Το πρώτο κουδούνι της φετινής σχολικής χρονιάς έχει χτυπήσει και όλοι οι μαθητές μικροί μεγάλοι, άλλοι για πρώτη φορά άλλοι όχι έχουν ξεχυθεί στον αγώνα. Μαζί τους και οι γονείς. Σε έναν άλλο είδους αγώνα. Καθημερινό διάβασμα. Πόσες ώρες πρέπει καθημερινά να διαβάζει το παιδί μου στο σπίτι; Πρέπει να το βοηθάω και πως; Ποιες και σε πόσες εξωσχολικές δραστηριότητες να το πάω; Τι ώρα πρέπει να τρώει και τι ώρα να κοιμάται ώστε να τα προλαβαίνει όλα; Αυτές είναι μερικές μόνο ερωτήσεις που απασχολούν όλους ανεξαιρέτως τους γονείς, ότι ηλικία και αν είναι το παιδί τους.
Κάπως έτσι, επειδή όλα τα παραπάνω δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των γονιών στην Ελλάδα, έχει δημιουργηθεί στην Ισπανία το γονεϊκό κίνημα “όχι διάβασμα στο σπίτι”. Ένα κίνημα που έχει βρει υποστηρικτές και στην Βρετανία με πολλούς δασκάλους να τάσσονται στο πλευρό των γονέων. Και στην Ελλάδα όμως η συζήτηση αυτή έχει κατά κάποιον τρόπο ανοίξει το 2014. Ο τότε υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος είχε συγκαλέσει το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας για έναν ευρύ διάλογο πάνω σε αυτό το θέμα.
Για πολλά χρόνια επικρατούσε η άποψη ότι καλό σχολείο, είναι το απαιτητικό σχολείο. Πολλοί γονείς όμως και ακόμα περισσότεροι δάσκαλοι φαίνεται να μην συμφωνούν πια. Όλο και πιο πολλοί πλέον τείνουν να συμφωνήσουν πως το καθημερινό πρόγραμμα των παιδιών είναι επιβαρυμένο περισσότερο ακόμα και απ΄αυτό των μεγάλων. «Σκεφτείτε την καθημερινότητα ενός παιδιού 9 ετών που πηγαίνει στο σχολείο στις 8 το πρωί, τελειώνει στη 1 το μεσημέρι να πρέπει να αφιερώσει άλλες δυο ή τρεις ώρες το απόγευμα ανάμεσα στο διάβασμα και άλλες εξωσχολικές δραστηριότητες ». Δηλώνει ο Δημήτρης Π., πατέρας δύο παιδιών του Δημοτικού.
Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, οι 15χρονοι Έλληνες μαθητές αφιερώνουν 5 ώρες την εβδομάδα για διάβασμα στο σπίτι. Οι συνομήλικοί τους Ισπανοί διαβάζουν 6,5 ώρες, οι Ρώσοι 7, ενώ οι Φινλανδοί μόλις 3. Από την άλλη πλευρά, στα εκπαιδευτικά τεστ αξιολόγησης οι Φινλανδοί μαθητές αριστεύουν αντίθετα από τους Έλληνες συμμαθητές τους, οι επιδόσεις των οποίων είναι κάτω από τον μέσο όρο των χωρών μελών του οργανισμού. Στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης, όπως πχ στην Φινλανδία, το σχολείο μέχρι και το Λύκειο είναι ολοήμερο. Ως τις 15.00 γίνονται τα μαθήματα, η εμπέδωση, οι εργασίες και έπειτα τα παιδιά κάνουν αθλητισμό, μουσική, καλλιτεχνικά ή ό,τι άλλο τους ευχαριστεί.
Και ναι μεν υπάρχουν όλοι αυτοί που συμφωνούν με τα παραπάνω. Υπάρχουν όμως και γονείς αλλά και δάσκαλοι της παλιάς σχολής. Που νιώθουν πως με τον μεγάλο όγκο διαβάσματος στο σπίτι είτε τα παιδιά μαθαίνουν πιο πολλά και εκείνοι είναι δίπλα τους στο διάβασμα. Νοιώθουν ότι τους προσφέρουν, δηλαδή. Είτε ότι τα παιδιά με αυτόν τον τρόπο σκληραγωγούνται, για όλα όσα τους περιμένουν αργότερα στην ζωή τους. Όλοι πάντως είτε είναι υπέρ, είτε κατά του κινήματος, συμφωνούν πως η σχολική ύλη είναι αρκετά μεγάλη. Ιδιαίτερα στις πρώτες τάξεις του δημοτικού.
Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Δεν θα πρέπει να απαξιωθεί τελείως η αξία του διαβάσματος στο σπίτι. Όλος ο διδακτικός τρόπος θα πρέπει να διαμορφωθεί έτσι ώστε ο μεγαλύτερος όγκος του διαβάσματος να γίνεται στην σχολική αίθουσα. Οι γονείς δεν έχουν ούτε το επιστημονικό υπόβαθρο, ούτε πολλές φορές την υπομονή να βοηθήσουν αποτελεσματικά τα παιδιά τους. Ένα μισάωρο κοντά στους γονείς τους το απόγευμα, ίσα ίσα για μια επανάληψη είναι αρκετό. Αυτό που έχει σημασία, ειδικά στις πρώτες τάξεις του δημοτικού,είναι η μετάβαση στην εκπαιδευτική διαδικασία να γίνει όσο το δυνατόν πιο ομαλά.
Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως τα παιδιά μας σε όποια ηλικία και να είναι έχουν ανάγκη από ώρες χαλάρωσης και ξεκούρασης. Και το παιχνίδι, ειδικά στις πιο μικρές ηλικίες, είναι ένας τέτοιος τρόπος. Άλλωστε η αγάπη για το διάβασμα, εξωσχολικό ή όχι , είναι κάτι που θα πρέπει να έχουμε καλλιεργήσει πολύ πριν πάει το παιδί μας στο σχολείο.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
