-Ή αλλιώς «σκόρπιες σκέψεις από την παραμονή στο τμήμα μεταγωγών»-
Ποινική δίωξη σε βαθμό πλημμελήματος. Το δικαστήριο απεφάνθη: ένας χρόνος φυλάκισης εξαγοράσιμος. Το «εξαγοράσιμος» για ΄σένα απλά δεν υπήρχε, διότι δεν υπήρχαν και τα χρήματα που απαιτούνται για όλο αυτό. Κι έτσι, μετά από αποχαιρετισμούς με γονείς, φίλους συγγενολόγια κλπ («Υπομονή παιδί μου, ένας χρόνος είναι», «Κοίτα να ΄σαι δυνατός, θ΄αντέξεις» και άλλα παρόμοια, στα οποία από μέσα σου απαντούσες «βλακείες! Εγώ θα πάω μέσα, όχι εσείς!»), βρέθηκες στο τμήμα μεταγωγών για να οδηγηθείς στη φυλακή που θα είναι το σπίτι σου για τον υπόλοιπο χρόνο…
Το κελί που σε οδήγησαν ήταν ευρύχωρο, αλλά η απουσία προσωπικού χώρου(9 άτομα μαζί με εσένα στο κελί), και πάνω απ’ όλα, η απουσία της ελευθερίας, σε κάνουν να νιώθεις έναν κόμπο στο λαιμό. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς το πού βρίσκεσαι, και το πως σε ένα τέτοιο κελί θα περάσεις 365 ημέρες από τη ζωή σου… Όλο αυτό κάνει τον κόμπο στο λαιμό ν’ αρχίζει να κινείται, κι εσένα να θες να ουρλιάξεις ξερνώντας ό,τι -δεν- έχεις φάει τις τελευταίες δύο ημέρες…
Νιώθεις τελείως αποκομμένος. Το τηλέφωνό σου το παρέδωσες στην Αστυνομική Διεύθυνση πριν σε στείλουν για τη μεταγωγή. Τα μόνα πράγματα που χεις πάνω σου πλην των ρούχων είναι χαρτί και μολύβι, και 5 βιβλία ου πήρες μαζί σου. Τα 4 δε τα ΄χεις διαβάσει ακόμη, το 5ο το έχεις διαβάσει δεκάδες φορές, γιατί στο πήρε ΕΚΕΙΝΗ. Τα γράμματά της υπάρχουν στην πρώτη σελίδα, γι’ αυτό και το κουβάλησες μαζί σου… «Με πολλή αγάπη…». Αυτή η αγάπη που πλέον δεν υπάρχει… Η ανάμνηση αυτή σε κάνει να βάλεις τα κλάμματα σαν παιδί. Κάποιοι από τους συγκρατουμένους σου γελούν. σε ειρωνεύονται. Κάποιοι άλλοι σοβαρεύουν, έρχονται κοντά σου, προσπαθούν να σε καθησυχάσουν. Σε ρωτούν τι συνέβη κι είσαι εδώ. Δε σκότωσες, δεν έκλεψες, δε βίασες. Οι λόγοι είναι καθαρά οι ιδέες…
Κολλάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Βρωμιά και δυσωδία. Κάποια σκόρπια σημειώματα κρατουμένων γραμμένα πάνω σε αυτόν. Θυμάσαι ένα Λατινικό ρητό, βγάζεις το στυλό, και σιγά-σιγά το γράφεις στον τοίχο: «Mala tempora currunt», που σημαίνει «κακές στιγμές έρχονται». Αποστρέφεις το βλέμμα σου από τη βρώμα του τοίχου και μένεις μετέωρος, κοιτώντας τώρα σαν το χαζό το ταβάνι. Καταλαβαίνεις γιατί έχουν υπάρξει αυτοκτονίες κρατουμένων στα κελιά τους. γιατί δεν αντέχουν αυτό που τούτη τη στιγμή τραβάς εσύ…
Ζαλίζεσαι. Η αγωνία σου, μαζί με την αποφορά του ιδρώτα όλων σας και της βρώμικης λεκάνης στη γωνία σε κάνει να ξεράσεις. Τα βγάζεις όλα στη γωνία, στο πάτωμα. Χολή σκέτη εφόσον δεν έχεις φάει τίποτε. Κανείς από τους συγκρατουμένους δε σχολιάζει πια, απλά κοιτούν…
Τη στιγμή εκείνη το βλέπεις: το περίεργο βλέμμα του αστυνομικού στην πόρτα. Οι ματιές σας συναντιούνται, κι εσύ κολλάς στα κάγκελα της πόρτας. Τον ρωτάς αν μπορείς να κάνεις ένα τηλεφώνημα. Ικετεύεις, φωνάζεις. Τελικά σε λυπάται. Σε πάει σ’ ένα γραφείο. «Ένα μόνο τηλέφωνο κι όχι πάνω από ένα λεπτό, γιατί θα βρω το μπελά μου» σου λέει επιτακτικά μα ήρεμα. Σε κλάσματα του δευτερολέπτου έχεις ήδη το ακουστικό στο αυτί και σχηματίζεις το τηλέφωνό της στα πλήκτρα. Μετανιώνεις. Σταματάς πριν καν ακουστεί ο πρώτος χτύπος. Φοβάσαι την ψυχρολουσία και την απόρριψη που θα ακούσεις. Κατεβάζεις το ακουστικό και λες στον αστυνομικό «πήγαινέ με πίσω στο κελί μου σε παρακαλώ». Σε κοιτάζει γεμάτος απορία, μα δε λέει κάτι. Σε ξαναβάζει στο κελί, στο προσωρινό σου σπίτι. Αύριο θα μεταφερθείς στις φυλακές, στο «μόνιμο»… Τη στιγμή που ΄χει κλειδώσει, η βάρδιά του αλλάζει. Εσύ το βλέπεις γιατί το πρόσωπό σου εξακολουθεί να είναι κολλημένο στα κάγκελα της πόρτας. Ο «νεοαφιχθείς» δεσμοφύλακας σε κοιτάζει ειρωνικά…
«Καλωσήρθες! Πόσα;!» σε ρωτάει.
«Ένα χρόνο».
«Δεν είναι τίποτα. Απλά αρχίζεις να μετράς αντίστροφα. 364 και σήμερα…»…
ΥΓ. Το παρόν δεν αποτελεί προιόν μυθοπλασίας…
