Αποτελούμε, αδιαμφισβήτητα, μέλη μιας κοινωνίας που ορέγεται τα πάντα άμεσα, χωρίς ιδιαίτερη επεξεργασία. Απαιτούμε πολλά, προσφέρουμε λιγότερα, αδιαφορούμε τόσο για τον πλησίον όσο και για το ευρύτερο περιβάλλον, μολύνουμε ψυχές και δάση. Ζούμε, μάλλον επιβιώνουμε, για αιώνες έτσι. Ως δυσβάσταχτο αντάλλαγμα, ως μια μορφή τιμωρίας, το περιβάλλον αυτό επιστρέφει την μόλυνση στην ανθρώπινη φυλή, προσφέροντας ποικίλων μορφών ασθένειες, ισχυρές και ως επί το πλείστον ανίατες. Παρ’ όλη την επιστημονική εξέλιξη της εποχής, ασθένειες, όπως ο καρκίνος, κηρύσσονται δολοφονικές για τους παθόντες, οι οποίοι παρακαλούν θεία και γιατρούς για εξιλέωση. Ωστόσο, κάποτε θα βρεθεί το αντίδοτο, κάποτε θα πάψουν οι θάνατοι ελέω καρκινικών κυττάρων, κάποτε θα επικρατήσει η ζωή. Υπάρχουν, όμως, σύνδρομα, πιο σκοτεινά και θλιβερά, που κατασπαράζουν αθωότητα και ευφορία. Ένα από αυτά είναι και το σύνδρομο του Mobius.
Το 1888, ο Γερμανός νευρολόγος, Paul Julius Mobius, μετά από σειρά μελέτης και παρατήρησης ασθενών, κατέγραψε στα πρακτικά της ιατρικής ένα… παράξενο σύνδρομο, το οποίο φέρει και το όνομά του, που αφοπλίζει τα μάτια και τις συναισθηματικές εκφάνσεις. 
Πρόκειται για μια εκ γενετής νευρολογική διαταραχή του οργανισμού που παραλύει το πρόσωπο, ενώ παράλληλα ελλοχεύει κινδύνους και για τα άκρα του σώματος. Τα νεογνά, λοιπόν, αδυνατούν έστω να ανοιγοκλείνουν τα μάτια τους ή να φανερώσουν κάποια έκφραση χαράς ή λύπης, αν και διαθέτουν την απαραίτητη διαύγεια του εγκεφάλου και μια ισορροπημένη γενικότερη αντίληψη.
Τα πιθανά συμπτώματα διαφέρουν ανά άτομο, και επηρεάζουν άρδην τα χείλη, τα άκρα και την ομαλή λειτουργία του συστήματος. Πιο συγκεκριμένα, αρκετές είναι οι περιπτώσεις παιδιών που γεννήθηκαν έχοντας έντονες μελανιές στα πόδια τους, ενώ ιδιαίτερη θέση καταλαμβάνει και η απώλεια ορισμένων δαχτύλων, τόσο στα πόδια όσο και στα χέρια. Επιπρόσθετα, η ανεπάρκεια των αισθήσεων είναι πιθανή, με την ακοή και την όραση να ενδέχεται να προσβληθούν, με συνέπεια την σταδιακή τους δυσχέρεια. 
Όσον αφορά την ομαλή διεξαγωγή του οργανισμού, η κατάποση τροφής δεν επιτυγχάνεται εύκολα, λόγω του σχηματισμού του ουρανίσκου, που ενδέχεται να είναι πιο απαλός ή πιο τραχύς, αναλόγως την περίσταση, ενώ ανωμαλίες στον θώρακα δυσχεραίνουν την αναπνοή. Τέλος, το πάνω χείλος του στόματος είναι αποκολλημένο, οι μύες του οποίου συρρικνώνονται με την πάροδο του χρόνου, δημιουργώντας σύγχυση στα κρανιακά νεύρα.
Όπως γίνεται αντιληπτό, το σύνδρομο Mobius αποτελεί μια μορφή αυτισμού, με μερικά εκ των συμπτωμάτων να ταυτοποιούνται αμφότερα. Το ιατρικό επιτελείο, ανεπίσημα, θεωρεί πως διάφορες επιπλοκές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή της προγεννητικής διαδικασίας ευθύνονται για την έξαρση της νόσου, καθώς τόσο η χρήση ναρκωτικών της μητέρας όσο και τυχούσα τραυματική εγκυμοσύνη συνεπάγονται με βλάβη της κύριας ροής του αίματος, αλλά και του ποσοστού του οξυγόνου που διαχέεται στον οργανισμό. Βέβαια, οι αιτίες παραμένουν μη καταγεγραμμένες, με τους απανταχού ειδήμονες να αναζητούν την πηγή ζημίας των αγγείων και των χρωμοσωμάτων του ατόμου.
Τι είναι πιο τραγικό; Από την μία πλευρά, οι ασθενείς δεν δύνανται να χαμογελάσουν ή να δακρύσουν, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζουν σωρεία προβλημάτων υγείας, με τα άκρα και τις αισθήσεις τους να δεινοπαθούν καθημερινά. Από την άλλη… Από την άλλη, οι επιστήμονες αδυνατούν να προσφέρουν λύση, αδυνατούν να σώσουν, αδυνατούν να λυτρώσουν. Κάπου στη μέση, η φύση παρατηρεί το έργο της, παρατηρεί τις ασθένειες να θρυμματίζουν υποστάσεις και μέλλον, να κατακεραυνώνουν θέληση και ευχαρίστηση. Τι είναι πιο τραγικό;
