε ξεχωρίσει επτά είδη νοημοσύνης: γλωσσική-λεκτική, λογική-μαθηματική, οπτική-χωρική, σωματική-κιναισθητική, μουσική-ρυθμική, ενδοπροσωπική, διαπροσωπική. Σε επόμενα βιβλία του πρόσθεσε την φυσιογνωστική, και την υπαρξιακή-φιλοσοφική, φτάνοντας τις εννέα. Για εκείνον, τα εκπαιδευτικά συστήματα διαχρονικά δίνουν έμφαση μόνο στην γλωσσικές και λογικό-μαθηματικές δεξιότητες. Αυτές ενεργοποιούν μόνο το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου.
H λογική του είναι να κατανοήσουμε το πνευματικό προφίλ του κάθε παιδιού και αναλόγως να το διδάξουμε. «Για παράδειγμα, μια αρχή της φυσικής μπορεί να διδαχθεί στα παιδιά με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τις ανάγκες τους. Μέσα από τα μαθηματικά, τη λογική, τη γλώσσα, ένα διάγραμμα στον χώρο, μια άσκηση του σώματος».
Ως εκ τούτου δεν ευνοείται η ανάπτυξη άλλων δυνατοτήτων και ιδιαίτερων κλίσεων των μαθητών. Για αυτό το λόγο, η προσωπική και εξατομικευμένη μάθηση είναι η καλύτερη. Μέσω αυτής, κάθε παιδί μαθαίνει με το δικό του ρυθμό και δυνατότητες. Εξάλλου, ο σκοπός του σχολείου θα έπρεπε να είναι η ανάπτυξη όλων των τύπων νοημοσύνης. Μονάχα έτσι θα φτάσει ο κόσμος στο ζενίθ των δυνατοτήτων ανακαλύπτοντας τα πραγματικά ταλέντα.
Όπως εξηγεί ο Howard Gardner ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξουμε ζωή:
«Σε γενικό πλαίσιο οι ευφυΐες καλλιεργούνται ευκολότερα όταν το άτομο είναι σε μικρή ηλικία, γεγονός που σημαίνει ότι είναι ενεργητικότερο, με αυξημένη περιέργεια, ένα σφουγγάρι που “ρουφά” τις γνώσεις. Ωστόσο με την κατάλληλη προσέγγιση όλα τα άτομα μπορούν να αναπτύξουν τομείς που είχαν ξεχασμένους και είναι πιθανό να τους χαρίσουν την ολοκλήρωση».
Λίγα λόγια για τον ίδιο:
Ο Howard Gardner (1943) είναι Αμερικανός ερευνητής, καθηγητής Ιατρικής και Νευρολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστόνης, καθηγητής μάθησης στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, γνωστικός και αναπτυξιακός ψυχολόγος. Συγγραφέας 30 βιβλίων που έχουν μεταφραστεί σε 21 γλώσσες, εκατοντάδων άρθρων και τιμημένος με περισσότερα από 20 διεθνή βραβεία. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους 100 διανοούμενους του κόσμου. Πολλοί ερευνητές και εκπαιδευτικοί από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο έχουν εφαρμόσει και εμπλουτίσει την θεωρία του.
Πηγές:
https://el.wikipedia.org/
http://anthologion.gr/
https://howardgardner.com/
