Υπάρχει, άραγε, το άλλο μας μισό; Μήπως πολλές φορές έχει τύχει στον καθένα μας να νιώθουμε ένα αίσθημα κενού και ανολοκλήρωτου; Μήπως αισθανόμαστε σαν κάτι να μας βασανίζει, ενώ όλα είναι – φαινομενικά – εντάξει;
Χωρίς να έχει το παρόν άρθρο την πρόθεση να περιπλέξει το πραγματικό με το φανταστικό, θα αναφερθεί ωστόσο στην πολύ ενδιαφέρουσα άποψη που είχε ο Αριστοφάνης για τον έρωτα και το άλλο μισό των ανθρώπων, την οποία κατέθεσε στο Συμπόσιον του Πλάτωνος.
Υπήρχε κάποτε ένα ξεχωριστό φύλο, το λεγόμενο ανδρόγυνο, το οποίο αποτελούνταν από το αρσενικό και το θηλυκό μαζί. Στην ουσία, ήταν δύο άνθρωποι μαζί. Είχαν δύο πρόσωπα, τέσσερα χέρια, τέσσερα πόδια και απίστευτη δύναμη και αντοχή. Ωστόσο, μεγάλη ήταν και η έπαρση τους, με αποτέλεσμα να τα βάλουν με τους θεούς. Έτσι, ο Δίας αποφάσισε να τους αποδυναμώσει και τους έκοψε σε δύο μέρη. Μετά τη διχοτόμηση λοιπόν του οργανισμού τους, ο καθένας αναζητούσε το άλλο ήμισυ του και προσπαθούσαν να ξανακολλήσουν, τυλίγοντας τα χέρια τους ο ένας γύρω από τον άλλον, και έτσι σφιχταγκαλιασμένοι, γεμάτοι πόθο να κολλήσουν μαζί, έβρισκαν το θάνατο από την πείνα και γενικά από την ανικανότητα προς οποιαδήποτε ενέργεια. Δε δέχονταν να κάνουν απολύτως τίποτα, αν ήταν χωρισμένοι ο ένας από τον άλλον, γεγονός που γρήγορα θα τους οδηγούσε στην αφάνεια.
Γύρω από το αρχαίο αυτό μωσαϊκό παρομοιώσεων και απόψεων, υπάρχουν και ορισμένα ψήγματα και κόκκοι αλήθειας. Αντιλαμβανόμαστε πως από πολύ παλιά ακόμα, οι άνθρωποι ένιωθαν πως θέλουν να έχουν κάποιον πλάι τους, να τους συμπληρώνει και μαζί να δημιουργούν μια απίστευτη δύναμη, τόσο εξωτερική, όσο και εσωτερική. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότεροι αναζητούσαν και αναζητούν ακόμα το άλλο τους μισό και δεν το βάζουν κάτω, μέχρι να το βρουν. Ο έρωτας είναι άλλωστε το μοναδικό ελιξήριο ενάντια στο θάνατο και στο τέλος των πάντων. Είναι μια κινητήριος δύναμη που προάγει τη ζωή και που μόνο αν την αισθανθείς, μπορείς να καταλάβεις τη σπουδαιότητα της. Θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να πει πως όταν νιώθεις ερωτευμένος, νιώθεις παράλληλα ανίκητος, ίσως και αθάνατος.
Μήπως, όμως, όλο αυτό πρόκειται για μια αυταπάτη;
Μήπως θα έπρεπε να νιώθουμε πλήρεις μόνοι μας; Μήπως δε θα έπρεπε να στηρίζουμε ολόκληρο τον κόσμο μας σε έναν άλλο άνθρωπο; Μήπως δε θα έπρεπε να εξαρτιόμαστε τόσο πολύ από κάποιον που στην τελική είναι ένας τυχαίος περαστικός στη ζωή μας και τίποτα παραπάνω;
Μπορεί όλοι μας να έχουμε την ανάγκη μερικές φορές να παραμυθιαζόμαστε, όμως η ζωή σε προσγειώνει στη ρεαλιστική πραγματικότητα. Ούσα ρομαντική, πιστεύω ξεκάθαρα στην αναζήτηση του άλλου μας μισού. Το θέμα είναι πως οφείλουμε να μην πέσουμε στην πλάνη του έρωτα και να γνωρίζουμε πως όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο. Να νιώθουμε δηλαδή καλά με τον ίδιο μας τον εαυτό, επειδή αυτός μετράει πάνω από όλα.
Το άλλο μας μισό μπορεί να μην έρθει ποτέ, όμως ο καθένας είχε, έχει και θα έχει τον εαυτό του. Επομένως, μήπως ο εαυτός μας είναι στην τελική το άλλο μας μισό; Και μήπως θα έπρεπε να το αναζητούμε μέσα μας και όχι έξω από μας; Αυτή και αν είναι μια ωραία τροφή για σκέψη…
